Tag Archives: Couples Necklace

Polært koordinatsystem

Et polært koordinatsystem er en type af koordinatsystem, som tager udgangspunkt i polære koordinater til forskel fra de sædvanlige rektangulære, som er at finde i et kartesisk koordinatsystem.

Princippet i polære koordinater er at man angiver alle punkter ved hjælp af følgende to informationer:

Disse to ting kan beregnes på følgende måde, ud fra punktets position i det kartesiske koordinatsystem.





θ



=


arctan








y


x




+


ε







π
< buy metal water bottle!– π –>


+


2


π







n


,



x






0




{\displaystyle \theta =\arctan {y \over x}+\varepsilon \cdot \pi +2\pi \cdot n,\quad x\neq 0}





r


=





x



2




+



y



2








{\displaystyle r={\sqrt {x^{2}+y^{2}}}}


Bemærk:

Når disse beregninger er udført angives punktet så på følgende måde, jf. definitionerne på hhv. sinus og cosinus.









x


=


r






cos






(


θ



)






y


=


r






sin






(


θ



)








{\displaystyle {\begin{matrix}x=r\cdot \cos(\theta )\\y=r\cdot \sin(\theta )\end{matrix}}}












x


=


r






cos






(


θ



)






y


=


r






sin






(


θ



)






}




,


r


=


1



,



θ







[


0


,


2


π



[




{\displaystyle \left.{\begin{matrix}x=r\cdot \cos(\theta )\\y=r\cdot \sin(\theta )\end{matrix}}\right\}\quad ,r=1\quad ,\quad \theta \in [0,2\pi [}


Længden til det løbende punkt, sættes altså konstant til at være lig én, hvilket altså er afstanden fra origo til periferien. Dernæst sættes vinklen til at variere mellem 0 og 2π eksklusiv (eller 0 og 360° i vinkler), hvorved hele cirklen medtages.

Kuba na letnich igrzyskach olimpijskich

Kuba wystartowała po raz pierwszy na letnich IO w 1900 roku na igrzyskach w Paryżu i od tamtej pory Kuba wystartowała na wszystkich letnich igrzyskach (oprócz igrzyska w latach 1908 – 1920 soccer socks mens, igrzysk w Berlinie w 1936 roku oraz igrzyzk w latach 1984 – 1988). Najwięcej złotych medali (14) oraz medali w ogóle (31) zdobyła na igrzyskach w 1992 roku. Kuba zdobyła na Letnich Igrzyskach Olimpijskich najwięcej medali spośród wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej glass lined water bottle.

Paryż 1900 • Saint Louis 1904 • Paryż 1924 • Amsterdam 1928 • Londyn 1948 • Helsinki 1952 • Melbourne 1956 • Rzym 1960 • Tokio 1964 • Meksyk 1968 • Monachium 1972 • Montreal 1976 • Moskwa 1980 • Barcelona 1992 • Atlanta 1996 • Sydney 2000 • Ateny 2004 • Pekin 2008 • Londyn 2012 • Rio de Janeiro 2016

Algieria • Angola • Benin • Botswana • Burkina Faso • Burundi • Czad • Demokratyczna Republika Konga • Dżibuti • Egipt • Erytrea • Etiopia • Gabon • Gambia • Ghana • Gwinea • Gwinea Bissau • Gwinea Równikowa • Kamerun • Kenia • Komory • Kongo • Lesotho • Liberia • Libia • Madagaskar • Malawi • Mali • Maroko • Mauretania • Mauritius • Mozambik • Namibia • Niger • Nigeria • Republika Południowej Afryki • Republika Środkowoafrykańska • Republika Zielonego Przylądka • Rwanda • Senegal • Seszele • Sierra Leone • Somalia • Suazi • Sudan • Sudan Południowy • Tanzania • Togo • Tunezja • Uganda • Wybrzeże Kości Słoniowej • Wyspy Świętego Tomasza i Książęca • Zambia • Zimbabwe •

Antigua i Barbuda • Argentyna • Aruba • Bahamy • Barbados • Belize • Bermudy • Boliwia • Brazylia • Brytyjskie Wyspy Dziewicze • Chile • Dominika • Dominikana • Ekwador • Grenada • Gwatemala • Gujana • Haiti • Honduras • Jamajka • Kajmany • Kanada • Kolumbia • Kostaryka • Kuba • Meksyk • Nikaragua • Panama • Paragwaj • Peru • Portoryko • Saint Kitts i Nevis • Saint Lucia • Saint Vincent i Grenadyny • Salwador • Surinam • Stany Zjednoczone • Trynidad i Tobago • Urugwaj • Wenezuela • Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych •

Antyle Holenderskie •

Afganistan • Arabia Saudyjska • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Mjanma • Brunei • Chińska Republika Ludowa • Chińskie Tajpej • Filipiny • Gruzja • Hongkong • Indie • Indonezja • Irak • Iran • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman • Pakistan • Palestyna • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie •

Borneo Północne •

Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Cypr • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Kosowo • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Ukraina • Węgry • Wielka Brytania • Włochy •

Australia • Fidżi • Guam • Kiribati • Mikronezja • Nauru • Nowa Zelandia • Palau • Papua-Nowa Gwinea • Samoa • Samoa Amerykańskie • Tonga • Tuvalu • Vanuatu • Wyspy Cooka • Wyspy Marshalla • Wyspy Salomona •

Drużyna mieszana • Niezależni Sportowcy Olimpijscy • Olimpijska reprezentacja uchodźców

best cheap socks Fashion Jewelry for Women

Zespół von Hippla-Lindaua

Zespół von Hippla-Lindaua (choroba von Hippla-Lindaua, naczyniakowatość siatkówkowo-móżdżkowa, ang. von Hippel-Lindau syndrome, HLS, VHL, familial cerebelloretinal angiomatosis, łac. hemangioblastomatosis, angiophakomatosis retinae et cerebelli) – rzadkie schorzenie genetyczne dziedziczone autosomalnie dominująco, należące do grupy fakomatoz. Zespół opisali niezależnie od siebie Eugen von Hippel w 1894 i Arvid Lindau w 1926 roku. Przyczyną choroby jest mutacja w obydwu allelach genu VHL, z których jedna jest dziedziczna a druga następuje spontanicznie. Choroba charakteryzuje się zwiększoną predyspozycją do nowotworów nerek, ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie móżdżku, nadnerczy i siatkówki. Nie ma metody leczenia przyczynowego, ale poradnictwo i badania genetyczne pozwalają coraz częściej zdiagnozować ją, zanim pojawią się zagrażające życiu guzy nowotworowe.

