Benjamin Britten

Edward Benjamin Britten, Barón Britten, (Lowestoft, 22 de noviembre de 1913 – Aldeburgh, 4 de diciembre de 1976) fue un compositor, director de orquesta y pianista británico. Fue el primer músico o compositor que recibió un título nobiliario.

Britten nació en Lowestoft, condado de Suffolk, Inglaterra, hijo de un dentista y de una talentosa músico amateur. Falleció a los 63 años.

Nació un 22 de noviembre, festividad de santa Cecilia, patrona de la música. El joven Britten mostró aptitudes musicales desde muy pequeño. Estudió en la Escuela Gresham y comenzó a componer desde temprana edad.

En 1927 comenzó a tomar lecciones particulares con Frank Bridge. También estudió -menos felizmente- en el Colegio Real de Música con el compositor John Ireland y algunas intervenciones de Ralph Vaughan Williams. Aunque fue retirado por sus padres por sugerencia del equipo docente, Britten intentó estudiar con Alban Berg en Viena. En aquellos años, Berg no era considerado un “buen ejemplo”.

Las primeras composiciones de su autoría que llamaron la atención fueron la Sinfonietta (Op.1) y una selección de variaciones corales, A Boy was born​ para los cantores de la BBC. Al año siguiente conoció al escritor W. H. Auden, con quien colaboró en el ciclo de canciones Our Hunting Fathers,​ composición radical en su tratamiento musical y en el sentido político, y en otras obras. Relevancia más profunda tuvo su encuentro en 1936 con el tenor Peter Pears, con el que mantuvo una relación de pareja hasta su muerte, y que pasó a ser su colaborador musical e inspirador.

A principios de 1939,año en el que empezó la segunda guerra mundial, ambos siguieron a Auden a Estados Unidos. Antes de partir puso música a las poesías de Arthur Rimbaud, Las Iluminaciones, dedicadas a Peter Pears y a Wulff Scherchen, hijo del director Hermann Scherchen. En América Britten compuso la opereta Paul Bunyan, inspirada en el personaje homónimo, primera obra lírica con libreto de Auden, así como el primer ciclo de canciones para Pears. Este periodo fue también notable por varios trabajos orquestales, incluyendo la Variaciones sobre un tema de Frank Bridge, escrito en 1937 para orquesta de cuerdas, el Concierto para violín y la Sinfonía de Réquiem, para orquesta completa.

Britten y Pears retornaron a Inglaterra en 1942; en el viaje de regreso por mar el compositor completó los corales Himno a Santa Cecilia, última colaboración con Auden, y Ceremonia de Villancicos. En seguida comenzó a trabajar en su ópera Peter Grimes, cuyo estreno en Sadler’s Wells en 1945 fue uno de sus mayores éxitos. Britten comenzó a encontrar oposición en el ambiente musical de Londres, y gradualmente salió de escena para fundar el Grupo de ópera inglesa en 1947 y el Festival de Aldeburgh al año siguiente con el objetivo, aunque no exclusivo, de interpretar sus propias composiciones.

Britten fue nombrado Companion of Honour con motivo de la Coronación de Isabel II (1953).

Su mayor éxito como compositor fue el Réquiem de Guerra, una obra en la que Britten mezcla la música de difuntos con una selección de poemas de Wilfred Owen. Fue escrita por encargo para la reapertura de la Catedral de Coventry, en 1962. Su intención era que esta obra fuese una manifestación contra cualquier tipo de conflicto bélico, una denuncia de la irracionalidad e inutilidad de la guerra, y que se convirtiese en un símbolo de un nuevo espíritu de unidad, de reconciliación en plena Guerra Fría, y así reunió a un trío de solistas que provenían de las tres naciones europeas que más protagonismo habían tenido en la guerra: el barítono alemán Dietrich Fischer-Dieskau, el tenor inglés Peter Pears y la soprano rusa Galina Vishnévskaya.

Britten desarrolló una estrecha amistad con los rusos Dimitri Shostakóvich y Mstislav Rostropóvich, colaborando musicalmente con ellos.

Recibió la Orden de Mérito del Reino Unido en marzo de 1965.

En su última década, la salud de Britten -especialmente su corazón- se fue resintiendo progresivamente. De sus últimos trabajos cabe destacar las óperas Owen Wingrave (1970) y Muerte en Venecia (1971-3), así como la dramática cantata Phaedra (1975), compuesta para Janet Baker.

El 2 de julio de 1976 recibió el título de Barón Britten de Aldeburgh, en el Condado de Suffolk, convirtiéndose, así, en el primer músico o compositor que recibió un título nobiliario.

Falleció el 4 de diciembre de 1976, de insuficiencia cardíaca, en su casa de Aldeburgh. Fue inhumado en la iglesia de San Pablo. La tumba de su compañero, Sir Peter Pears está junto a la suya.

Entre los críticos existe unanimidad en considerar a Britten como uno de los grandes compositores ingleses del siglo XX. En la década de 1930, sin embargo, el compositor realizó importantes esfuerzos para apartarse de la corriente principal de la música de su país, que le parecía complaciente, insular y amateur. Muchos críticos de aquella época, devolviendo gentilezas, se quejaban de su facilismo, espíritu cosmopolita y de su admiración por compositores como Mahler, Berg, y Stravinsky, considerados “malos ejemplos” para un joven músico inglés.

Algunos aspectos de la personalidad de Britten son polémicos y han dado lugar a controversias: sus inclinaciones políticas (especialmente su pacifismo durante la Segunda Guerra Mundial) y su sexualidad.​ La publicación en 1992 de su biografía escrita por Humphrey Carpenter, con sus revelaciones sobre las frecuentes y peligrosas relaciones sociales, profesionales y sexuales de Britten confirmaron su carácter de figura controvertida.

En 2003 una selección de escritos de Britten editados por Paul Kildea, revelaron otras de sus inclinaciones, incluyendo detalles y anécdotas sobre su pacifismo.​ Un estudio posterior según se publicó en el libro Los jóvenes de Britten, de John Bridcut, (2006) revela el capricho del compositor por una serie de adolescentes a lo largo de su vida.

Para la mayoría de los músicos, sin embargo, la técnica de Britten, su tolerancia musical y humana, y la habilidad para tratar la más tradicional de las formas musicales con frescura y originalidad, lo ubican a la cabeza de los compositores de su generación.

Un tributo notable es la pieza del compositor estonio Arvo Pärt titulada Cantus in Memoriam Benjamin Britten.

Uno de los trabajos más conocidos de Britten es Guía de orquesta para jóvenes (1946), compuesto para acompañar a Instrumentos de la orquesta, una película educativa producida por el gobierno británico, dirigida y narrada por Malcolm Sargent.

La obra tiene por subtítulo Variaciones y fuga sobre un tema de Henry Purcell y toma una melodía de Abdelasar como tema central. Britten creó variaciones individuales para cada sección de la orquesta, comenzando por las maderas, luego las cuerdas, los metales y finalmente los instrumentos de percusión. Luego lleva a la orquesta completa a una fuga, antes de retomar el tema para concluir la obra. La narración original con comentarios se omite frecuentemente en conciertos y grabaciones.

Britten fue un pianista virtuoso, y a menudo realizó interpretaciones de música de cámara o acompañando lieder. Sin embargo, a excepción de su Concierto para piano (1938) y las Diversiones para piano y orquesta (escritas para Paul Wittgenstein en 1940), escribió muy poca música para el instrumento, y en una entrevista de 1963 para la BBC llegó a decir que el piano era un instrumento de acompañamiento.​

Su trabajo como director incluyó no sólo su propia música, sino también la de varios otros compositores, en especial Mozart, Elgar y Percy Grainger.

