Monthly Archives: July 2017


Pinerolo er en by med 33 269 innbyggere i provinsen Torino i Italia. Den militære hovslagerskolen (grunnlagt 1882) som finnes her, er den eneste i sitt slag i Italia.

Byen ligger 37 km fra Torino på lavlandet ved munningen av Val Chisone. Kommunen ligger på elven Chisones venstre side, like før den munner ut i elven Pellice, som i sin tur straks munner ut i Po fashionable football jerseys.

Under de olympiske vinterleker 2006 ble konkurransene i curling arrangert her. Målby for den 17. etappen av Tour de France 2011.

Agliè  · Airasca  · Ala di Stura  · Albiano d’Ivrea  · Alice Superiore  · Almese  · Alpette  · Alpignano  · Andezeno  · Andrate  · Angrogna  · Arignano  · Avigliana &nbsp steel bottles for drinking;· Azeglio  · Bairo  · Balangero  · Baldissero Canavese  · Baldissero Torinese  · Balme  · Banchette  · Barbania  · Bardonecchia  · Barone Canavese  · Beinasco  · Bibiana  · Bobbio Pellice  · Bollengo  · Borgaro Torinese  · Borgiallo  · Borgofranco d’Ivrea  · Borgomasino  · Borgone Susa  · Bosconero  · Brandizzo  · Bricherasio  · Brosso  · Brozolo  · Bruino  · Brusasco  · Bruzolo  · Buriasco  · Burolo  · Busano  · Bussoleno  · Buttigliera Alta  · Cafasse  · Caluso  · Cambiano  · Campiglione-Fenile  · Candia Canavese  · Candiolo  · Canischio  · Cantalupa  · Cantoira  · Caprie  · Caravino  · Carema  · Carignano  · Carmagnola  · Casalborgone  · Cascinette d’Ivrea  · Caselette  · Caselle Torinese  · Castagneto Po  · Castagnole Piemonte  · Castellamonte  · Castelnuovo Nigra  · Castiglione Torinese  · Cavagnolo  · Cavour  · Cercenasco  · Ceres  · Ceresole Reale  · Cesana Torinese  · Chialamberto  · Chianocco  · Chiaverano  · Chieri  · Chiesanuova  · Chiomonte  · Chiusa di San Michele  · Chivasso  · Ciconio  · Cintano  · Cinzano  · Cirié  · Claviere  · Coassolo Torinese  · Coazze  · Collegno  · Colleretto Castelnuovo  · Colleretto Giacosa  · Condove  · Corio  · Cossano Canavese  · Cuceglio  · Cumiana  · Cuorgnè  · Druento  · Exilles  · Favria  · Feletto  · Fenestrelle  · Fiano  · Fiorano Canavese  · Foglizzo  · Forno Canavese  · Frassinetto  · Front  · Frossasco  · Garzigliana  · Gassino Torinese  · Germagnano  · Giaglione  · Giaveno  · Givoletto  · Gravere  · Groscavallo  · Grosso  · Grugliasco  · Ingria  · Inverso Pinasca  · Isolabella  · Issiglio  · Ivrea  · La Cassa  · La Loggia  · Lanzo Torinese  · Lauriano  · Leinì  · Lemie  · Lessolo  · Levone  · Locana  · Lombardore  · Lombriasco  · Loranzè  · Lugnacco  · Luserna San Giovanni  · Lusernetta  · Lusigliè  · Macello  · Maglione  · Marentino  · Massello  · Mathi  · Mattie  · Mazzè  · Meana di Susa  · Mercenasco  · Meugliano  · Mezzenile  · Mombello di Torino  · Mompantero  · Monastero di Lanzo  · Moncalieri  · Moncenisio  · Montaldo Torinese  · Montalenghe  · Montalto Dora  · Montanaro  · Monteu da Po  · Moriondo Torinese  · Nichelino  · Noasca  · Nole  · Nomaglio  · None  · Novalesa  · Oglianico  · Orbassano  · Orio Canavese  · Osasco  · Osasio  · Oulx  · Ozegna  · Palazzo Canavese  · Pancalieri  · Parella  · Pavarolo  · Pavone Canavese  · Pecco  · Pecetto Torinese  · Perosa Argentina  · Perosa Canavese  · Perrero  · Pertusio  · Pessinetto  · Pianezza  · Pinasca  · Pinerolo  · Pino Torinese  · Piobesi Torinese  · Piossasco  · Piscina  · Piverone  · Poirino  · Pomaretto  · Pont-Canavese  · Porte  · Pragelato  · Prali  · Pralormo  · Pramollo  · Prarostino  · Prascorsano  · Pratiglione  · Quagliuzzo  · Quassolo  · Quincinetto  · Reano  · Ribordone  · Riva presso Chieri  · Rivalba  · Rivalta di Torino  · Rivara  · Rivarolo Canavese  · Rivarossa  · Rivoli  · Robassomero  · Rocca Canavese  · Roletto  · Romano Canavese  · Ronco Canavese  · Rondissone  · Rorà  · Rosta  · Roure  · Rubiana  · Rueglio  · Salassa  · Salbertrand  · Salerano Canavese  · Salza di Pinerolo  · Samone  · San Benigno Canavese  · San Carlo Canavese  · San Colombano Belmonte  · San Didero  · San Francesco al Campo  · San Germano Chisone  · San Gillio  · San Giorgio Canavese  · San Giorio di Susa  · San Giusto Canavese  · San Martino Canavese  · San Maurizio Canavese  · San Mauro Torinese  · San Pietro Val Lemina  · San Ponso  · San Raffaele Cimena  · San Sebastiano da Po  · San Secondo di Pinerolo  · Sangano  · Sant’Ambrogio di Torino  · Sant’Antonino di Susa  · Santena  · Sauze d’Oulx  · Sauze di Cesana  · Scalenghe  · Scarmagno  · Sciolze  · Sestriere  · Settimo Rottaro  · Settimo Torinese  · Settimo Vittone  · Sparone  · Strambinello  · Strambino  · Susa  · Tavagnasco  · Torino  · Torrazza Piemonte  · Torre Canavese  · Torre Pellice  · Trana  · Trausella  · Traversella  · Traves  · Trofarello  · Usseaux  · Usseglio  · Vaie  · Val della Torre  · Valgioie  · Vallo Torinese  · Valperga  · Valprato Soana  · Varisella  · Vauda Canavese  · Venaria Reale  · Venaus  · Verolengo  · Verrua Savoia  · Vestignè  · Vialfrè  · Vico Canavese  · Vidracco &nbsp meat pounder;· Vigone  · Villafranca Piemonte  · Villanova Canavese  · Villar Dora  · Villar Focchiardo  · Villar Pellice  · Villar Perosa  · Villarbasse  · Villareggia  · Villastellone  · Vinovo  · Virle Piemonte  · Vische  · Vistrorio  · Viù  · Volpiano  · Volvera