Częstość występowania heterozygot w całej populacji wschodniej Anglii została oceniona na 1:53 000, a wśród żywych urodzeń na 1:36 000. Badania populacyjne w Niemczech określiły częstość choroby na 1:38 951. Szacuje się, że w Polsce żyje około 1000 pacjentów z chorobą von Hippla-Lindaua.

Choroba jest dziedziczona autosomalnie dominująco. Wiąże się z mutacją germinalną genu supresorowego kodującego białko VHL na chromosomie 3. Mutacja jednego z alleli jest wrodzona, objawy ujawniają się gdy dojdzie do somatycznej mutacji drugiego. Mechanizm ten określa się jako utratę heterozygotyczności (LOH, ang. loss of heterozygosity). Potwierdza on hipotezę Knudsona. U większości pacjentów mutacja konstytucyjna genu VHL jest dziedziczona od rodzica, mutacje de novo odpowiadają za około 15% przypadków zespołu von Hippla-Lindaua. Rzadko do mutacji dochodzi na etapie rozwoju zarodka. Obecna jest wtedy tylko w części komórek pacjenta (mozaicyzm).

Istnieją dowody, że polimorfizm genu cykliny D1 (CCND1) w locus 11q13 może modyfikować fenotyp chorych z mutacją w genie VHL.

Produkt białkowy genu VHL ma długość 213 reszt aminokwasowych i działa w kompleksie z białkami elonginą B i elonginą C. Funkcją kompleksu VHL-elongina B-elongina C (VBC) jest wiązanie specyficznych białek i ich ubikwitynacja (kompleks ma aktywność ligazy E3). Stwierdzono, że substratami kompleksu VBC są białka HIF1α i HIF2α, a także atypowa kinaza białkowa λ. Miejsce wiązania substratu stanowi domena β białka VHL; następnie białka podlegają ubikwitynacji i tak naznaczone, degradowane są w proteasomach. Białka HIF są głównymi czynnikami transkrypcyjnymi w komórce w warunkach hipoksji. Przyczyniają się między innymi do transkrypcji genów kodujących czynniki wzrostu – VEGF, PDGF czy TGFα. Gdy stężenie parcjalne tlenu w komórce jest prawidłowe, czynniki HIF są degradowane właśnie przy udziale kompleksu VBC. Mutacja w genie VHL i dysfunkcja białka, a w konsekwencji dysfunkcja kompleksu VBC, prowadzi do rozregulowania tego mechanizmu; czynniki HIF są aktywne niezależnie od stężenia parcjalnego tlenu w komórce, co prowadzi do nadprodukcji czynników wzrostu. Prawdopodobnie jest to mechanizm molekularny odpowiedzialny za nieprawidłową angiogenezę w bogato unaczynionych guzach spektrum zespołu von Hippla-Lindaua. Niedawno stwierdzono, że substratem kompleksu VBC jest atypowa kinaza białkowa λ. Akumulacja tego białka prowadzi do nadprodukcji czynnika B-jun, hamującego proces apoptozy w komórkach z grzebienia neuronalnego rdzenia nadnerczy. Przypuszcza się, że jest to jeden z mechanizmów molekularnych patogenezy guza chromochłonnego u chorych z zespołem von Hippla-Lindaua.

U chorych z zespołem von Hippla-Lindaua obserwuje się mnogie nowotwory, z których najistotniejsze, z klinicznego punktu widzenia, lokalizują się w móżdżku, rdzeniu kręgowym, siatkówce, rdzeniu nadnerczy i w nerce. Obok nich szereg mniej istotnych klinicznie zmian może występować w innych narządach. Nowotwory rozwijające się w zespole von Hippla-Lindaua są zwykle wieloogniskowe, obustronne i występują w zdecydowanie młodszym wieku niż w przeciętnej populacji.

U wielu pacjentów pierwszym objawem choroby jest wystąpienie zmian narządowych w ośrodkowym układzie nerwowym o charakterze naczyniaków zarodkowych. Najczęstsze (75%) są w móżdżku (haemangioblastoma cerebelli); poza móżdżkiem, guzy tego typu lokalizują się także w rdzeniu przedłużonym (haemangioblastoma medullae oblongatae) i rdzeniu kręgowym (haemangioblastoma medullae spinalis). Objawy wywoływane przez guza zależą od jego lokalizacji i rozmiarów. Guzy móżdżku początkowo nie dają objawów; potem pojawiają się bóle i zawroty głowy, nudności i wymioty, objawy móżdżkowe, dysmetria i porażenie nerwu IX. Naczyniak zarodkowy rdzenia przedłużonego objawia się z reguły bólami głowy, nudnościami, wymiotami, upośledzeniem czucia i motoryki, zaburzeniami połykania, oddychania. Naczyniaki zarodkowe rdzenia kręgowego dają bardzo niespecyficzny zestaw objawów obejmujący bóle, niedowłady, zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia głębokiego i/lub powierzchniowego. W obrębie rdzenia przedłużonego i rdzenia kręgowego może rozwinąć się jamistość rdzenia (syringomyelia).

Najwcześniej stwierdzaną w przebiegu choroby zmianą są naczyniaki zarodkowe siatkówki (haemangioblastoma retinae). Nieleczone guzy siatkówki prowadzą do stopniowej utraty wzroku.