Una de las obras solistas de Britten que ha tenido un papel central en el repertorio del instrumento ha sido su Nocturno sobre un tema de Dowland para guitarra (1964). La pieza resulta abundante en su estilo tardío y muestra la profundidad de su admiración por la música isabelina para laúd. El tema de Downland, Come, Heavy Sleep,​ emerge en forma completa al final de las ocho variaciones, cada una de las cuales se basa en el mismo estilo, a menudo transitorio u ornamental.

Además de su música sinfónica, Benjamin Britten ha destacado por su obra escénica, siendo de los pocos compositores posteriores a la Segunda Guerra Mundial que han conseguido introducir algunas de sus óperas en el repertorio. Compuso: Paul Bunyan (1941, revisada en 1976), Peter Grimes (1945), The Rape of Lucretia (La violación de Lucrecia, 1946), Albert Herring (1947), Billy Budd (1951, revisada en 1964), Gloriana (1953), The Turn of the Screw (La vuelta de tuerca, 1954), El diluvio de Noé (1958), A Midsummer Night’s Dream (El sueño de una noche de verano, 1960), Curlew River (1964), El horno de las fieras (1966), El hijo pródigo (1968), Owen Wingrave (1971) y Death in Venice (Muerte en Venecia, 1973).​

Algunos familiares vivientes de Benjamin (de la sexta sexta línea) son: Diana Valentina Pietrobon Britten, Susana Mabel Pietrobon Britten, Cris Pietrobon Britten y Elisa Olivia Pietrobon Britten.

Оджибве (народ)

Оджибве, иначе оджибва, или чиппева, самоназвание — анишинаабе — индейский народ алгонкинской языковой семьи. Расселён в резервациях в США, в штатах Мичиган, Висконсин, Миннесота, Северная Дакота, Монтана и в Канаде, в провинциях Онтарио, Манитоба, Саскачеван, Альберта и Британская Колумбия. Численность — около 360 тыс. чел.: свыше 205 тыс. чел. в Канаде, свыше 150 тыс. — в США. Религии — протестантизм, католицизм и традиционные культы. Один из самых крупных индейских народов в Северной Америке, по численности примерно равен кри и уступает чероки и навахо.

Язык — оджибве.

Оджибве (чиппева) являются «старшим братом» или «хранителями веры» в существующем с XVIII века союзе индейских племён, известном как «Совет трёх огней», куда наряду с ними входят оттава и потаватоми.

Язык оджибве относится к алгонкинской языковой группе. Родственными ему являются языки черноногих и шайеннов. Название «сото» использовалась французами, оджибве его называют в Канаде, тогда как в США используют название чиппева. Этнонимы чиппева и оджибве происходят от одного слова с разным произношением, что значит «сморщенные». Самоназвание этого народа — анишшинапе. Слово получило целый ряд упрощений в разных языках, поэтому, например, в украинских источниках можно встретить названия анишинабек, анишшинапе, анишнинаабе. Язык анишшинапе использовался на северо-востоке Америки как межплеменной язык торговли, поскольку оджибве вели интенсивную торговлю с французами в течение длительного времени. Оджибве подарили мировой культуре большое количество заимствований из их языка (слова вигвам, тотем). В 1855 году Г. У. Лонгфелло написал «Песнь о Гайавате», используя мифы, топонимы и оригинальные слова народа оджибве. Как и во всех произведениях европейцев об индейцах, в нём есть казусы. Например, имя героя должно было быть Нанабожо, потому как Гайавата — имя из языка ирокезов.

Оджибве делятся на северных (5 общин), северо-западных (12 общин), восточных (18 общин в Канаде, в том числе 5 общин миссиссога, и 1 в США), юго-западных (15 общин в США), оджибве реки Северн (оджи-кри — восточных (14 общин) и западных (5 общин)), оджибве северного приозёрья (края к северу от озера Верхнего) (15 общин в Канаде и 1 в США) и сото (собственно сото (36 общин в Канаде и 2 в США) и сото провинции Онтарио (23 общины в Канаде и 1 в США)), а также оджибве, говорящие на западном диалекте языка алгонкин (6 общин), и оджибве говорящие на диалекте одава (оттава) (11 общин); кроме того в Канаде имеется ещё 7 общин одава (оттава) со смешанным населением, состоящим из одава и оджибве, а также потаватоми.

До прихода европейцев на континент оджибве передавали свою историю из поколения в поколение преимущественно устно. Есть неподтверждённая информация, что существуют тайные берестяные записи, которые делались шаманами для заметок своих знаний. Из мифических историй известно, что оджибве пришли с острова Черепахи. Их путешествие было спровоцировано появлением семи демиургов, которые приказали племени двигаться на запад вдоль реки Св. Лаврентия до реки Оттава и далее до Великих Озер. Поскольку оджибве ведут оседлый образ жизни, дорогой они делали остановки, пока не разделились на многочисленные группы, которые затем европейцы примут за отдельные племена. Одна из них пересекла Большие Прерии и дошла почти до Тихого океана. Во время миграции оджибве вытеснили враждебные племена с их территорий. К моменту прибытия европейцев оджибве находились в давнем союзе с племенами оттава и потаватоми, который назывался Советом Трёх Огней, и который воевал против Конфедерации ирокезов и сиу. После своих завоеваний они контролировали наибольшую территорию и, очевидно, были одним из самых сильных индейских народов Северной Америки. Поскольку их территория находилась к северу от основного потока поселенцев, а их земля была малопригодна для земледелия, оджибве долгое время почти никто не беспокоил. Они самостоятельно вели войны по захвату новых территорий.

Французы, прибывшие в Канаду, использовали оджибве как своих союзников в войнах. Они вели интенсивную торговлю с племенем оттава, которые были в союзе с оджибве, а затем и с ними самими, что обеспечило индейцев огнестрельным оружием. Благодаря ружьям оджибве окончательно изгнали сиу (в частности, племя дакота) со своих территорий в прерии, хотя отдельные стычки с дакота происходили ещё долго. Есть свидетельства, что оджибве были на очень примитивном уровне до встречи с европейцами, не имея почти никакой социальной организации. И только благодаря торговле с французами и последующим войнам они развили свои социальные институты, обустроили общие религиозные праздники и так далее.

Правительство США пыталось переселить оджибве с их земель, что привело к ряду вооружённых конфликтов. Затем правительства США и Канады подписывали договоры с индейцами, в которых они передавали им землю. Оджибве подписали наибольшее количество таких договоров по сравнению со всеми другими коренными народами Америки. Однако эти договоры имели сомнительную ценность из-за разницы в мировоззрении: для европейцев земля была товаром, который можно было легко купить и продать по определённой цене на неё, а для оджибве земля не могла принадлежать никому, её можно было только использовать наряду с огнём, воздухом и водой. Современный анализ этих договоров с учётом мировоззрения оджибве показывает совершенно иной смысл обязанностей сторон. Время от времени народ оджибве выступал в совместных индейских восстаниях против американцев и британцев.

По типу культуры оджибве относятся к индейцам Субарктики и Северо-Востока Сев. Америки. Основные традиционные занятия — охота, рыболовство, собирательство (сезонный сбор дикого риса и кленового сока). В XVII веке торговали пушниной с европейцами.

Оджибве проживают группами по 20-50 человек (на момент встречи с европейцами — 200—300 человек), в английской традиции называющихся бэндами (bands). Большинство представителей, за исключением той части, которая ушла в прерии, жили оседлой жизнью. Занимались рыболовством, охотой, выращиванием кукурузы и овощей, сбором дикого риса, который играет важную роль в их мифологии. Типовое жилье оджибве — вигвамы (wiigiwaam) различных конструкций. Летом проходят основные праздники: джинготамог (jiingotamog) для общения с духами и ниимиьидимаа (niimi’idimaa) для социальной коммуникации. Последний праздник является аналогом праздника пау-вау, который празднуется другими индейцами.