· ·

J. V. S. Taylor

Rev. Joseph van Someran Tylor (Bellary, 3 July 1820 – Edinburgh, 2 June 1881), known more commonly as J. V. S. Taylor, was a Scottish Christian missionary and writer of Gujarati language. He made the earliest attempt among westerners at writing Gujarati grammar. He had translated the Bible into Gujarati.

The earlier first London Missionary Society missionary to Gujarat, John Taylor M.D. had arrived in 1805 but became disheartened by the state of the mission and entered government service.

Joseph Taylor (d. Bombay, November 1852 or 1859), was missionary in Bellary since 1812, then Belgaum since September, 1820. It was this Joseph Taylor who was father of J. V. S. Taylor.

J. v. S. Taylor was born on 3 July 1820, Bellary or Belgaon, Mysore. He studied at Bishop’s College, Calcutta to the age of 15, then he went to England in 1838 for further studies he came into close relationship with the young David Livingstone (the friendship continued until Livingstone’s death in Africa in 1873). In 1840, he attended Glasgow University and in 1843 he completed his B.A.. The same year the London Missionary Society accepted him as missionary and sent him to India to be based in Madras.

Tylor arrived in Baroda, Gujarat, in 1846 and went with William Clarkson to Mahi Kantha. He soon learned local language. His articles started appearing in periodical published by missionaries by 1850. After Clarkson retired in 1854, the mission was transferred to the Irish Presbyterian Mission in 1858 where he continued his work in Gujarat due to his interest in Gujarati language and people. He was founder of Church of North India (CNI) churches in Gujarat like Borsad and Shahwadi (Ranipur).

He died in Edinburgh on 2 June 1881. His son, Dr. George Pritchard Taylor remained in India and became first principal of Stevenson Divinity College-Ahmedabad, named after William Fleming Stevenson (1832–1886). G. P. Taylor also revised his father’s first complete Gujarati grammar (1867), then publishing his own.

He published Gujarati Bhashanu Vyakaran (The Grammar of Gujarati Language) in 1867 which earned him title of the Father of Gujarati Grammar. Though not the first, it was the earliest attempt to write Gujarati grammar in Gujarati to be used by natives. His work was more comprehensive and exhaustive. It was used in schools of the Bombay Presidency and had many editions till 1903. It was replaced by Gujarati Bhashanu Brihad Vyakaran (1919) by Kamlashankar Trivedi later.

He also compiled, with Vrajlal Shastri, Dhatusangraha (1870), an etymological dictionary of Gujarati roots. He had studied Gujarati prosody and his hymn collections Dharmagita (1851) and Kavyarpan (1863) which are still popular in local churches. He is considered as the father of Gujarati Christian poetry and his Bhajansangraha had 90 original and 18 translated songs. It includes popular some songs like Pita tane parakrame (With the wish and might of my heavenly Father, hymn number 287), Maro Paalak Dev che (The Lord is my Shepherd, hymn number 18).[citation needed] He also translated and published some works such as Christian Gottlob Barth’s Church History in 1862, Westminster Shorter Catechism in 1878 and posthumously published Westminster Confession of Faith as Westminster Vishwasnamu in 1888.

A Gujarati translation had been started by the Serampore Mission Press in 1820, and William Carey had contributed to it running belt number holder. James Skinner and William Fyvie of the London Missionary Society continued custom football t shirts. These were all superseded by J. V. S. Taylor’s 1861 “Old Version” which remains the standard version today.

Jean Cornu

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Jean Cornu, né à Paris en 1650, mort en 1710 ou 1715, est un sculpteur français dont l’essentiel de l’œuvre est rattachée à la décoration du domaine de Versailles.

Le père de Jean Cornu cool goalie gloves, originaire de Dieppe, envoya son fils dans cette ville étudier la sculpture sur ivoire. Ensuite, Jean Cornu travailla comme sculpteur « ordinaire » à la cour de Louis XIV takeya classic glass water bottle. En 1673, il remporte le grand prix Colbert (qui deviendra par la suite le prix de Rome). Envoyé à Rome best sweater depiller, il est pensionnaire à l’Académie de France de 1675 à 1679. Il y obtient le second prix de sculpture en 1678. Les artistes pensionnés par Colbert à Rome étaient chargé de parfaire leur art et de copier des œuvres antiques afin de décorer le château de Versailles.

Jean Cornu, devenu sculpteur officiel, participa activement, aux côtés d’autres sculpteurs, aux travaux de décoration du château, avec des sculptures décoratives ornant les façades dans un registre mythologique, et des statues pour le parc. Il est reçu membre de l’Académie royale de peinture et de sculpture le 5 juillet 1683 et devient professeur en 1706.