W nerkach pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua rozwijają się zmiany nienowotworowe o charakterze torbieli prawdziwych (cystes renis), zmiany nowotworowe łagodne o charakterze torbielakogruczolaków (cystadenomata) i nowotwory złośliwe – rak nerkowokomórkowy (carcinoma renocellulare). Torbiele nerek są bezobjawowe. Rak nerki rozwija się w obrębie torbieli, zazwyczaj jest to rak jasnokomórkowy (clear-cell carcinoma). W zespole von Hippla-Lindaua dotyczy ponad 70% pacjentów – jest to najczęstsza przyczyna rodzinnego występowania nowotworu złośliwego nerki. Rozwija się w młodym wieku, często obustronnie i wieloogniskowo; późno daje przerzuty.

W nadnerczach lub pniu współczulnym pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua rozwija się guz chromochłonny nadnerczy (pheochromocytoma). Rzadsze są, dające podobne objawy, przyzwojaki (paraganglioma), rozwijające się z narządu Zuckerkandla. Guz chromochłonny w HLS rozwija się najczęściej w jednym albo obu nadnerczach, może też lokalizować się wzdłuż całego pnia współczulnego w obrębie jamy brzusznej, klatki piersiowej, szyi i głowy. W zespole Hippla-Lindaua pheochromocytoma rzadko złośliwieje. Objawy guza chromochłonnego to okresowe lub utrwalone nadciśnienie tętnicze, napady potów, bóle głowy, uczucie niepokoju, kołatanie serca, nudności, bóle brzucha, hipotonia ortostatyczna, hiperglikemia. Rzadko guz wydziela dopaminę mogącą dawać objaw hipotonii, albo ACTH, dając objawy hiperkortyzolemii. Około 5% pacjentów z HLS umiera w przełomie nadnerczowym.

W trzustce mogą występować pojedyncze lub mnogie torbiele prawdziwe. Rzadziej rozwijają się nowotwory tego narządu, zazwyczaj o charakterze guzów neuroendokrynnych.

Na tle zespołu von Hippla-Lindaua może rozwinąć się rzadki guz worka endolimfatycznego (endolymphatic sac tumor, ELST). Nowotwory tego typu rozwijają się u około 10% pacjentów. ELST charakteryzuje się miejscową złośliwością: rozrasta się niszcząc piramidę kości skroniowej i struktury ucha wewnętrznego, czego następstwem jest różnego stopnia upośledzenie słuchu, do całkowitej głuchoty włącznie. Guz może też naciekać nerwy czaszkowe – twarzowy i przedsionkowo-ślimakowy. ELST rośnie w kierunku móżdżku i kąta móżdżkowo-mostowego, w sposób przypominający inne nowotwory tej lokalizacji. Stwierdzenie guza tylnego dołu czaszki o takim typie wzrostu u pacjenta z rozpoznaną chorobą von Hippla-Lindaua albo z dodatnim wywiadem rodzinnym jest w zasadzie równoznaczne z rozpoznaniem ELST – doniesienia o guzach splotu naczyniówkowego, gruczolakach i gruczolakorakach u pacjentów z HLS prawdopodobnie w rzeczywistości dotyczyły guzów worka endolimfatycznego. Histologicznie ELST nie jest naczyniakiem zarodkowym, przypominając raczej torbielakogruczolaka brodawkowego najądrza.

Brodawczaki najądrza są częstymi zmianami u mężczyzn, ale niedającymi objawów i niewymagającymi leczenia. Ich ekwiwalentem u kobiet są torbiele więzadła szerokiego macicy, przypuszczalnie pochodzenia śródnerczowego. Według VHL Alliance USA zmiany te powinno się określać jako torbielakogruczolak brodawkowaty przydatków przypuszczalnie śródnerczowego pochodzenia (adnexal papillary cystadenoma of probable mesonephric origin, APMO).

Naczyniaki zarodkowe móżdżku i rdzenia niekiedy wykazują nadmierną ekspresję erytropoetyny, co objawia się klinicznie czerwienicą.

W rodzinach obciążonych mutacją genu VHL około 50% pacjentów prezentuje tylko jeden objaw charakterystyczny dla zespołu.

Czerwienica czuwaska (rodzinna erytrocytemia typu 2, ang. Chuvash polycythemia, ) jest rzadką postacią alleliczną choroby von Hippla-Lindaua, niezwiązaną z rozwojem guzów. Powoduje ją mutacja punktowa R200W w genie VHL. Choroba ta występuje ze szczególnie dużą częstością w etnicznie jednorodnej populacji Czuwaszów zamieszkujących tereny nadwołżańskie.

Rozpoznanie zespołu von Hippla-Lindaua stawiane jest na podstawie kryteriów rodowodowo-klinicznych:

Diagnostyka różnicowa rodzinnie występującego raka nerki obejmuje szereg genetycznie uwarunkowanych zespołów rzadszych niż zespół von Hippla-Lindaua (porównanie w tabeli). Badanie histopatologiczne guza i dokładne badanie pozwalają postawić właściwe rozpoznanie.

Diagnostyka różnicowa rodzinnie występującego guza chromochłonnego dotyczy, według najnowszych badań, nie 10 football uniform numbers, ale przynajmniej 25% wszystkich guzów chromochłonnych. Tak jak w przypadku raka nerki, zespół Hippla-Lindaua jest też najczęstszą przyczyną niesporadycznego pheochromocytoma. Pozostałe zespoły rodzinnego występowania tych nowotworów porównano w tabeli:

Jak dotąd, możliwości leczenia przyczynowego choroby von Hippla-Lindaua, czyli terapii genowej, są jedynie teoretyczne. Podstawą leczenia jest chirurgiczne usuwanie guzów; stąd tak wielka rola okresowych kontroli i badań obrazowych. W fazie badań klinicznych i przedklinicznych jest szereg związków, hamujących receptory dla PDGF, VEGF i TGFα. Dwa z tych leków, sunitynib i sorafenib, dały obiecujące wyniki leczenia przerzutującego jasnokomórkowego raka nerki i zostały zaaprobowane przez FDA do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego.