Оджибве хоронят своих умерших в погребальных курганах. На каждом из них строится духовный домик (jiibegamig). Вместо надписи на могилах рисуют тотемный знак человека, который там похоронен. Могилы оджибве периодически грабили, что привело к появлению специальной полиции по охране курганов.

Оджибве разделяют мир на живой и неживой. Разделение на женский и мужской род у них не так важно. Роли женщины и мужчины не определены, как у других этносов. Член общества приносит пользу относительно его возможностей, а не статуса. Некоторые оджибве были трансвеститами — например, воин Жёлтая Голова, или Озаавиндиб, известный в XIX веке тем, что вёл переговоры с властями, носил женскую одежду и был замужем за несколькими мужчинами. Среди оджибве был распространен каннибализм.

В настоящее время заняты фермерством, работают по найму на лесозаготовках, на рудниках, в сфере обслуживания, мигрируют в города. Больше всего традиционные занятия сохраняются у юго-западных оджибве, оджи-кри, северных и северо-западных оджибве.

Группа семей в 20-50 человек возглавляется вождём. Брак — патрилокальный. Сейчас появляется неолокальный брак. За невесту полагается отработка. Прежде было деление на патрилинейные тотемические роды, были полигиния, сорорат, левират, кросскузенные браки. Сейчас в городах сохраняется обычай взаимопомощи.

В настоящее время существует объединённое Миннесотское племя чиппева с выборным советом (6 общин с населением около 45 тысяч человек), которое входит в Межплеменной совет Великих озёр.

У оджибве распространены тотемизм, охотничьи культы, культы духов-покровителей. Верховное божество — Гитчи-Маниту(Киччи-Манито). Культурные герои — Нанабожо («Кролик»), каннибал Вендиго. Существуют знахарские общества, такие как мидевивин.

По легендам, когда оджибве жили на острове Черепахи, к ним с моря поднялись семь сверкающих ракушек миигис. Одна из них была очень сильная и смертельная для людей, поэтому она погрузилась обратно под воду. Шесть ракушек, которые остались, основали тотемы (слово, от которого происходит современный термин «тотемизм»). Это были Быкоголов (Wawaazisii), Эхороб (Baswenaazhi), Утка Шилохвостка (Aan’aawenh), Медведь (Nooke) и Хвост лося (Moozwaanowe). Если бы седьмая раковина осталась, она должна была бы учредить тотем Громовой птицы. Они направили народ в путешествие на запад. Интересно, что эти демиурги появлялись потом все время в снах и медитациях шаманов оджибве. В одном из таких видений раковина сообщила, что чем дальше на запад они пройдут, тем дольше они смогут следовать традициям, поскольку с востока идут новые люди, которые поселятся здесь. Это видение могло быть пророчеством прихода европейцев. В устном бытовании существуют несколько эпических комплексов, в которых рассказывается об изобретении различных ремёсел, табака и других полезных для народа вещей. Самые известные из них — о каннибале Вендиго и о трикстере Нанабожо (Кролике).

Развиты народные танцы, ремёсла, искусство. Существуют мифы и легенды.

Мидевивин — организация шаманов оджибве. По легенде, верховный бог Маниту послал своего гонца к народу оджибве с целью научить их лечиться от болезней. Он выбрал одного человека и передал ему знания, которые тот передавал дальше. Впоследствии была основана организация шаманов, сохранивших тайные знания. При поступлении кандидата в Мидевивин символически убивали его раковину и воскрешали уже в статусе другого человека. Мидевивин имеет ступенчатую структуру. Например, шаман первой ступени имел право носить линию на лице и обслуживать погребальные процессии. Шаман третьей ступени, называвшейся Сообществом Восходящего Солнца, обладал силами стихий и разрисовывал верх лица зелёным, а низ — красным. На этом уровне он становился полноценным шаманом. Есть свидетельства о шести уровнях организации. Для перехода от одной ступени к другой происходят сложные обряды инициации. Кроме лечебных функций, шаманы также были основными пропагандистами верного пути жизни, комплекса религиозных и этических правил оджибве. Они понимали, что здоровье человека зависит не от лекарств, а от образа жизни. Они пропагандировали благодарить Маниту за всё, быть честными, дружными, храбрыми, сдержанными и добрыми.

При церемонии Мидевивин используются берестяные свитки оджибве (англ.) (Wiigwaasabak) со сложными геометрическими узорами и формами под названием mide-wiigwaas.

В оджибве понятие семьи гораздо шире аналогичного понятия у европейских народов. Это прослеживается в языке: например, для братьев и кузенов в языке оджибве существует одно название. Для оджибве родными считаются все предки и все рождённые в племени. Эту общность мёртвых, живых и нерождённых называют словом aanikoobijigan.

Народ оджибве делится на тотемные группы, названные по именам тотемных животных. Это Wawaazisii (Быкоголов), Baswenaazhi (Журавль), Aan’aawenh (Утка-шилохвостка), Nooke (Медведь) и Moozwaanowe (Хвост лося). Медведи — самый многочисленный клан, он делится на подкланы по названию части медведя — Голова, Ребра или Лапа. При встрече оджибве говорят «Aaniin odoodemaayan?», что означает: «Какой у тебя тотем?» Это позволяет сразу идентифицировать родственные и иные связи между собой. Сейчас приветствие сократилось до Aaniin!

И когда кулаком стучат ко мне в двери, когда орут: у ворот сарматы! оджибуэи! лезгины! гои!

говорю: оставьте меня в покое.

Lido Beach, New York

Lido Beach is a hamlet and census-designated place (CDP) in Nassau County, New York, United States. The population was 2,897 at the 2010 census.

Lido Beach is located in the Town of Hempstead.

Lido Beach is located at (40.587988, -73.624624), between Long Beach and Point Lookout.

According to the United States Census Bureau, the CDP has a total area of 4.3 square miles (11 km2), of which, 1.7 square miles (4.4 km2) of it is land and 2.5 square miles (6.5 km2) of it (59.62%) is water.

Lido Beach was developed by William H. Reynolds, in the early 1900s. The 39-year-old former state senator and real estate developer had already developed four Brooklyn neighborhoods (Bedford-Stuyvesant, Borough Park, Bensonhurst, and South Brownsville), as well as Coney Island’s Dreamland, the world’s largest amusement park. Reynolds also owned a theater and produced plays.

Beginning in 1906, he gathered investors, and acquired the oceanfront from private owners and the rest of Long Beach island from the Town of Hempstead in 1907; he planned to build a boardwalk, homes, and hotels, and dredged Reynolds Channel to create the Long Beach, New York resort area. The dredging made the island more accessible to leisure boating.

The Lido Beach community was named after a villa in Venice, Italy.[citation needed] In 1929, after Reynolds was defeated for re-election as the Long Beach mayor, he turned his attention to the unincorporated area just east of the city and constructed the Moorish-style Lido Beach Hotel.

As of the census of 2010, there were 2,897 people, 1,249 households, and 813 families residing in the CDP. The population density was 1,666.0 per square mile (634.2/km²). (As of 2000,) There were 1,403 housing units at an average density of 806.8/sq mi (297.4/km²). The racial makeup of the CDP was 96.11% White, 0.57% African American, 1.59% Asian, 0.78% from other races, and 0.96% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 2.87% of the population.

There were 1,149 households out of which 27.5% had children under the age of 18 living with them, 63.4% were married couples living together, 5.6% had a female householder with no husband present, and 29.2% were non-families. 24.6% of all households were made up of individuals and 13.1% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.44 and the average family size was 2.93.

In the CDP, the population was spread out with 21.8% under the age of 18, 4.3% from 18 to 24, 21.0% from 25 to 44, 31.6% from 45 to 64, and 21.3% who were 65 years of age or older. The median age was 46 years. For every 100 females, there were 97.1 males. For every 100 females age 18 and over, there were 90.2 males.