Sur les autres projets Wikimedia :


Der Begriff Vorromanik oder Präromanik umfasst in der Kunstgeschichte die Epochen des Frühmittelalters im europäischen Raum, etwa vom 5. bis ins 11. Jahrhundert. Er kennzeichnet die Zeit bzw. den Übergang von der Spätantike zur Romanik. Die Bezeichnung wird hauptsächlich für die Baukunst verwendet.

Traditionell wurden in der Kunstgeschichte Zeiträume als Stilepochen betrachtet. Das Kunstschaffen des Altertums im griechischen Raum sowie im römischen Reich wurde dabei schon früh (etwa seit der Renaissance) unter dem Begriff Antike subsumiert. Die Kunst des Hohen und Späten Mittelalters wurde im Lauf der letzten drei Jahrhunderte unter Romanik und Gotik eingeordnet. Die römische Antike lässt sich räumlich und zeitlich mit dem Römischen Reich in Einklang bringen, die Romanik mit den mittelalterlichen Reichen Europas. Waren die Kunst der Antike und der Romanik aufgrund einer ausreichenden Zahl an Objekten noch relativ gut anhand gemeinsamer Stilmerkmale und zeitlicher und regionaler Zusammenhänge zu fassen, blieb der Zeitraum dazwischen doch relativ schlecht dokumentiert. In ihn fallen die Leistungen christlicher Nachfolgereiche, insbesondere des stabilen byzantinischen Reichs, aber auch die der Langobarden (lombardischer Stil), Goten und Vandalen. In deren Anschluss bildet sich in Westeuropa das Fränkische Reich heraus. Für dessen kulturelle Leistungen werden häufig analog zu den Herrschaftsdynastien die Stilbezeichnungen merowingisch und karolingisch und im Anschluss daran im deutschen Raum ottonisch verwendet. Diese Zeitabschnitte fasst man aufgrund der geringen Zahl der erhaltenen Bauten unter dem Überbegriff der Vorromanik zusammen.

Vorromanische Bauten greifen antike Vorbilder auf, transformieren sie und bereiten die Formen der Romanik vor. Besonders im Kirchenbau werden neue Formen entwickelt jersey for football, die in der Romanik und Gotik zum Standard-Repertoire gehören, darunter z. B. Kreuzgang, ‚echte‘ und ‚ausgeschiedene‘ Vierung, Westwerk, Kirchtürme.

Wichtigste Bauwerke sind:

Es handelt sich um Bauwerke des Königreich Asturien einem christlichen Nachfolgestaat des Westgotenreiches im nördlichen Teil Spaniens (718 bis 910).

Auch in Teilen Kroatiens sind Bauwerke der Präromanik zu finden.

Sehr viel bescheidener fiel die Vorromanik Irlands aus, in der zumeist einräumige Kirchen (Killelton Oratory meat tenderizer homemade, Kirche am St. John’s Point) aus Trockenmauerwerk das Bild bestimmen.

Jordi Cruijff

Jordi Cruijff (ur. 9 lutego 1974 w Amsterdamie) – holenderski piłkarz phone bag waterproof, grający na pozycji pomocnika, a wcześniej napastnika. Jordi Cruijff jest synem Johana Cruijffa.

Jordi Cruijff to wychowanek szkółki piłkarskiej Ajaxu Amsterdam. Następnie trafił do zespołu FC Barcelona, ponieważ ojciec był wówczas trenerem drużyny. Po dobrych występach w zespole „B”, 4 września 1994 Jordi zadebiutował w Primera División w pierwszej drużynie, w przegranym 1-2 meczu ze Sportingiem Gijon. W barwach Barcelony zdobył superpuchar Hiszpanii w 1996 roku.

Johan odszedł ze stanowiska trenera katalońskiego klubu, a Jordi wyjechał do Premiership, aby zasilić szeregi Manchesteru United. Młody Cruijff chciał wyjść z cienia ojca i udowodnić, że umie grać w piłkę nie tylko dzięki nazwisku. W Manchesterze prześladowały go kontuzje i nie grał zbyt wiele, ale zdołał w sezonie 1998/1999 uzyskać potrójną koronę, przyczyniając się w mniejszym stopniu do zdobycia mistrzostwa Anglii, pucharu Anglii oraz zwycięstwa w Lidze Mistrzów.

W styczniu 1999 roku Cruijff został wypożyczony do hiszpańskiej Celty Vigo, gdzie rozegrał zaledwie osiem spotkań, strzelając jedną bramkę. Po sezonie wrócił do Manchesteru i pomógł klubowi w sezonie 1999/2000 wygrać kolejny krajowy tytuł mistrzowski.

W lecie 2000 roku kupiło go Deportivo Alavés. Z zespołem zaszedł aż do finału Pucharu UEFA

Runner Waist Pack

Runner Waist Pack



, co było wówczas wielką sensacją. Alavés przegrało z Liverpool FCem 4-5, w którym Cruyff zdobył jedną z bramek, a następnie spadło z ligi. Po trzyletnim pobycie w drużynie z Vitorii, holender przyjął ofertę Espanyolu Barcelona. Jako gracz pericos nie sprawdził się, stąd też szybko został bez klubu sweater shaver reviews.

Od 2004 roku znów występował w FC Barcelonie, tyle że w zespole „B”. Przez dwa lata zagrał w 31 meczach, trafiając do siatki rywala 9 razy.

W 2006 roku podpisał kontrakt z ukraińskim Metałurhiem Donieck, jednak nie osiągnął z klubem nic znaczącego.

Po dwóch latach spędzonych na Ukrainie przeniósł się do maltańskiego zespołu Valletta FC, gdzie został również asystentem trenera Paula Zammita.