Rokowanie u pacjentów z choroba von Hippla i Lindaua jest ściśle powiązane z wiekiem postawienia rozpoznania i częstością wykonywania okresowych badań. Ponieważ w około 97% przypadków choroba występuje rodzinnie, istnieją możliwości odpowiednio wczesnego postawienia diagnozy. W badaniu na dużej grupie chorych zarejestrowanych w poradni w pólnocnozachodniej Anglii najczęstszą przyczyną śmierci pacjentów było powikłanie naczyniaków móżdżku (47,7%), a średni czas życia wynosił około 41 lat.

Rozwój wiedzy na temat genetyki choroby i jej leczenia był bodźcem do organizowania grup wsparcia dla pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua oraz ich rodzin. Pierwszym takim stowarzyszeniem było VHL Alliance USA, założone na początku lat 90.. Celem stowarzyszenia było prowadzenie rejestru chorych zamieszkałych w Stanach Zjednoczonych, upowszechnianie wiedzy o chorobie wśród pacjentów, ich rodzin oraz lekarzy. Stowarzyszenie współpracując ze specjalistami ułatwia dostęp do specjalistycznych zabiegów chorym a z drugiej strony oferuje lekarzom obszerną bazę źródłową, którą stanowią historie chorób pacjentów i próbki ich materiałów biologicznych, stanowiące podstawę prac badawczych nad chorobą. 1. Sympozjum VHL Alliance USA odbyło się w 1994 roku, gdy w rejestrze organizacji znajdowało się kilkanaście rodzin z mutacjami genu VHL. Na 4. Sympozjum w 2000 roku organizacja podała, że liczy 2000 członków. Przez ostatnie kilkanaście lat powstał szereg organizacji w innych krajach, obecnie krajowe rejestry chorych znajdują się w:

Badacze z National Institutes of Health opracowali wytyczne dla pacjentów i ich rodzin, określające częstość i rodzaj wykonywanych badań obrazowych polyester socks wholesale, pozwalających na wczesne wykrycie zmian o charakterze nowotworowym. Schemat badań w postaci zaproponowanej przez National Institutes of Health lub w niewielkich modyfikacjach obowiązuje we wszystkich ośrodkach specjalistycznych zajmujących się pacjentami z chorobą von Hippla-Lindaua.

Pierwsze dwa opisy choroby przypisuje się niemieckiemu oftalmologowi Eugenowi von Hipplowi (1867-1939) i szwedzkiemu patologowi Arvidowi Vilhelmowi Lindauowi (1892-1958). Wydaje się jednak, że pierwsze opisy powstały wcześniej; jeden z nich pochodzi z 1894 roku i jest autorstwa Edwarda Treachera Collinsa (1862-1932). Treacher Collins opisał szczegółowo histopatologiczny obraz dwóch naczyniowych guzów siatkówki u dwojga rodzeństwa, brata i siostry, zwracając uwagę na obustronne i rodzinne występowanie zmian. Von Hippel rok później opisał zmiany w dnie oka 23-letniego mężczyzny, Ottona Mayera, który dwa lata wcześniej zaczął tracić wzrok. W 1904 roku von Hippel w kolejnej pracy opisał postępujące zmiany siatkówki tego samego pacjenta oraz przypadek drugiego pacjenta, 28-letniego Ottona Moebiusa, u którego rozwinęły się podobne zmiany. W trzeciej pracy z 1911 roku von Hippel przedstawił histologiczne obserwacje preparatu z usuniętego prawego oka Mayera i określił zmianę jako angiomatosis retinae. W 1921 roku Rudolf Brandt przedstawił w swojej pracy wyniki autopsji zmarłego w 1917 roku w wieku 47 lat Ottona Mayera. W ostatnich latach życia pacjent miał różne neurologiczne objawy (porażenie nerwu okoruchowego, trójdzielnego i twarzowego, bóle kończyn i klatki piersiowej, bóle głowy, nudności, ataksję móżdżkową). Sekcja wykazała lite guzy w lewej półkuli móżdżku i stożku rdzeniowym, a także torbiele nerek, trzustki i najądrza. Brandt zasugerował Fashion Jewelry for Women, że guzy te mogły mieć wspólne, dysontogenetyczne pochodzenie.

Arvid Lindau w 1926 roku opisał występowanie guzów móżdżku, nerek, najądrza i siatkówki. Lindau określił chorobę móżdżku jako “Angiomatosis des Zentralnervensystems”. Monografia Lindaua spotkała się z dużym uznaniem; w styczniu 1927 terminu choroby Lindaua użył Wohlwill na kongresie w Hamburgu. W 1929 roku autosomalnie dominujące dziedziczenie choroby stwierdził Möller. Niemiecki fizjolog Johann Nepomuk Czermak (1828-1873) również opisał zmiany w dnie oka na podłożu naczyniaków siatkówki[potrzebny przypis]. Przez pewien czas używano zamiennie terminu zespół Hippla-Czermaka albo choroba Lindaua. Jako pierwszy terminu choroba von Hippla i Lindaua użył Charles Davison w 1936 roku. Dopiero w latach 60. Melmon i Rosen usystematyzowali doniesienia o przypadkach choroby, zaproponowali pierwsze kryteria rozpoznania choroby i upowszechnili termin choroby von Hippla-Lindaua. Gen VHL sklonował po raz pierwszy w 1992 roku zespół Faridy Latif z National Cancer Institute-Frederick Cancer Research and Development Center. Kliniczna klasyfikacja choroby z podziałem na typ 1 i typ 2 w zależności od obecności w obrazie klinicznym guza chromochłonnego, została wprowadzona w 1991 roku przez Neumanna i Wiestlera. Typy 2A i 2B wyróżnił Brauch ze współpracownikami w 1995 roku, a typ 2C dodał zespół Hoffmanna w 2001 roku.