The median income for a household in the CDP was $86,769, and the median income for a family was $107,365. Males had a median income of $77,193 versus $68,542 for females. The per capita income for the CDP was $47,604. About 1.8% of families and 2.9% of the population were below the poverty line, including none of those under age 18 and 4.3% of those age 65 or over.

Activities and attractions at Lido Beach include:

Children’s activities amenities, and attractions include:

(Alphabetized by surname)

Schönfeldspitze

Die Schönfeldspitze von Nordwesten

Die Schönfeldspitze ist mit 2653 m ü. A. nach dem Selbhorn der höchste Berg des Steinernen Meeres.

Die Schönfeldspitze liegt am südlichen Rand des Massivs, oberhalb von Maria Alm im Pinzgau (Bezirk Zell am See, Land Salzburgs), westlich des Hochkönigs. Der formschöne pyramidenförmige Gipfel ragt aus der Karsthochfläche des Steinernen Meeres eindrucksvoll empor und ist auch von Berchtesgaden aus zu sehen. Bei einer Bootsfahrt über den Königssee nach St.  Bartholomä steht die Schönfeldspitze zunächst beherrschend über dem jenseitigen Ufer des Sees; sie wird jedoch von den Vorbergen umso mehr verdeckt, je mehr man sich dem Südufer nähert.

Schönfeldspitze (links) und Wurmkopf (rechts, 2451 m) von Westen

Gipfelkreuz der Schönfeld­spitze

Eine Holzpietà mit der Figur des toten Jesus als Querbalken bildet das außergewöhnliche Gipfelkreuz der Schönfeldspitze. Es wurde vom Kapruner Bildhauer Anton Thuswaldner geschaffen und von der Alpenvereinsjugend Saalfelden aufgestellt.

Ein beliebter Anstieg erfolgt von Saalfelden oder Maria Alm aus. Über den Ramseidersteig erreicht man das Riemannhaus (2177 m) auf der Ramseider Scharte. Von dort gibt es dann mehrere Möglichkeiten des Aufstieges bis auf den markanten Gipfel. Alle üblichen Routen sind gut markiert. Sie verlangen Trittsicherheit und an den ausgesetzten Stellen vor allem Schwindelfreiheit (Schwierigkeitsgrad I nach UIAA-Skala).

Der lange Aufstieg von deutscher Seite beginnt am Königssee über steile Serpentinen hinauf zum Funtensee und dem Kärlingerhaus (1630 m). Bald lässt man die Waldgrenze hinter sich, und das Gelände wird zu Beginn des Steinernen Meeres etwas flacher und felsiger. Man steigt bis zur Buchauer Scharte empor und von dort führt der letzte Anstieg über den Ostgrat zum Felsgipfel der Schönfeldspitze. Der von Maria Alm ausgehende österreichische Anstieg zur Buchauer Scharte ist steil und anstrengend.

Forstercooperia

Forstercooperia es un género extinto de mamífero hiracodóntido indricoterino que vivió entre mediados a finales del Eoceno en Eurasia.

Forstercooperia es considerado como un rinocerotoide basal, y como resultado, muchas especies poco relacionadas entre sí han sido asignadas a este. Las especies además han sido divididas en exceso basándose rasgo pequeños o insignificantes. En muchas de las revisiones más inclusivas del género, se ha identificado que muchas de las especies son sinónimos menores de nombres anteriores, no son del género, o son potencialmente inválidas en alguna otra forma. Varios especímenes, cuya edad va del Eoceno medio al tardío, y en rango geográfico del este de Asia hasta Kazajistán, y hasta tan al oeste como Estados Unidos, han sido incluidos en algún momento en Forstercooperia. Material de muchos géneros diferentes también ha sido incluido alguna vez en Forstercooperia, como es el caso de Juxia​ y Uintaceras

En 1923, se desenterró un cráneo casi completo de un primitivo pariente de los rinocerontes. Este cráneo provenía de la Formación Irdin Manha del Eoceno tardío de Mongolia. El material, incluyendo el “frente del cráneo con todos los premolares y algunos dientes frontales”, le fue dado el número de espécimen AMNH 20116. Fue descubierto originalmente en esa formación por George Olsen, y en 1938 fue descrito como un nuevo género y especie por Horace Elmer Wood II. Wood lo designó con el nombre binomial Cooperia totadentata para abarcar el material craneano. El nombre del género se dio en honor de Clive Forster-Cooper, quien realizó significativas contribuciones al conocimiento de los indricoterios.​ En 1939 Wood corrigió el nombre del género a Forstercooperia, debido a que fue informado de que el nombre Cooperia ya había sido utilizado.​ La especie Forstercooperia totadentata es actualmente considerada como la especie tipo, y la especie original de Wood Cooperia totadentata es ahora su sinónimo menor.​​​ La especie también es la única nombrada dentro de Forstercooperia que continúa siendo válida.​ También es el sinónimo mayor de F. shiwopuensis, una especie nombrada en 1974 por Chow et al..​​

En 1963, se descubrió un nuevo espécimen que incluía un cráneo parcial que contenía dienstes molares en los depósitos del Eoceno Superior de Mongolia. Estos restos fueron identificados como un verdadero rinoceronte por Wood, quien los consideró como un importante descubrimiento dada la escasa cantidad de material craneano de rinocerontes primitivos que estaba hasta entonces disponible. El 25 de julio de ese mismo año, Wood publicó un artículo relativo a la taxonomía y osteología de estos restos, en los cuales él los nombró con un nuevo nombre de género y especie (o binomial) así como se reclasificó una familia anteriormente nombrada ahora como una subfamilia para incluir al nuevo taxón. El nombre binomial creado fue Pappaceras confluens, clasificado como pariente cercano de Forstercooperia dentro de Forstercooperiinae (anteriormente Forstercooperiidae, nombrado en 1940 por Kretzoi). Wood señaló que el nombre del género derivaba de las palabras griegas πaππos, “abuelo”, y alpha, “sin”, y keras, “cuerno”, de modo que se traduce como “el abuelo sin cuerno”. El nombre de la especie, confluens se refiere en latín a la morfología confluyente de los dientes. El número de catálogo de este cráneo es AMNH 26660, y preserva específicamente la “mitad frontal del cráneo y una mandíbula completa, con muchos de sus dientes y los alveólos remanentes, totalizando una serie [dental] placentaria”. Otros restos incluyen a los especímenes AMNH 26666 y AMNH 26667, el primero conteniendo un “ramo izquierdo de la mandíbula”, y el último “un P3 [tercer premolar] aislado”. Todos estos especímenes procedían de la misma localidad, las Arcillas Grises Superiores de la Formación Irdin Manha en Mongolia Interior.​ En la revisión hecha por Radnisky, se encontró que esta especie era asignable a Forstercooperia, y se acuñó la nueva denominación F. confluens.​ Esta especie es bien conocida, aunque en la revisión de 1981 de Forstercooperia, se identificó que esta especie no podía ser distinguida claramente de F. grandis. Por lo tanto, y dado que esta última especie tiene la prioridad, F. confluens ya no es más considerada como una especie válida, sino más bien un sinónimo menor de F. grandis.​​ No obstante, en la descripción de Uintaceras se halló que F. grandis es inválido, y el nuevo género, y F. confluens serían una especie válida para el material asiático de F. grandis.​