FC Barcelona

Manchester United

Deportivo Alaves

1 van der Sar • 2 Reiziger • 3 Blind • 4 Seedorf • 5 Stam • 6 de Boer • 7 Taument • 8 Davids • 9 Kluivert • 10 Bergkamp • 11 Hoekstra • 12 Winter • 13 Numan • 14 Witschge • 15 Bogarde • 16 de Goey • 17 Jordi • 18 de Kock • 19 Mulder • 20 Cocu • 21 Hesp • 22 Veldman • trener: Hiddink

Server Jeparov

2 Stand: 12. März 2017

Server Reshatovich Jeparov (oder Server Resatovich Djeparov; russisch Сервер Решатович Джепаров Serwer Reschatowitsch Dscheparow; * 3. Oktober 1982 in Chirchiq) ist ein usbekischer Fußballspieler. Derzeit steht er im Iran bei Sepahan FC unter Vertrag. Jeparov wurde zweimal mit dem Titel Asiens Fußballer des Jahres ausgezeichnet.

Jeparov begann seine Fußballkarriere in der Jugend seines Heimatvereins Chirchiq. Über Pakhtakor 81, der Jugendabteilung von Pakhtakor Tashkent latest football jersey, kam er 1995 ins Fußballinternat RUOR, welches als Ausbildungsschmiede für usbekische Profifußballer gilt.

Im Jahr 2000 unterschrieb er daraufhin seinen ersten Profivertrag bei Navbahor Namangan. Beim traditionellen Mittelständer in der usbekischen Liga entwickelte er sich schnell zum wertvollsten Spieler und ließ bereits in seiner zweiten Profispielzeit mit einem ausgeprägten Torinstinkt aufhorchen.

2002 folgte der logische Schritt zum usbekischen Rekordmeister Pakhtakor Tashkent meat tenderizer on steak, für den er kurzzeitig schon in der Jugend aktiv war. Bei Pakhtakor avancierte ab 2002 zum usbekischen Nationalspieler und gewann mit dem Verein 6 Meistertitel und ebenso viele Cup-Titel in Folge. Bald wurde er als einer der besten usbekischen Spieler aller Zeiten betitelt.

Als im Jahr 2008 der Bunyodkor Taschkent von einem potenten Oligarchen übernommen wurde, versuchte der Verein durch einen immensen finanziellen Aufwand die Vorherrschaft von Pakhtakor zu brechen. Zwar scheiterte der geplante Wechsel des damaligen FC-Barcelona-Stars Samuel Eto’o, doch konnte man in Folge eine Reihe von Spielern wie den früheren brasilianischen Weltmeister Rivaldo oder den U-20 Teamspieler Luizão verpflichten. Als Trainer wurde die Fußballlegende Zico bestellt. Auch vor heimischen Spielern machte Bunyodkor nicht halt und so kam es, dass Djeparov ein Vertragsangebot erhielt, welches er annahm.

Seither führte er die Mannschaft als Kapitän zu zwei Meistertitel und einem Cup-Sieg. 2008 erlebte er seinen vorläufigen Karrierehöhepunkt mit der Wahl zu Asiens Fußballer des Jahres. Zuvor hatte er in 23 Saisonspielen 19 Tore erzielt und 18 vorbereitet. In Folge kam es zu einem Agreement zwischen dem FC Chelsea und dem Asiatischen Fußballverband, welches einen Probemonat von Jeparov und dem frisch zum asiatischen Jugendspieler des Jahres gewählten Ahmed Khalil vorsah. Obwohl Jeparov diese Chance wahrnehmen wollte, wurde sie ihm in der Folge von seinem Arbeitgeber, mit Begründung auf seine Wichtigkeit für die Mannschaft, untersagt. Im Winter 2010 wurde er zunächst zum FC Seoul ausgeliehen, welcher ihn anschließend fest verpflichtete. Doch bereits im Sommer 2011 wechselte Jeparov für geschätzte 2,250 Millionen US-Dollar nach Saudi-Arabien zu Al Shabab Riad

Colombia 2016 Home FALCAO 9 Jerseys

Colombia 2016 Home FALCAO 9 Jerseys



. In Riad erhielt er einen Vertrag bis 2014.

Seit 2002 ist Jeparov usbekischer Nationalspieler. In den Jahren 2004 & 2007 erreichte er mit der Nationalmannschaft jeweils das Viertelfinale der Asienmeisterschaft. Wie schon 2006 scheiterte er mit der Mannschaft auch in der Qualifikation zur Fußball Weltmeisterschaft 2010 in der zweiten Gruppenphase der AFC-Qualifikation.

Bis dato (Stand März 2017) absolvierte er insgesamt 120 Länderspiele, in denen ihm 25 Torerfolge gelangen.

Commendation ceremony

A commendation ceremony (commendatio) is a formal ceremony that evolved during the Early Medieval period to create a bond between a lord and his fighting man, called his vassal (Latin vassus). The first recorded ceremony of commendatio was in 7th century France, but the relationship of vassalage was older, and predated even the medieval formulations of a noble class. The lord’s “man” (“vassal” comes from a Celtic word for “boy”) might be born unfree, but the commendatio freed him. (See Vassal).

When two men entered into a feudal relationship, they underwent a ceremony known as commendation ceremony. The purpose of the commendation was to make a chosen person a vassal of a lord. The commendation ceremony is composed of two elements, one to perform the act of homage and the other an oath of fealty. In some countries, such as the Kingdom of Sicily, the commendation ceremony came to be referred to as investiture.

The would-be vassal appeared bareheaded and weaponless as a sign of his submission to the will of the lord and knelt before him. The vassal would clasp his hands before him in the ultimate sign of submission, the typical Christian prayer pose, and would stretch his clasped hands outward to his lord.