Niedawno zasugerowano, że słynny w Stanach Zjednoczonych spór Hatfieldów i McCoyów (1878–1891) mógł być po części spowodowany zespołem von Hippla-Lindaua u rodziny McCoyów. W rodzinie badanej od 1964 roku w czterech pokoleniach zdiagnozowano 25 przypadków choroby. U członków tego klanu rodzinnie występował guz chromochłonny (obecny w 68% przypadków), który może (ale nie musi) objawiać się związanymi z produkcją katecholamin objawami podmiotowymi, takimi jak zdenerwowanie i niepokój. Objawy te nie są jednak charakterystyczne dla tej choroby i występują w bardzo wielu schorzeniach (między innymi nadczynności tarczycy i cukrzycy). Nie wiadomo czy to właśnie było przyczyną gwałtowności charakterów w rodzinie McCoyów i zaciętości sporu, który pochłonął wiele ofiar śmiertelnych football shirts vintage. Pewne jest, że rodzina “McC”, jak przez lata ją opisywano (lekarze opiekujący się McCoyami dopiero niedawno zostali zwolnieni przez rodzinę z tajemnicy lekarskiej) jest jednym z najlepiej udokumentowanych przypadków wielopokoleniowego występowania choroby von Hippla i Lindaua. W rodzinie u 11 na 14 przebadanych chorych stwierdzono mutację Ser149Ala, spowodowaną transwersją guaniny na tyminę w pozycji 658 genu VHL. Duża częstość guza chromochłonnego i rzadkość raka jasnokomórkowego nerki (8%) pozwoliła zakwalifikować chorobę McCoyów do typu 2A choroby von Hippla i Lindaua.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Ain’t She Sweet

Ain’t She Sweet” is a song composed by Milton Ager (music) and Jack Yellen (lyrics) and published in 1927 by Edwin H. Morris & Co., Inc./Warner Bros., Inc. It became popular in the first half of the 20th century, one of the hit songs that typified the Roaring Twenties. Like “Happy Days Are Here Again” (1929)

Argentina Home LAMELA 18 Jerseys

Argentina Home LAMELA 18 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, it became a Tin Pan Alley standard. Both Ager and Yellen were elected to membership in the Songwriters Hall of Fame.

Milton Ager wrote “Ain’t She Sweet” for his daughter Shana Ager

Real Madrid Club de Fútbol Home COENTRAO 5 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Home COENTRAO 5 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

,[citation needed] who in her adult life was known as the political commentator Shana Alexander.

“Ain’t She Sweet” was also recorded by Fabian Forte; Hoosier Hot Shots; Ray Anthony; Nat King Cole; Tiny Hill & the Hilltoppers; the Playboys; the Viscounts; Frankie Lymon & the Teenagers; and many others Yellow Women Dresses. The song was also covered in 1990 on the album Funk of Ages, by Bernie Worrell and several former members of Parliament-Funkadelic.

A rock and roll version of “Ain’t She Sweet” — most likely influenced by Gene Vincent’s version — was performed by the Beatles with John Lennon on lead vocals, while performing as Tony Sheridan’s backup band as The Beat Brothers Fashion Jewelry for Women. It was recorded on June 22, 1961 at the Friedrich-Ebert-Halle, Hamburg, Germany with Pete Best on drums, produced by Bert Kaempfert. The recording was released as a single on May 29, 1964, on Polydor NH 52-317 (UK), and was included on the Anthology 1 album in 1995. A different rendition, recorded during a jam session in 1969 with Ringo Starr on drums, was released on the Beatles’ Anthology 3 – it is the only song which appears on two of the Anthology records. A solo version of the song was also included in the John Lennon Anthology box set.

Hamburg version

1969 version

Håndball-EM 2000 for kvinner

Håndball-EM 2000 for kvinner (det fjerde) ble arrangert mellom 8. desember og 17. desember 2000 i Romania.

4.  Romania
5

kelme t shirt

KELME Elastic Long-sleeve Tights Pratice Football T-shirt Breathable Perspiration

BUY NOW

39.99
26.99

.  Frankrike
6. Norge
7. &nbsp Fashion Jewelry for Women;Serbia og Montenegro
8.  Republikken Makedonia
9.  Tyskland
10.  Danmark
11.  Hviterussland
12.  Østerrike

Tyskland 1994 · Danmark 1996 · Nederland 1998&nbsp

New Yorkbulls Away Jerseys

New Yorkbulls Away Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;· Romania 2000 · Danmark 2002 · Ungarn 2004 · Sverige 2006 · Makedonia 2008 · Danmark/Norge 2010 · Serbia 2012 · Ungarn/Kroatia 2014 · Sverige 2016 · Frankrike 2018 · Danmark/Norge 2020

1994 · 1996 · 1998 · 2000 · 2002 · 2004 · 2006 · 2008 · 2010 · 2012 · 2014 · 2016 · 2018 · 2020

UEFA-Fünfjahreswertung

Die UEFA-Fünfjahreswertung – auch UEFA-Koeffizient genannt – ist eine von der UEFA aufgestellte Rangliste. Die Länderwertung dient der Ermittlung der Anzahl der Fußball-Europapokal-Startplätze der einzelnen Landesverbände. Die Klubwertung wird bei Auslosungen in den UEFA-Klubwettbewerben (UEFA Champions League und UEFA Europa League) bis einschließlich der Gruppenphase für die Einteilung der Lostöpfe verwendet.