En la década de 1960, material nuevo descubierto en la Formación Irdin Manha fue identidicado como perteneciente a una nueva especie de rinocerotoide. Originalmente, fueron considerados pertenecientes a F. confluens, ya que eran de la misma localidad que el holotipo de la especie. Luego fueron asignados a Forstercooperia sp., sin dársele un nuevo nombre. El material incluía un cráneo casi completo, una mandíbula casi completa, una parte anterior del cráneo, y un astrágalo. Los huesos fueron catalagados bajo los números de espécimen AMNH 26672, 26668, 26670, 26671, 107848, 107851, 107852, 107856, 26643, 26669, 26677, 107849, 26056 y F:AM 99662. En 1981, estos huesos fueron asignados por primera vez a una nueva especie por Lucas et al., Forstercooperia minuta. Se los diferenció como una nueva especie basándose en su tamaño y en la anatomía de sus dientes. Esta especie ha sido mantenida dentro de Forstercooperia en varias de las principales revisiones del género, como Lucas et al. en 1981,​ Lucas y Sobus en 1989,​ y Holbrook y Lucas en 1997. No obstante, Holbrook y Lucas identificaron que el único material norteamericano de F. minuta, F:AM 99662, no tenía rasgos que justificaran su inclusión con la especie, y lo reasignaron a un nuevo nombre binomial, Uintaceras radinskyi.​

Una fila de dientes superiores de un indricoterio del Eoceno fue descubierta en 1974. Esta fue analizada por Chow, Chang y Ding, quienes publicaron un nuevo nombre de especie para esta, Forstercooperia shiwopuensis. Los autores notaron que era de la misma región y del mismo rango de tamaño que F. totadentata, y Lucas et al. (1981) encontraron que podría ser tentativamente la especie a la que pertenecería. El holotipo de F. totadentata carece de una fila de dientes superiores, y esta es presumiblemente del tamaño adecuado para representar los dientes faltantes. Lucas et al. señalaron que tenían el mismo tamaño y morfología que había sido predicho para esta especie.​

En 1977, se publicó parte de la primera descripción de un dentario procedente de la Formación Sargamys de Kazajistán. Realizado por Gabunia, en el artículo se describe el dentario, así algún otro material. En las leyendas de las imágenes, el dentario es clasificado como Forstercooperia sp. aunque en el texto se use un nombre distinto. En el artículo, el dentario y sus dientes son asignados a una especie llamada Forstercooperia crudus, pero no se menciona su tamaño. Ya que en el texto no se dio una descripción de F. crudus, el nombre se considera como un nomen nudum. Aun así, este material es posiblemente asignable a F. minuta.​ En 1997, otros fósiles de Kazajistán, específicamente de la Formación Kolpak, fue asignado a F. minuta, lo que significa que ciertamente vivió en Kazajistán en la misma época que F. crudus.​

Forstercooperia ha sido representado por muchas especies diferentes en las distintas revisiones del género.​​​​ En la primera revisión significativa, realizada por Leonard Radinsky y publicada en 1967, se determinó que muchas de las especies antes nombradas eran sinónimos menores, y que solo cuatro especies en el género ciertamente tenían validez. Radinsky señaló que de todas las especies publicadas, F. totadentata, F.? grandis, F. confluens, F. sharamurense y F. borissiaki eran las únicas válidas, creando las nuevas combinaciones de los nombres Juxia sharamurense, Hyrachyus grandis y Pappaceras borissiaki. Él asimismo sinonimizó a los géneros Pappaceras y Juxia con Forstercooperia.​

En una revisión posterior enfocada puramente en el género Forstercooperia, se encpontró que había muy poca diversidad en las especies halladas válidas por Radinsky. Este trabajo, realizado por Spencer G. Lucas, Robert Schoch y Earl Manning y publicado en 1981 revisó todas las especies por entonces conocidas de Forstercooperia, nombrando a una nueva especie, F. minuta. A diferencia de Radinsky, este estudio consideró que Juxia debía mantenerse aparte, con F. borissiaki dentro de este género, y F. grandis como una especie definida. F. confluens, nombrado en 1963 por Wood, sería un sinónimo de F. grandis; F. sharamurunense, nombrado en 1964 por Chow y Chiu, sería sinónimo de F. borissiaki; F. jigniensis, nombrado en 1973 por Sahni y Khare, fue encontrado como una especie indeterminada; F. shiwopuensis, nombrado en 1974 por Chow, Chang y Ding, es un sinónimo de F. totadentata; F. ergiliinensis, nombrado en 1974 por Gabunia y Dashzeveg, fue determinado como sinónimo de Juxia borissiaki; y F. crudus, nombrado en 1977 por Gabunia, se determinó que era un nomen nudum.​ En 1989, Lucas y Jay Sobus señalaron que no se había identificado nuevo material del género, y que por lo tanto, sus conclusiones no fueron cambiadas.​

En la última revisión del género, centrada en el material norteamericano, se halló que algunas de las conclusiones anteriores se habían hecho obsoletas. En este estudio publicado en 1997 por Luke Holbrook y Lucas, se nombró un nuevo género, Uintaceras para todo el material norteamericano de Forstercooperia. Holbrook y Lucas nombraron una nueva especie para este, U. radinskyi, asignándole todos los fósiles norteamericanos de F. minuta y F. grandis. Ellos encontraron que los rasgos que unían a F. grandis con Forstercooperia eran rasgos comunes a los rinocerotoides (plesiomorfias), y que F. grandis no era en realidad un hiracodóntido, siendo en cambio un pariente cercano de la familia Rhinocerotidae. Ellos concluyeron que F. grandis era un nomen dubium, que su material asiático era asignable a F. confluens, que por lo tanto Indricotheriinae era una subfamilia exclusivamente eurasiática, y finalmente que F. confluens era una especie válida.​ Otros estudios que han mencionado a Forstercooperia no han encontrado razón para contradecir estas conclusiones.​

Se puede remontar el origen de la superfamilia Rhinocerotoidea hasta el Eoceno inferior — hace unos 50 millones de años — con sus primeros precursores como Hyrachyus. Rhinocerotoidea abarca a tres familias; los Amynodontidae, los Rhinocerotidae (los rinocerontes verdaderos), y los Hyracodontidae. La diversidad en el grupo de los rinocerontes fue mucho mayor que en la actualidad; sus tamaños iban desde el de un perro hasta el gigantismo de Paraceratherium. Hubo morfotipos correspondientes a animales corredores, con patas alargadas y formas rechonchas semiacuáticas. Muchas especies carecían de cuernos. Los fósiles de rinocerontes son identificados como tales principalmente por las características de sus dientes, los cuales son las partes de los animales que suelen perdurar. Los molares superiores de muchos rinocerontes tienen un patrón en forma de pi (π) en la corona, y cada molar inferior tiene figuras en forma de L emparejadas. Varios rasgos craneales son empleados también para la identificación de los rinocerontes extintos.​

La subfamilia de los Indricotherinae, a la cual pertenece Forstercooperia, se considera como parte de Hyracodontidae, un grupo que contiene especies con extremidades alargadas adaptadas a correr, como Hyracodon. Los indricoterinos se distinguen por su gran tamaño y la estructura derivada de sus hocicos, incisivos y caninos. El más antiguo indricoterino conocido es Forstercooperia del tamaño de un perro del Eoceno medio y superior de Eurasia. Juxia del tamaño de una vaca es conocido de fósiles del Eoceno medio; para el Eoceno superior el género Urtinotherium de Asia casi había alcanzado el tamaño del mayor de todos, Paraceratherium.​​​​ El género se diferencia por los rasgos de su incisión nasal, su dentadura, anatomía de los dientes, las proporciones de los mismos y su tamaño corporal.​ Retenía rasgos relativamente primitivos al poseer tres incisivos, los caninos inferiores, y los primeros premolares inferiores.​

A continuación se encuentra un cladograma basado en el análisis filogenético realizado por Lucas y Sobus en su revisión de 1989 de los Indricotheriinae:​

Triplopodinae

Forstercooperia

Juxia

Urtinotherium

Paraceratherium

En un estudio de 1999, Holbrook por su parte halló que los indricoterinos estaban por fuera del grupo de los hiracodóntidos y escribió que los indricoterinos podrían no ser una agrupación monofilética. Él llevó a cabo un análisis filogenético el cual situó de manera sucesiva a Uintaceras, a los aminodóntidos, luego a Paraceratherium, luego a Juxia junto a Forstercooperia, y finalmente a los hiracodóntidos como los grupos externos de los Rhinocerotidae dentro de Rhinocerotoidea. Sin embargo, este análisis no incluyó al género Urtinotherium.​

HMS Valiant (1807)

Le HMS Valiant est un vaisseau de 74 canons en service dans la Royal Navy au début du XIXe siècle.