The lord in turn grasped the vassal’s hands between his own, showing he was the superior in the relationship soccer goalie pants, a symbolic act known variously as the immixtio manuum (Latin), Handgang (German), or håndgang (Norwegian). The vassal would announce he wished to become “the man”, and the lord would announce his acceptance. The act of homage was complete.

The vassus thus entered into a new realm of protection and mutual services. Through the touching of hands the warrior chief caused to pass from this own body into the body of the vassal something like a sacred fluid, the hail. Made taboo, as it were, the vassal thereupon fell under the charismatic power

Los Angeles Galaxy Home ZARDES 11 Jerseys

Los Angeles Galaxy Home ZARDES 11 Jerseys



, pagan in origin, of the lord: his mundeburdium, or mainbour, true power, at once possessive and protective.

The physical position for Western Christian prayer that is thought of as typical today—kneeling, with hands clasped—originates from the commendation ceremony.[citation needed] Before this time, European Christians prayed in the orans, which is the Latin, or “praying” position that people had used in antiquity: standing, with hands outstretched, a gesture still used today in many Christian rituals.

The gesture of homage (though without any feudal significance) survives in the ceremony for conferring degrees at the University of Cambridge.

Eginhard records the solemn commendation ceremony made to Pippin by Tassilo, duke of Bavaria in 757, (“commending himself in vassalage between the hands” (in vasatico se commendans per manus), he swore—and the word used is “sacramenta”—, placing his hands on the relics of the saints, which had apparently been assembled at Compiègne for the solemn occasion, and promised fidelity to the king and to his sons: the relics touched were those of saint Denis, Saint Rusticus and Saint Éleuthère, Saint Martin and Saint Germain, a daunting array of witnesses. And the men of high birth who accompanied him swore likewise “…and numerous others” Eginhard adds ().

The vassal would then place his hands on a Bible, or a saint’s relic, and swear he would never injure the lord in any way and to remain faithful.

An example of an oath of fealty (German Lehneid, Dutch leenpligt): “I promise on my faith that I will in the future be faithful to the lord, never cause him harm and will observe my homage to him completely against all persons in good faith and without deceit all football jerseys.”

Once the vassal had sworn the oath of fealty, the lord and vassal had a feudal relationship.

Jerzy I Hanowerski

Jerzy I, urodzony jako Jerzy Ludwik, ang. George Louis, niem. Georg Ludwig (ur. 28 maja 1660 w Hanowerze, zm. 11 czerwca 1727 w Osnabrück) – pierwszy król Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii z dynastii hanowerskiej (od 1 sierpnia 1714). Był również elektorem Hanoweru i księciem Saksonii-Lauenburga.

Od urodzenia był dziedzicem ojca w Hanowerze i Brunszwiku. Po matce (córce Elżbiety Stuart) był prawnukiem króla Anglii i Szkocji – Jakuba I Stuarta. W 1682 ożenił się z Zofią Dorotą z Celle i miał z nią dwoje dzieci. Małżonkowie nie przepadali za sobą i Jerzy wolał towarzystwo swojej wieloletniej kochanki Melusine von der Schulenburg, którą później mianował księżną Munster i Kendal w parostwie Irlandii. Miał z nią co najmniej troje dzieci.

W międzyczasie Zofia Dorota wdała się w romans ze szwedzkim hrabią Philipem Christophem von Königsmarck. Wywołało to skandal na hanowerskim dworze i gniew Jerzego, który postanowił zabić kochanka żony. Königsmarck został zabity w lipcu 1694, a jego ciało wrzucono do rzeki. W morderstwie hrabiego brało udział czterech dworzan Jerzego. Jeden z nich otrzymał za to sumę 150 000 talarów, w owych czas roczne wynagrodzenie wysoko postawionego ministra. W grudniu 1694 Jerzy wziął rozwód z Zofią i nie ożenił się ponownie.

Działając w porozumieniu ze swoim ojcem, Jerzy osadził byłą żonę w zamku Ahlden (Aller) niedaleko jej rodzinnego Celle. Zabroniono jej kontaktowania się z dziećmi i ojcem. Zakazano jej również ponownie wyjść za mąż. Na jej utrzymanie przeznaczono pewne sumy i pozwolono jej na krótkie wyjazdy z zamku, jednak zawsze pod specjalnym nadzorem. Mogła również posiadać służbę i mały dwór. Zofia Dorota zmarła w 1726.

W 1698 Ernest August zmarł i Jerzy został kolejnym księciem brunszwickim na Lüneburgu. Odziedziczył też wszystkie ziemie ojca, oprócz biskupiego księstwa Osnabrück (tytuł książęcy nie był tytułem dziedzicznym; jego posiadacz był każdorazowo wybierany w taki sposób, aby na zmianę był to protestant albo katolik). Jerzy został również Wielkim Chorążym Rzeszy i księciem-elektorem. Na jego dworze w Hanowerze przebywało wiele wybitnych umysłów epoki, takich jak matematyk Gottfried Wilhelm Leibnitz, czy kompozytor Georg Friedrich Händel.

Kilka lat po wstąpieniu Jerzego na tron Hanoweru w Anglii Parlament uchwalił Act of Settlement (1701), w którym ustalał sukcesję do brytyjskiego tronu. Po obecnie panującym monarsze, Wilhelmie III, i jego szwagierce Annie i ich potomstwu, tron miał przypaść matce Jerzego, Zofii Dorocie, i jej potomstwu. Było to spowodowane faktem, że Zofia Dorota była najbliższą protestancką krewną brytyjskiej rodziny panującej. Rozwiązanie takie nie spodobało się wszystkim w Anglii. Torysi sprzeciwiali się powołaniu obcokrajowca na tron, wigowie byli skłonni zaakceptować każdego protestanta. Był jeszcze katolicki pretendent, Jakub Franciszek Edward Stuart, przebywający we Francji i tytułujący się Jakubem III. Jerzy nie był zachwycony, kiedy dowiedział się, że ma szansę być królem Anglii, jednak jego doradcy przekonali go, że sojusz z Anglią będzie korzystny dla Hanoweru i zabezpieczy jego niemieckie posiadłości.