Ursprünglich wurde die UEFA-Fünfjahreswertung eingeführt, um die Anzahl der Startplätze im UEFA-Pokal für die einzelnen Landesverbände zu bestimmen. Mit der Ausweitung des Champions-League-Teilnehmerfelds ab der Saison 1997/98 und der Veranstaltung des UI-Cups durch die UEFA ab 1995 ergab sich auch hier eine Verteilung der Starterplätze nach Landesverbänden. Heute bestimmt die Fünfjahreswertung, welcher Verband mit wie vielen Vereinen in der Champions League und in der Europa League vertreten ist und zu welcher Phase die Klubs in den Wettbewerb einsteigen. Je höher eine Liga in der Fünfjahreswertung steht, desto mehr Vereine aus dieser Spielklasse haben die Möglichkeit, am internationalen Wettbewerb teilzunehmen. Welche Teams eines Landes an den jeweiligen Wettbewerben teilnehmen, ist dem jeweiligen Landesverband freigestellt, sofern der Verein eine UEFA-Lizenz beantragt hat.

Zudem wird die Klubwertung, in die auch der jeweilige Stand der Fünfjahreswertung einfließt, als letztes Entscheidungskriterium herangezogen, wenn z. B. nach der Gruppenphase zwei Teams punkt- und torgleich auf einem Platz liegen und auch im direkten Vergleich keine Entscheidung gefallen ist.

Bei der Vergabe der Startplätze wird nicht die Fünfjahreswertung der gerade abgelaufenen Saison verwendet, sondern die der vorletzten Saison. Dies hat den Vorteil, dass bereits zu Beginn einer Spielzeit bekannt ist, welche Platzierungen am Ende für das Erreichen der einzelnen europäischen Wettbewerbe erforderlich sind. So wurden für die Spielzeit 2015/16 die Startplätze anhand der UEFA-Fünfjahreswertung vom 26. Mai 2014 vergeben.

Die UEFA veröffentlicht die letztlich gültige Wertung immer nur zu Saisonbeginn bzw. -ende. Alle Zwischenstände im Saisonverlauf sind daher grundsätzlich mit Vorbehalten zu betrachten, da diese nicht offiziell bestätigt sind.

Aus der Wertung der Spielzeiten 2011/12 bis einschließlich der Saison 2015/16 ermittelt sich die Teilnehmeranzahl (Tn) und der Einstieg in die Zugangsliste für die Europapokalsaison 2017/18.

Ab der Spielzeit 2014/15 nahm Gibraltar als 54. Verband an den UEFA-Wettbewerben teil.

Quelle: UEFA-Ranglisten für Klubwettbewerbe

Die Anzahl der Teilnehmer wurde aus der Zugangsliste 2016/17 abgeleitet und kann sich z.B. noch durch den Zugang des Kosovo als weiteren Teilnehmer ändern.

Ein Landesverband erhält Punkte für Erfolge seiner Vereinsmannschaften in den Wettbewerben der UEFA, also Siege, Unentschieden und das Erreichen bestimmter Spielrunden. Die Zähler für alle Vereine werden addiert und durch die Anzahl der teilnehmenden Vereine des Landesverbandes dividiert. Das Ergebnis wird nach der dritten Nachkommastelle grundsätzlich abgerundet (keine „kaufmännische“ Rundung).

Gewertet werden immer nur tatsächlich ausgetragene Spiele. Sollte ein Spiel „am grünen Tisch“ entschieden werden, so werden hierfür keine Zähler vergeben. Außerdem zählt immer nur das Ergebnis nach 90 bzw. 120 Minuten Spieldauer. Ein etwaiges Elfmeterschießen wird bei der Zählervergabe nicht beachtet.

Es werden nur Vereine gezählt, die mindestens die Qualifikation zur Champions League oder zur Europa League erreicht haben. Weitere Wettbewerbe wie der bis 2008 ausgetragene UI-Cup oder der UEFA Super Cup werden nicht berücksichtigt.

Die auf diese Weise ermittelten Koeffizienten sollen die jeweilige Spielstärke der verschiedenen Nationen vergleichbar machen, obwohl sie je nach Ausgangslage unterschiedlich viele Vereine im Teilnehmerfeld aufbieten dürfen. Diese Koeffizienten werden über fünf Spielzeiten addiert und ergeben die UEFA-Fünfjahreswertung. Jedes Jahr fällt die jeweils älteste Rangliste aus der Wertung und wird durch die aktuelle ersetzt.

Das aktuelle Punktesystem wurde mit der Saison 2009/10 eingeführt. Punkte gibt es für alle Spiele der UEFA Champions League und der UEFA Europa League sowie den beiden dazugehörigen Qualifikationen, die wie folgt vergeben werden:

Zusätzliche Bonuspunkte gibt es für das Erreichen bestimmter Runden:

Platzverteilung für den Europapokal:

Die Startplätze zur Qualifikation oder unmittelbaren Teilnahme an der Europa League berücksichtigen den Sieger des nationalen Pokalwettbewerbs sowie die über die nationalen Meisterschaften qualifizierte Teams. In England und Frankreich wird ein weiterer Pokalwettbewerb ausgespielt, dessen Sieger sich für die Europa League anstelle eines Ligavertreters qualifizieren kann. Seit der Saison 2014/2015 rückt anstelle des Pokalfinalisten der nächstbeste Ligaverteter nach, wenn sich der Pokalsieger bereits für die Champions League qualifiziert hat

Le Coq Sportif Wendon Lea 1611817 Men Running Shoes White Navy

Le Coq Sportif Wendon Lea 1611817 Men Running Shoes White Navy

BUY NOW

$85.86
$68.00

.

Liechtenstein tritt lediglich mit dem nationalen Pokalsieger an, da kein eigener Ligabetrieb durchgeführt wird

Le Coq Sportif Wendon Lea 1611817 Men Running Shoes Black White

Le Coq Sportif Wendon Lea 1611817 Men Running Shoes Black White

BUY NOW

$85.86
$68.00

.

Seit der Spielzeit 2009/10 sind 22 Teams direkt für die Gruppenphase qualifiziert, 56 Qualifikanten spielen in bis zu vier Runden um 10 weitere Startplätze. Die vierte Qualifikationsrunde wird als „Play-off-Runde“ bezeichnet und zentral von der UEFA vermarktet, um höhere Werbeeinnahmen generieren zu können.