Le HMS Valiant est le cinquième des onze navires de la classe Repulse. Commandé le 24 janvier 1805 et construit par le chantier Perry, Wells & Green de Blackwall à partir d’avril 1805, il est lancé le . Long de 174 pieds (soit environ 53 m), large de 47 pieds et 4 pouces (soit environ 14,4 m) et d’un tirant d’eau de 20 pieds (soit environ 6,1 m), il déplace 1 718 tons.

Le pont-batterie principal est armé avec 28 canons de 32 livres et le pont-batterie supérieur avec 28 canons de 18 livres. Le navire embarque de plus 4 canons de 12 livres et 10 caronades de 32 livres sur ses bastingages et 4 canons de 12 livres et 2 caronades de 32 livres sur son gaillard d’avant.

Le 2 février 1810, le HMS Valiant capture à l’entrée du golfe de Gascogne la Confiance, ancienne frégate de 30 canons reconvertie au commerce.

Le HMS Valiant est démoli en 1823.

Rathaus (Nürnberg)

Das Nürnberger Rathaus liegt in der Altstadt von Nürnberg, gleich östlich des Chores der Sebalduskirche. Es gehört als eine der Sehenswürdigkeiten der Stadt zur Historischen Meile Nürnbergs. Der imposante Renaissancebau des Architekten Jakob Wolff des Jüngeren (1571–1620) wurde während des Zweiten Weltkrieges stark beschädigt und musste zu großen Teilen in den 1950er Jahren wiederaufgebaut werden. Dabei wurde das Bauwerk an der Nordseite um zwei Fensterachsen verkürzt. An der Südseite ist ein im Kern gotischer Saalbau integriert, den Albrecht Dürer gestaltete. Die im Kellergeschoss befindlichen Lochgefängnisse gelten als Touristenattraktion, wie auch der Schöne Brunnen, der sich direkt vor dem 1951 von Kurt Schneckendorf entworfenen und 1954 bis 1956 errichteten Neuen Rathaus befindet. Dieser Bau ersetzte die im Krieg zerstörte Häuserzeile zwischen dem Alten Rathaus und dem Hauptmarkt.

Bis ins 14. Jahrhundert besaß die Stadt kein eigenes Rathaus. Stattdessen trat der Rat in einem Haus der Tuchmacher zusammen, das in Urkunden wechselweise als „Gewandhaus“, nur als „Haus“ oder als „der Bürger Haus“ bezeichnet wird. Erst als die Lorenzer und Sebalder Hälften der Stadt zur universitas civium zusammengeschlossen und durch eine gemeinsame Mauer verbunden waren, erwarb der Rat 1322 ein Anwesen vom Kloster Heilsbronn und erweiterte das Areal später durch Zukäufe von Häusern und Umnutzung für Verwaltungszwecke nach Norden.

Der Saalbau auf der Südseite, der im Obergeschoss den großen Rathaussaal enthält, entstand als ältester Teil des Gebäudekomplexes 1332–1340 unter Regie des Stadtbaumeisters Philipp Groß. An den Saalbau des 14. Jahrhunderts schlossen zwei Annexbauten entlang dem Rathaushof nach Norden an, von denen der mit der Ratsstube an der Ostseite erhalten blieb.

Zu Beginn des 16. Jahrhunderts nahm der Rat der Stadt eine umfangreiche Erneuerung des Rathauses in Angriff. Der sogenannte Ratsstubenbau mit der spätgotischen Vorhangfassade wurde von Hans Beheim dem Älteren 1514–1515 im Norden errichtet. Die Fassadenbemalung wurde 1521 durchgeführt, die Ausmalung des großen Saales nach Entwürfen und unter Regie von Albrecht Dürer wurde 1521 begonnen und 1528/30 beendet. Es war das seinerzeit größte Wand- und Deckengemälde Europas und wurde erst von der zehn Jahre später begonnenen Sixtinischen Kapelle übertroffen.

Mit dem Selbstbewusstsein einer florierenden Reichsstadt entschloss man sich knapp 100 Jahre später zum Neubau in der Architektur eines italienischen Palastes. Nach Vorplanungen und Konzeption durch den Stadtbaumeister Wolf Jacob Stromer, von Jakob Wolff dem Jüngeren als Vierflügelanlage geplant (deshalb auch Wolff’scher Bau genannt), geriet der Bau 1616–1622 dann doch nicht so italienisch. Zwar spielt die Horizontale, die in der Nürnberger Geschichte bis dahin unbekannt war, in dem langgestreckten Monumentalbau eine beherrschende Rolle, doch mit den in Italien vollkommen undenkbaren Zwerchhäusern kehrt die Dachregion wieder zur heimischen Senkrechten zurück.

Die Grundsteine wurden 1616 und 1619 gelegt. Auf der Westseite opferte man ihm alle gotischen Bauelemente. Die einheitliche Fensterfront kontrastiert mit den drei Barockportalen, deren Skulpturen, unter anderem Figuren aus dem Bibelbuch Daniel, im Auftrag des Stadtrates 1617 vom Bildhauer Leonhard Kern gestaltet wurden. Über dem mittleren Portal, dem Haupteingang, prangt das Wappen des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation mit dem Reichsadler.

Mit Beginn des Dreißigjährigen Krieges verlangsamten sich die Bauarbeiten und kamen 1622 zum Erliegen. Fertiggestellt und eingerichtet waren der Hauptbau im Westen sowie drei Trakte um den Rathaushof. Erst nach Ende des Krieges wurden die Gebäude vollendet. Bis heute prägt die Fassade das Rathaus.

Die Wände des kleinen Rathaussaales wurden 1825 im Zuge von Wiederherstellungsmaßnahmen durch Christian Friedrich Fues mit gemalten Bildnissen berühmter Nürnberger Stifter geschmückt. Der Magistrat ließ diesen Zyklus 1889/90 durch Historienbilder von Friedrich Wanderer ersetzen.

In der Nordostecke des großen Rathaushofes und an der Südseite der Theresienstraße wurden 1885–1889 nach Plänen von August Essenwein Neubauten im neugotischen Stil errichtet. Hans Pylipp baute, etwa zeitgleich, anstelle des alten Fünferhauses am Fünferplatz ein neues Ämtergebäude. Heinrich Wallraff lehnte seine 1907–1910 nördlich der Theresienstraße entstandenen Neubauten an die Nürnberger Renaissance des 16. Jahrhunderts an. Dafür wurden unter anderem Gebäudeteile des ehemaligen Dominikanerklosters abgerissen.

1944/45 brannte nach Bombentreffern während der Luftangriffe auf Nürnberg der gesamte Rathauskomplex bis auf die Umfassungsmauern aus. Erst 1956–1962 wurde unter der Leitung von Harald Clauß das Alte Rathaus auf dieser Ruine wieder aufgebaut. Der Alte Rathaussaal wurde innenseitig erst zwischen 1982 und 1985 samt Wandverkleidung und der kassettierten hölzernen Tonnendecke wiederhergestellt. Weil die Fotodokumentation der einst von der Werkstatt Albrecht Dürers nach dessen Entwürfen ausgeführten Wandbemalung verschollen war, wurde der Maler Michael Mathias Prechtl mit einem Entwurf für eine zeitgenössische Bemalung beauftragt. Nach langer kontroverser und verbitterter Diskussion zog Prechtl seinen Entwurf 1988 zurück, die Wände blieben weiß, die Kommunalpolitik beschloss eine „Denkpause“. Nach einer Videoinstallation im Sommer des Dürer-Jubiläumsjahrs 2012, bei der sowohl eine Animation auf Grundlage der wiederaufgefundenen Fotodokumentation von 1944 wie auch die Projektion des Prechtl-Entwurfs auf der bis heute weißen Wand gezeigt wurde, erhob sich eine erneute Diskussion um die Wiederherstellung der Ausmalung.