Niedługo po wstąpieniu Jerzego na tron wybuchła wojna o sukcesję hiszpańską. Ostatni król Hiszpanii z Domu Habsburgów, Karol II, wyznaczył na jedynego dziedzica ogromnego hiszpańskiego imperium księcia Filipa Andegaweńskiego, wnuka króla Francji Ludwika XIV. W rażący sposób naruszało to równowagę sił w Europie więc przeciwko Francji zawiązała się koalicja, w skład której weszło Cesarstwo, Anglia, Hanower i wiele innych państw niemieckich. Zobowiązali się oni popierać austriackiego pretendenta do hiszpańskiej korony, młodszego syna cesarza Leopolda I, arcyksięcia Karola.

Postawa Jerzego w zaczynającej się wojnie przydała mu trochę sympatii wśród Anglików, ale nie wywarła żadnego wrażenia na Szkotach. W 1704 szkocki Parlament wymusił na królowej Annie podpisanie Act of Security, który pozwalał Szkotom na wybór nowego monarchy spośród protestanckich potomków Domu Stuartów. Zachodziła obawa, że Szkoci mogą wybrać innego króla niż Anglicy, co doprowadzi do rozpadu unii, a samodzielność Szkocji może spowodować odrodzenie „Starego Sojuszu” szkocko-francuskiego. Wówczas Anglicy, stosując ekonomiczną presję, wymogli na Szkotach zacieśnienie unii. 1 maja 1707 wszedł w życie Akt o Unii, który w miejsce Anglii i Szkocji powoływał do istnienia królestwo Wielkiej Brytanii. Mimo to w Szkocji żywe pozostało poparcie dla Domu Stuartów, a rządy dynastii hanowerskiej nie będą się tam cieszyć popularnością. Liczni Szkoci jeszcze przez wiele lat będą wznosić toasty na cześć „króla za morzem”.

W 1706 książę-elektor Bawarii Maksymilian II Emanuel porzucił obóz cesarski i przeszedł na stronę Francji. W odpowiedzi cesarz Józef I odebrał mu godność Wielkiego Skarbnika Rzeszy i powierzył ją właśnie Jerzemu. W 1710 Reichstag zatwierdził elektorski tytuł Jerzego. W 1713 zakończyła się wojna o sukcesję hiszpańską pokojem w Utrechcie. Korona hiszpańska pozostała przy Filipie V, ale musiał on zrezygnować ze swoich praw do francuskiego tronu.

Matka Jerzego, księżna Zofia Dorota, zmarła 8 czerwca 1714. 1 sierpnia tego samego roku zmarła królowa Anna Stuart. Jerzy został więc uznany królem Wielkiej Brytanii. W owym czasie dysponował silnym poparciem ze strony wigów, ale większość w Parlamencie stanowili torysi. Do Wielkiej Brytanii przybył dopiero 18 września (w czasie jego nieobecności regencję sprawował lord Macclesfield) i 20 października został ukoronowany w Opactwie Westminsterskim.

Wraz ze wstąpieniem Jerzego na tron zmianie uległa tytulatura członków rodziny królewskiej. Do tej pory tytuł „księcia” (prince) przyznawano tylko najstarszemu synowi panującego monarchy, a tytuł „księżniczki” (princess) najstarszej córce. Pozostali członkowie domu panującego nosili tytuły „lorda” i „lady”. Jerzy I przeniósł na grunt brytyjski zwyczaje niemieckie. Tytuły „księcia” i „księżniczki” miały przypadać od tej pory dzieciom i wnukom panującego monarchy z tytułem „Ich Królewskich Wysokości” (Royal Highness) oraz prawnukom i prawnuczkom z tytułem „Ich Wysokości” (Highness).

Jerzy I wiele czasu spędzał w Wielkiej Brytanii, ale często podróżował do Hanoweru. Podczas nieobecności króla w Wielkiej Brytanii władzę sprawował jego najstarszy syn, Jerzy August, książę Walii, lub komitet „Strażników i Obrońców Królestwa”. Sprawy Hanoweru zajmowały poczesne miejsce w polityce króla Jerzego, król otaczał się także pochodzącymi stamtąd osobami. Nigdy nie nauczył się angielskiego, mówił po niemiecku i francusku, ze swoimi ministrami porozumiewał się kiepską łaciną. Ociężały i leniwy monarcha nie znał się na sprawach brytyjskich i był stopniowo odsuwany od rządzenia.

Okazji nie przegapili również jakobici, którzy wciąż cieszyli się poparciem w Szkocji i Anglii, a potajemnie wspierała ich także większość torysów. Jakobicki pretendent, Jakub Franciszek Edward Stuart, zwany Jakubem III lub Starszym Pretendentem, postanowił zbrojnie upomnieć się o jemu przynależny tron. W 1715 wybuchła Pierwsza Wielka Rebelia (zwana również „pierwszym powstaniem jakobickim” lub „powstaniem 15. roku”). Zaczęło się od zwołania przez hrabiego Mar wodzów klanów szkockich na wielkie polowanie do Beamar. Tam Mar okrzyknął Jakuba III prawowitym suwerenem Szkocji. Jakub przybył do Szkocji z francuskimi posiłkami. Wkrótce powstańcy zdobyli Perth i ruszyli w głąb Anglii. Tam jednak spotkała ich klęska pod Preston. Oznaczało to faktyczny koniec rebelii. 13 listopada 1715 wojska księcia Argyll odbiły Perth. 4 lutego 1716 Jakub III odpłynął do Francji.