Es gibt zwei Qualifikations-Wege: den Champions-Weg und den Platzierungs-Weg. Im Champions-Weg spielen ausschließlich nationale Meister („Champions“) von rangniedrigen Nationen gegeneinander, im Platzierungsweg ausschließlich zweit-, dritt- und viertplatzierte Mannschaften von ranghöheren Nationen. Auf diese Art wird sichergestellt, dass die Teilnehmer der Gruppenphase sich künftig über mehr Herkunftsnationen verteilen und mehr echte Meister vertreten sind, da diese nicht mehr von Verfolgern aus stärkeren Nationen verdrängt werden können.

Liechtenstein hat mangels eigenen Ligabetriebes kein dezidiertes Startrecht in der Champions League. Folglich wird Liechtenstein bei der Nationenreihung übergangen. Die Vereine des Fürstentums treten in der Schweizer Liga an und können auch als Schweizer Meister die Champions League nicht erreichen. Nur durch einen Sieg der Europa League wäre der Einzug in die Champions League theoretisch möglich.

Verlierer wechseln zu den
Play-offs der Europa League

Verlierer wechseln in die
Gruppenphase der Europa League

Diese Reihung wird durch die direkte Qualifikation des Titelverteidigers entsprechend verschoben. Grundsatz ist hierbei, dass durch Doppelqualifikationen keine zusätzlichen Startplätze für einen erfolgreichen Landesverband entstehen sollen. Der Titelverteidiger erhält nur dann einen weiteren Startplatz, wenn er sich überhaupt nicht für einen der beiden Wettbewerbe qualifizieren konnte. Eine Zusatzregel verbietet zudem ausdrücklich, dass mehr als fünf Vertreter einer Nation an der Champions League teilnehmen. Frei werdende Plätze werden auf nachfolgend platzierte Nationen verschoben, wodurch in der ersten Qualifikationsrunde eine Spielpaarung entfallen kann.

Beispiele

Ab 2018 werden die Startplätze der Gruppenphase neu verteilt. Neben dem Titelverteidiger und dem Gewinner der Europa-League erhalten die jeweils vier bestplatzierten Teams der in der Uefa-Fünfjahreswertung vier bestplatzierten Landesverbände einen festen Startplatz (Statt bisher nur drei Teams der drei bestplatzierten Verbände). Platz fünf und sechs der Fünfjahreswertung erhalten jeweils zwei Startplätze (Meister und Vizemester) und Platz sieben bis zehn jeweils einen. Sechs Teams kommen aus den Playoffs des Meisterwegs (4 Teams) und des Ligawegs (2 Teams) hinzu.

Der UEFA-Pokal und der „UEFA Intertoto Cup“ (kurz: UI-Cup) wurden im Jahr 2009 unter dem neuen Namen „UEFA Europa League“ verschmolzen, der Spielmodus dabei geändert: Die ehemalige erste Hauptrunde vor Beginn der Gruppenphase wird seither „Play-off-Runde“ genannt und zentral von der UEFA vermarktet. Sie ist nicht mehr Teil des Hauptwettbewerbs, sondern zählt nur noch zur Qualifikationsphase (halbierte Zähler für die Fünfjahreswertung).

Die folgende Liste stellt das prinzipielle Grund-Schema dar. Festgelegt ist einzig, welcher Nationalverband wie viele Teilnehmer in die Europa League entsenden darf. In welcher Runde welcher Verein konkret antritt, ist von Jahr zu Jahr verschieden, da durch Doppelqualifikationen und andere Einflüsse das Grund-Schema immer wieder leicht verändert wird. Für Liechtenstein gilt zudem eine Sonderregel, da das Fürstentum keine eigene Liga spielt, und nur mit seinem nationalen Pokalsieger am Europapokal teilnimmt. Spielt ein Pokalsieger in der höherwertigen Champions League (inklusive CL-Qualifikation), so erhält eine weitere Mannschaft aus der Liga den schlechtestmöglichen Startplatz. Auch ein unterklassiger Verein kann sich durch einen Pokalerfolg für die Europa League qualifizieren. Seit der Saison 2015/16 starten die Pokalsieger der vordersten zwölf Nationen sowie die Tabellenfünften der Nationen 1 bis 3 und der Tabellenvierte der Nation 4 direkt im Hauptwettbewerb und sind somit von allen Qualifikationsspielen befreit.

Sollte ein Startplatz unbesetzt bleiben, so rücken die jeweils bestplatzierten Pokalsieger aus den niedrigeren Qualifikationsrunden um jeweils eine Runde auf. In der ersten Qualifikationsrunde rücken zwei Pokalsieger auf, und es entfällt eine Partie. Bei mehreren freien Plätzen wird das Verfahren mehrfach angewendet. Beispielsweise gab es in der Saison 2012/13 ausnahmsweise nur 14 statt sonst 15 Begegnungen in der dritten Qualifikationsrunde zur Champions League. Dadurch gab es auch nur 14 statt 15 Verlierer, die in der Play-off-Runde zur Europa League antraten, und somit ein Platz in der Play-off-Runde zur Europa League offen stand. Zudem war Atlético Madrid als Titelverteidiger und fünftplatzierter der spanischen Liga doppelt für die Gruppenphase qualifiziert, was einen zweiten freien Platz, dieses Mal aber in der Gruppenphase, bedeutete.

Somit rückte der Pokalsieger von Rang 7 von der Play-off-Runde in die Gruppenphase, jener von Rang 16 von Q3 in die Play-offs, Rang 19 von Q2 nach Q3, und die Ränge 33 und 34 von Q1 nach Q2, um die erste Lücke zu schließen. Analog rückten im zweiten Schritt die Pokalsieger der Ränge 17, 20, und 35/36 um jeweils eine Runde auf. In Runde Q1 verblieben somit nur noch 74 Teilnehmer, welche nur 37 statt 39 Begegnungen ausspielten, wogegen die weiteren Runden mit der normalen Teilnehmerzahl absolviert wurden.