Die Gebäude zwischen Rathaus und dem nördlichen Abschluss des Hauptmarktes wurden während des Zweiten Weltkrieges ebenfalls zerstört. 1951 plante der Architekt Kurt Schneckendorf an deren Stelle das sogenannte Neue Rathaus (auch Schneckendorf-Bau), das 1954 bis 1956 errichtet wurde. Das Neue Rathaus ist im Stil der 1950er Jahre mit einer Rasterfassade ausgebildet. Für die Lisenen hat man passend zum historischen Stadtbild Sandstein verwendet. Die Flucht des neuen Gebäudes weicht vom rechten Winkel nach innen ab und gibt den Blick zum Südturm des Alten Rathauses frei.

In einem Nebenraum der Ehrenhalle waren bis 2013 Repliken der Reichskrone, des Reichszepters und des Reichsapfels des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation ausgestellt. Anschließend waren sie auf der Kaiserburg ausgestellt. Ab Herbst 2016 sollen sie den Mittelpunkt der Dauerausstellung im Stadtmuseum Fembohaus bilden. Die originalen Reichskleinodien waren einst zur ewigen Verwahrung in Nürnberg bestimmt und befinden sich seit 1800 in Wien.

Unter den Skulpturen, die auf den drei Barockportalen thronen, welche 1617 vom Bildhauer Leonhard Kern geschaffen wurden, sind auch Figuren, die den in den Prophezeiungen im 7. Kapitel des Buches Daniel im Alten Testament der Bibel erwähnten Tieren nachempfunden sind, wo sie für verschiedene Weltmächte in der Geschichte stehen: auf dem Portal links vom Haupteingang der Löwe mit Adlerflügeln (Dan 7,4 ) und der Bär (Dan 7,5 ), auf dem Portal rechts vom Haupteingang der Leopard mit vier Vogelflügeln und vier Köpfen (Dan 7,6 ) sowie das geheimnisvolle Tier mit den zehn Hörnern (Dan 7,7 ).

Stadtbefestigung | Marthakirche | Klarakirche | Mauthalle | Lorenzkirche | Nassauer Haus | Heilig-Geist-Spital | Synagogendenkmal | Schuldturm | Katharinenruine | Frauenkirche | Hauptmarkt | Schöner Brunnen | Rathaus | Fembohaus | Tucherschloss | Pellerhaus | Sieben Zeilen | Kaiserburg | Handwerkerhäuschen | Pilatushaus | Tiergärtnertor | Johannisfriedhof | Hesperidengärten | Adam-Kraft-Kreuzweg | Albrecht-Dürer-Haus | Historischer Kunstbunker | Felsengänge | Schürstabhaus | Sebalduskirche | Sebalder Pfarrhof | Hallersches Haus | St. Elisabeth | Weißgerbergasse | Kettensteg | Weinstadel | Unschlittplatz | Unschlitthaus | Henkersteg | An den Fleischbänken

Koordinaten:

Frank Attar

Frank Attar est un universitaire dont les ouvrages et les enseignements ont pour point commun l’étude interdisciplinaire de la guerre et de la paix.

Frank Attar est diplôméde l’IEP de Paris et d’HEC Paris. En 1995, il obtient un doctorat en histoire après avoir soutenu la thèse “Le verbe et l’echo : les origines politiques et ideologiques de la guerre de la revolution française contre l’Europe 1791-1792” sous la direction de François Furet à l’ENS et l’EHESS. Il est également titulaire d’un doctorat de droit international public (Ph.D.) obtenu à la faculté de droit de l’université de Cambridge. Il est élève à l’ENA au sein de la promotion Simone Veil (2004-2006). En 2007, il démissionne de la fonction publique.

Depuis 2006, Frank Attar se consacre essentiellement à l’enseignement et à la recherche. Son domaine est l’étude interdisciplinaire de la guerre et de la paix. Ses cours et ses séminaires portent sur les religions et la guerre, le droit international humanitaire (droit des conflits armés), l’analyse des relations internationales et de leurs grandes crises, l’histoire de l’époque contemporaine et le droit international public.

En 2011, Frank Attar a reçu le prix Guizot de l’Académie française pour son ouvrage Aux armes citoyens ! Naissance et fonctions du bellicisme révolutionnaire.

Parmi les ouvrages universitaires, on peut retenir :

Wollert Konow (H)

Wollert Konow (født 24. mai 1847 i Bergen, død 25. oktober 1932) var en norsk politiker og gårdbruker.

Konow var sjef for Indredepartementet 1891–1893, på tale som utenriksminister i 1913 og sentral radikaler gjennom flere tiår. Han var i 1891 opphavsmann til Skarnes-linjen. Konow var meget skeptisk til diplomatiet. I 1906 ville han helst ha en enhetstjeneste, der diplomati, konsulatvesen og ministerium var samordnet. Resten av Venstre gikk imot dette radikale kravet og viste blant annet til at Sverige fortsatt holdt departement, konsulatvesen og diplomati adskilt. Svenskene begynte imidlertid å legge om allerede samme år, og etter den store reformen i 1922 innførte også Norge enhetstjeneste.

I politisk sammenheng blir han ofte referert til som Wollert Konow (H) eller Wollert Konow (KH). «K» står for Konow og «H» for Hedemarken. Han representerte Hedemarkens amt på Stortinget. Bokstavene blir satt til for å skille ham fra fetteren, politikeren Wollert Konow (SB). SB står for Søndre Bergenhus. Fetteren var statsminister 1910–1912. Den prøyssiske konsul fra 1806 av, August Konow (1780–1873), som i 1824 ville ha Stortinget til å presse på for å få flere nordmenn utnevnt til diplomater og konsuler, var deres felles farfars bror.

Konow ble tildelt 7. juni-medaljen.

Skytterhuset på Skarnes var åstedet da Wollert Konow, etter all sannsynlighet inspirert av Sigurd Ibsen (1859–1930), under valgkampen 1891 erklærte at Venstre skulle utnevne en norsk utenriksminister uten å gå veien om grunnlovsendring. «Skarnes-linjen» ble for radikalt valgflesk for Venstre i posisjon. Fokuset skiftet til konsulatsaken, men Ibsen fortsatte arbeidet for eget utenriksministerium ved noen år senere å påbegynne den lange marsjen gjennom institusjonene.

Artikkelen har ingen egenskaper for offisielle lenker i Wikidata

Ole Anton Qvam (1900) · Wollert Konow (1900–03) · Gunnar Knudsen (1903) · Christian P. Mathiesen (1903–04) · Johan E. Mellbye (1904–05) · Aasmund H. Vinje (1905–06) · Sven Aarrestad (1906–08) · H.K. Foosnæs (1908–10) · Wollert Konow (SB) (1910) · Bernt Holtsmark (1910–12) · Erik Enge (1912–13) · Gunnar Knudsen (1913–19) · Håkon Five (1919–20) · Gunder A. Jahren (1920–21) · Håkon Five (1921–23) · Anders Venger (1923–24) · Håkon Five (1924–26) · Ole Bærøe (1926–28) · Johan Nygaardsvold (1928) · Hans J. Aarstad (1928–31) · Jon Sundby (1931–32) · Ivar Kirkeby-Garstad (1932–33) · Jens Hundseid (1932–33) · Håkon Five (1933–35) · Hans Ystgaard (1935–45)

· · ·

Kinematografia rosyjska

Film rosyjski – rosyjska sztuka filmowa i przemysł filmowy powstały w czasach Imperium Rosyjskiego. W okresie radzieckim rosyjscy reżyserzy należeli do grona najbardziej wpływowych i innowacyjnych twórców filmowych. W 1919 r. aktor i reżyser Władimir Gardin otworzył w Moskwie WGIK, najstarszą uczelnię filmową na świecie. Podczas panelu krytyków filmowych i historyków kina przy okazji wystawy światowej w Brukseli w 1958 r., większość głosujących uznała radziecki Pancernik Potiomkin Siergieja Eisensteina za największe arcydzieło sztuki filmowej wszech czasów.