Kolejną próbę jakobici podjęli w 1719. Przy wsparciu okrętów hiszpańskich jakobici próbowali wysadzić desant w północnej Szkocji. Jednak burza na kanale La Manche spowodowała rozproszenie floty. Ostatecznie 13 kwietnia wylądowało tylko 300 ludzi do których dołączyły niewielkie posiłki. Zawiodło wsparcie klanów i oddziały hanowerskie nie miały problemu z pokonaniem powstańców 5 czerwca pod Glen Shiel.

Po wstąpieniu Jerzego I na tron brytyjski pogorszyły się jego relacje z synem. Dom następcy tronu, Leicester House, stał się miejscem spotkań polityków opozycji. W 1717 narodziny wnuka stały się przyczyną kłótni Jerzego I z synem. Książę i księżna Walii zostali w efekcie wyrzuceni z królewskiej rezydencji. Jerzy doszedł jednak w końcu z synem do porozumienia, ale król nie ufał już swojemu następcy.

W 1717 Jerzy I doprowadził do zawarcia Potrójnego Sojuszu między Wielką Brytanią, Francją i Republiką Zjednoczonych Prowincji. Po przystąpieniu do sojuszu Austrii w 1718 zyskał on nazwę Poczwórnego Sojuszu. Był on wymierzony przeciwko Hiszpanii, gdyż Filip V nie pogodził się z utratą praw do francuskiego tronu, co niepokoiło regenta Francji, księcia Filipa Orleańskiego. Torpedowaniu hiszpańskich ambicji miał właśnie służyć ten sojusz straw for water bottle.

Król od samego początku popierał wigów, nie przepadając za torysami, których posądzał, nie bez racji, o sympatie jakobickie. W 1717 wigowie uzyskali przewagę w Parlamencie. Najbardziej wpływowymi ministrami byli Robert Walpole, Charles Townshend, wicehrabia Townshend, James Stanhope, hrabia Stanhope, oraz Charles Spencer, hrabia Sunderland. Ci dwaj ostatni wkrótce usunęli z gabinetu Walpole’a i Townshenda, i przejęli kontrolę nad gabinetem.

Pozycja Sunderlanda zaczęła się chwiać w 1719, kiedy próbował przeforsować Peerage Act, który ograniczał liczbę parów zasiadających w Izbie Lordów. Projekt ten został storpedowany przez torysów. Dodatkowo wypłynęła sprawa Kompanii Mórz Południowych (South Sea Company), powołanej w 1711, która prowadziła wymianę handlową z Ameryką Południową. W 1720 parlament dał Kompanii monopol na ten handel, w zamian za pokrycie długu państwowego (który wynosił 30 981 712 funtów). Spekulacje giełdowe w krótkim czasie doprowadziły do kryzysu, krachu na giełdzie, strat akcjonariuszy, wykrycia nadużyć i korupcji wśród najwyższych urzędników państwowych.

Kryzys ten (zwany South Sea Bubble) przyczynił się do spadku poparcia dla Jerzego i jego ministrów. Stanhope zmarł w 1720 safest reusable water bottle, Sunderland rok później złożył rezygnację. Kierowanie wigowskim gabinetem wziął w swoje ręce Robert Walpole, który jest uznawany za pierwszego brytyjskiego premiera. Nigdy nie otrzymał on takiego tytułu, pozostał Pierwszym Lordem Skarbu. Jednak to on, wobec nieobecności króla, spowodowanej brakiem zainteresowania tematyką brytyjską i jego nieznajomością języka, przewodził gabinetowi. Walpole nie wahał się przekupywać oponentów, czemu sprzyjało przedłużenie kadencji Izby Gmin z 3 do 7 lat. Na prośbę Walpole’a król Jerzy reaktywował zapomniany już Order Łaźni, który Walpole mógł nadawać swoim stronnikom.

Gabinet Walpole’a całkowicie kontrolował politykę wewnętrzną państwa. W znacznej części kształtował też politykę zagraniczną, aczkolwiek tu król miał jeszcze coś do powiedzenia. On to odpowiadał za ratyfikację traktatu hanowerskiego, który miał chronić brytyjski handel. Niektórzy następcy Jerzego I (np. Jerzy III), próbowali odzyskać część utraconej pozycji na scenie politycznej w Anglii, ale zapoczątkowanego już procesu powstawania rządów parlamentarno-gabinetowych nie dało się już zatrzymać.

Król Jerzy zmarł w Osnabrück 11 czerwca 1727 z powodu ataku apopleksji. Został pochowany w kaplicy pałacu Herrenhausen w swoim rodzinnym Hanowerze. Trony Wielkiej Brytanii i Hanoweru objął jego jedyny syn, Jerzy II. Jerzy I jest założycielem dynastii, która panowała w Wielkiej Brytanii do 1901 how to soften meat when cooking, a po kądzieli panuje do tej pory.

Jerzy nie cieszył się popularnością w społeczeństwie. Nie lubiano go za nieznajomość angielskiego, przedkładanie spraw niemieckich nad angielskie, postępowanie z żoną, czy też otaczanie się Niemcami. Większość Anglików wolała jednak Jerzego od katolickiego Starszego Pretendenta. William Makepeace Thackeray pisał o królu: Jego serce było w Hanowerze. Miał ponad 54 lata, kiedy zaczął u nas panować. Wybraliśmy go, ponieważ właśnie jego chcieliśmy, ponieważ reprezentował on nasz punkt widzenia. Śmieliśmy się z jego niemczyzny i ignorowaliśmy go. Był cyniczny i samolubny, ale mimo wszystko był lepszy niż ten król z St Germains, Starszy Pretendent, z rozkazami francuskiego króla w kieszeni, otoczony jezuitami.