Podczas kiedy na Zachodzie kino było przede wszystkim formą rekreacji i wypoczynku dla klasy pracującej, kinematografia rosyjska aż do wybuchu rewolucji w 1917 r. była rozrywką elity, dostosowaną do jej wymagań intelektualnych. Pierwsze filmy zostały wyświetlone w Rosji przez braci Lumière w 1896 r. W tym samym roku powstaje w Rosji pierwszy film uwieczniający koronację cara Mikołaja II na Kremlu autorstwa Camille Cerfa. W 1897 r. pojawiają się pierwsze filmy produkcji rosyjskiej o charakterze dokumentalnym. Do najważniejszych filmów z okresu Rosji carskiej należą m.in. Stieńka Razin (1908), Obrona Sewastopola (1911), Odejście wielkiego starca (1912) czy Ojciec Sergiusz (1918).

Za ojca radzieckiego kina uważa się Lwa Kuleszowa, reżysera i teoretyka sztuki, który w zasadniczy sposób wpłynął na powstanie i rozwój ww. uczelni. Kuleszow zasłynął też jako twórca komedii Niezwykłe przygody Mister Westa w krainie bolszewików (1924), obśmiewającej stosunek Amerykanów do ZSRR. W 1922 r. Dziga Wiertow wraz z członkami grupy Kino-Oko ogłosił radykalny manifest, negujący rozrywkowe kino zachodnie przedstawiające wyidealizowany świat burżuazji oraz postulujący filmowanie zwykłych, prostych ludzi.

Kino rosyjskie i później rosyjskojęzyczne kino radzieckie stało się po rewolucji lutowej jednym z najbardziej innowacyjnych ruchów kulturalnych, w rezultacie czego powstały takie wiekopomne dzieła jak np. Strajk (1924), Pancernik Potiomkin (1925), Matka (1926), Październik (1928) i Człowiek z kamerą (1929). Radzieccy twórcy filmowi, przede wszystkim Siergiej Eisenstein, Wsiewołod Pudowkin i Ołeksandr Dowżenko, należeli do grona najbardziej innowacyjnych i wpływowych reżyserów światowego kalibru. Nurt, który stworzyli ci twórcy, odbił się ogólnoświatowym echem i został ochrzczony radziecką awangardą.

Od 1932 r. zaczyna dominować promowany przez władze socrealizm. W okresie tym powstają jednak również wartościowe dzieła, takie jak biograficzny fresk Czapajew (1934) Siergieja i Gieorgija Wasiljewów czy komedia muzyczna Świat się śmieje (1934) Grigorija Aleksandrowa. W atmosferze zbliżającej się wojny oraz już w trakcie II wojny światowej Eisenstein nakręcił dwa wybitne dramaty historyczno-kostiumowe – Aleksander Newski (1938) oraz Iwan Groźny (1942-1946), mające głęboki wydźwięk polityczny.

Chruszczowowska odwilż odbiła się szerokim echem w radzieckim kinie. Filmowcy zaczęli śmielej eksplorować tematy jeszcze niedawno spychane na margines, jak losy i uczucia indywidualnych ludzi, wplątanych w historyczne zawirowania, jak było to w filmach Lecą żurawie (1957) Michaiła Kałatozowa (Złota Palma na MFF w Cannes), Ballada o żołnierzu (1959) Grigorija Czuchraja czy Los człowieka (1959) Siergieja Bondarczuka. Poruszono też temat wypaczeń okresu stalinowskiego, m.in. Czyste niebo (1961) Czuchraja. Dano dojść do głosu młodemu powojennemu pokoleniu, jak w Mam 20 lat (1965) Marlena Chucyjewa.

Lata 60. to czas, w którym dla rosyjskiego kina zaistniał jego bodaj największy mistrz. Andriej Tarkowski zadebiutował filmem Dziecko wojny (1962) i od razu zawojował Festiwal Filmowy w Wenecji, zdobywając główną nagrodę Złotego Lwa. Później powstał Andriej Rublow (1966), wstrzymany przez cenzurę, choć uważany za arcydzieło reżysera. W kolejnej dekadzie Tarkowski nakręcił filmy filozoficzne w konwencji science-fiction: Solaris (1972) i Stalker (1979). Najbardziej osobistym dziełem twórcy było zaś Zwierciadło (1975).

W 1965-1967 Siergiej Bondarczuk nakręcił monumentalną Wojnę i pokój (4 części), najdłuższy film radziecki i najdroższy film na świecie (po uwzględnieniu inflacji). Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego jako pierwszy obraz w języku rosyjskim.

W kinie popularnym dominowały komedie Leonida Gajdaja i Eldara Riazanowa. Pierwszy z nich stworzył takie przeboje jak Operacja “Y”, czyli przypadki Szurika (1965), Kaukaska branka (1966), Brylantowa ręka (1968) i Iwan Wasiljewicz zmienia zawód (1973). Riazanow nakręcił m.in. kultową Ironię losu (1975) z Barbarą Brylską w roli głównej, Biurowy romans (1977) i Dworzec dla dwojga (1983). W 1969 Władimir Motyl nakręcił Białe słońce pustyni – pierwszy film z gatunku “ostern”. Film ten oglądany był przez radzieckich kosmonautów podczas lotów kosmicznych.

Lata 80. przyniosły rosyjskiemu kinu Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, którego zdobył Władimir Mieńszow za film Moskwa nie wierzy łzom (1980). Powstał wtedy również słynny wstrząsający film antywojenny Idź i patrz (1985) Elema Klimowa. Atmosferę pieriestrojki i wyzwolonej cielesności najlepiej oddał Wasilij Piczuł w filmie Mała Wiera (1988).

W przeciągu lat 80. i 90. pomimo zniesienia cenzury, kino rosyjskie przeżywało kryzys spowodowany drastycznymi cięciami w dotacjach państwowych. Na początku XXI w., wraz z polepszeniem się sytuacji gospodarczej w kraju, kino rosyjskie doznało odrodzenia. Poziom produkcji filmowej w Rosji w bardzo krótkim czasie osiągnął wyższy pułap od produkcji brytyjskiej lub niemieckiej. Dochody z kinematografii wyniosły w 2007 roku 565 mln $, o 37% więcej niż o rok wcześniej. Do najbardziej znanych filmów nakręconych po roku 1991 należą m.in. Spaleni słońcem (1994, Oscar dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego), Cyrulik syberyjski (1998) i Dwunastu (2007) Nikity Michałkowa, Brat (1997) i Brat 2 (2000) Aleksieja Bałabanowa, Rosyjska arka (2002) Aleksandra Sokurowa oraz 9 kompania (2005) Fiodora Bondarczuka.

Za jedną z największych indywidualności kinematografii tego okresu uważa się Andrieja Zwiagincewa, którego film Powrót (2003) zdobył Złotego Lwa na MFF w Wenecji. Jego kolejne, krytyczne względem Rosji obrazy, m.in. Elena (2011) i Lewiatan (2014), cieszyły się równie wielkim uznaniem, choć jednak bardziej poza ojczystym krajem. Jego kolejny film, Niemiłość (2017) otrzymał nagrodę jury festiwalu w Cannes, a także został nominowany do Europejskich Nagród Filmowych w 3 kategoriach: “najlepszy film”, “reżyseria” i “scenariusz”.