21 listopada 1682 poślubił Zofię Dorotę (15 września 1666 – 13 listopada 1726), córkę Jerzego Wilhelma, księcia brunszwickiego na Lüneburgu, i Eleonory, hrabiny Williamsburg, córki Alexandra II d’Olbreuse, markiza de Desmiers. Małżeństwo to zakończyło się rozwodem 28 grudnia 1694. Jerzy i Zofia mieli syna i córkę:

Król miał również co najmniej troje nieślubnych dzieci ze związku z Melusine von der Schulenburg, księżną Munster i Kendal:

Sermersooq Kommune

Sermersooq Kommune (grønlandsk: Kommuneqarfik Sermersooq), også omtalt som Øst-vest-kommunen, er en kommune i det sydlige og vestlige Grønland – verdens næststørste kommune målt på areal. Den blev oprettet som en af fire nydannede kommuner den 1. januar 2009 i forbindelse med den grønlandske struktur- og opgavereform, hvor opgaver blev uddelegeret fra hjemmestyret til de fire kommuner. Kommunen hed midlertidigt “Øst-Vestkommunen”. Asii Chemnitz Narup er borgmester i Kommuneqarfik Sermersooq.

Den nye kommune har ca. 21.000 indbyggere (2008) og et areal på 635.600 km². Den er Grønlands folkerigeste kommune og arealmæssigt den næststørste (efter Qaasuitsup Kommune). De to øvrige nye kommuner er Qeqqata på vestkysten lige nord for Sermersooq Kommune og Kujalleq på sydspidsen af Grønland jersey for football.

Den er en sammenslutning af Ammassalik, Ittoqqortoormiit, Ivittuut, Nuuk og Paamiut kommuner. Navnet Sermersooq betyder “den, der har en prægtig masse af is”.

Nuuk, Paamiut, Tasiilaq, Illoqqortoormiut, Ivittuut, Qeqertarsuatsiaat, Kapisilit, Isortoq, Tiniteqilaaq, Sermiligaaq, Kulusuk, Kuummiut, Arsuk.

Byer: Aasiaat (Egedesminde) · Ilulissat (Jakobshavn) · Kangaatsiaq · Qaanaaq (Thule) · Qasigiannguit (Christianshåb) · Qeqertarsuaq (Godhavn) · Upernavik · Uummannaq
Bygder: Aappilattoq ·
Akunnaaq · Attu · Iginniarfik · Ikamiut · Ikerasaarsuk · Ikerasak (Sundet) · Ilimanaq (Claushavn) · Illorsuit · Innaarsuit · Kangerluk · Kangersuatsiaq (Prøven) · Kitsissuarsuit (Hunde Ejlande)&nbsp best way to tenderize beef Kullorsuaq (Djævelens Tommelfinger) · Moriusaq · Naajaat · Niaqornaarsuk · Niaqornat · Nutaarmiut · Nuugaatsiaq · Nuussuaq (Kraulshavn) · Oqaatsut (Rodebay) · Qaarsut · Qeqertaq · Qeqertat · Saattut · Saqqaq · Savissivik&nbsp kids football shirt sale Siorapaluk · Tasiusaq · Tussaaq · Ukkusissat · Upernavik Kujalleq (Søndre Upernavik)

Byer: Maniitsoq (Sukkertoppen) · Sisimiut (Holsteinsborg)
Bygder: Atammik ·
Itilleq · Kangaamiut (Gammel Sukkertoppen) · Kangerlussuaq (Søndre Strømfjord) · Napasoq · Sarfannguit

Byer: Ittoqqortoormiit (Scoresbysund) · Nuuk (Godthåb) · Kangilinnguit (Grønnedal) · Paamiut (Frederikshåb) · Tasiilaq
Bygder: Arsuk ·
Isortoq · Kapisillit · Kulusuk · Kuummiut · Qeqertarsuatsiaat (Fiskenæsset) · Sermiligaaq · Tiniteqilaaq

Byer: Nanortalik · Narsaq · Qaqortoq (Julianehåb)
Bygder: Aappilattoq ·
Alluitsup Paa (Sydprøven) · Ammassivik (Sletten) · Eqalugaarsuit · Igaliku · Narsarmijit (Frederiksdal) · Narsarsuaq · Qassiarsuk · Qassimiut · Qorlortorsuaq · Saarloq · Tasiusaq


Kanton Miradoux

Der Kanton Miradoux war bis 2015 ein französischer Kanton in der Region Midi-Pyrénées. Er lag im Arrondissement Condom des Départements Gers. Hauptort war Miradoux.

Der Kanton war 139,52 km² groß und hatte 1997 Einwohner, was einer Bevölkerungsdichte von 14 Einw./km² entsprach. Im Mittel lag er 162 Meter über Normalnull, zwischen 57 und 227 Meter. Er bestand aus folgenden Gemeinden:

Adour-Gersoise • Armagnac-Ténarèze • Astarac-Gimone • Auch-1 • Auch-2 • Auch-3 • Baïse-Armagnac • Fezensac • Fleurance-Lomagne • Gascogne-Auscitaine • Gimone-Arrats • Grand-Bas-Armagnac • L’Isle-Jourdain • Lectoure-Lomagne • Mirande-Astarac • Pardiac-Rivière-Basse • Val de Save

Aignan | Auch-Nord-Est | Auch-Nord-Ouest | Auch-Sud-Est-Seissan | Auch-Sud-Ouest | Cazaubon | Cologne | Condom | Eauze | Fleurance | Gimont | L’Isle-Jourdain | Jegun | Lectoure | Lombez | Marciac | Masseube | Mauvezin | Miélan | Miradoux&nbsp runner pouch;| Mirande | Montesquiou | Montréal | Nogaro | Plaisance | Riscle&nbsp water flask bottle;| Saint-Clar | Samatan | Saramon | Valence-sur-Baïse | Vic-Fezensac