Neben zehn Verlierern aus den Champions League Play-offs sind seit der Saison 2015/16 die Pokalsieger der vordersten zwölf Nationen sowie je ein weiterer über die Liga qualifizierter Vertreter der Nationen 1 bis 4 direkt für die Gruppenphase qualifiziert. Weitere 22 Plätze werden durch die Sieger der Play-Offs belegt.

In der Hauptrunde werden die Teilnehmer analog zur CL in Gruppen zu je vier Teams gelost, und in sechs Spieltagen eine Vollserie aus Hin- und Rückspielen durchgeführt. Bedingt durch die höhere Teilnehmerzahl in dieser Phase (48 statt 32 in der CL) gibt es zwölf statt nur acht Gruppen. Die Tabellenersten und -zweiten kommen weiter, Tabellendritte und -vierte scheiden aus.

Die Finalrunde beginnt mit der “Runde der letzten 32”, bei der UEFA auch schlicht “Runde 2” genannt – Die Gruppenphase trägt den offiziellen Titel “Runde 1”. Im deutschen Sprachgebrauch ist auch der Begriff “Sechzehntelfinale” bekannt. Zusätzlich zu den 24 Gruppensiegern und -zweiten treten auch die acht Gruppendritten aus der CL-Gruppenphase an. Diese 32 Teams spielen im K.-o.-Modus in Hin- und Rückspielen die beiden Finalteilnehmer aus. Die Gruppensieger und die vier CL-Teilnehmer mit den höchsten Klub-Koeffizienten sind gesetzt, die Gruppenzweiten und vier CL-Teilnehmer mit niedrigerem KK ungesetzt. Mannschaften, welche bereits in der Gruppenphase aufeinandertrafen, werden einander nicht zugelost, ebenso sind Vergleiche zweier Teams gleicher Nation noch ausgeschlossen. Erst ab dem Achtelfinale gelten keine Ausschlussregeln mehr, es wird “jeder gegen jeden” gelost und gespielt.

Das Finale besteht aus einem einzigen Spiel, dessen Spielort bereits mehrere Jahre im Voraus von der UEFA festgelegt wird. In seltenen Fällen kommt es dadurch zu einem „Heimspiel“, indem ein Finalteilnehmer das Glück hat, im eigenen Stadion antreten zu dürfen. So geschehen am 18. Mai 2005, als Sporting Lissabon im eigenen José-Alvalade-Stadion das Finale gegen ZSKA Moskau bestreiten durfte. Allerdings konnten die Portugiesen diesen Heimvorteil nicht nutzen und verloren mit 1:3. Besser machte es hingegen Feyenoord Rotterdam drei Jahre zuvor, als man im heimischen Stadion De Kuip Borussia Dortmund mit 3:2 besiegte und den UEFA-Pokal gewann. Das Finale findet immer an einem Mittwoch statt. Anstoß ist grundsätzlich um 20:45 Uhr MESZ.

Die Zugangsliste 2015/16 ergibt sich aus dem Länder-Koeffizienten der fünf Spielzeiten von 2009/10 bis 2013/14. Die nachfolgende Tabelle zeigt hierzu an, in welcher Runde die ersten sechs der Ligen und der Pokalgewinner starten. Plätze, die zur Teilnahme in der Champions League berechtigen, sind blau hinterlegt. Europa-League-Plätze sind grün hinterlegt.

Die Fünfjahreswertung wurde offiziell im Jahre 1979 eingeführt, um die Anzahl der Teilnehmer pro Land am UEFA-Pokal festzulegen. Später wurde zurück bis zum Jahr 1960 die Wertung erstellt. Im gesamten Zeitraum von 1960 bis heute gab es vier verschiedene europäische Ligen, welche die Spitzenposition einnehmen konnten. Die folgende Tabelle zeigt, in welchem Zeitraum sich welche Liga auf dem ersten Platz der Wertung befand.

Damit nicht gleich zu Beginn einer Saison die stärksten Vereine aufeinandertreffen, wird bei der Auslosung der Spielpaarungen mit Hilfe der Klubwertung eine Setzliste erstellt. Dadurch soll ein frühzeitiges Ausscheiden der Favoriten verhindert werden, damit die Spannung möglichst lange erhalten bleibt. Das bedeutet, dass Vereine, die sich im oberen Bereich der Klubwertung befinden, Vereinen zugelost werden, die sich im unteren Bereich der Klubwertung befinden. Gültig ist dabei immer die Klubwertung, die am Ende der abgelaufenen Spielzeit von der UEFA veröffentlicht wurde. Punkte, die in der laufenden Saison bereits erspielt wurden, haben keine Auswirkungen.

Jeder Verein bekommt die Punkte, die er in den letzten fünf Jahren für seinen Verband erspielt hat plus 20 % des Länderkoeffizienten des jeweiligen Jahres (bis 2008/09 waren es 33 %; bis 2003/04 waren es 50 %).

Es gibt aber einige Unterschiede bei der Punktevergabe zu der Länderwertung: Bei der Berechnung der Klub-Koeffizienten werden sämtliche in Qualifikationsspielen erreichte Ergebnisse ignoriert. Bis 2009 bedeutete dies, dass alle Vereine keine Punkte bis zum Start der Wettbewerbe bekamen, unabhängig davon, wie erfolgreich sie vorher in den Qualifikationswettbewerben waren. Dies wurde mit Beginn der Saison 2009/10 durch das Bonuspunktesystem der Qualifikation etwas abgemildert. Vereine, die in der Qualifikation ausscheiden, bekommen danach zwischen 0,25 und 1,5 Punkte für das Erreichen der Runde, in der sie ausgeschieden sind und zwar nach folgendem Muster:

Europa League

Champions League

Ab der Gruppenphase gibt es sowohl in der Champions League als auch in der Europa League pro Sieg 2 Punkte und pro Unentschieden 1 Punkt.

Zusätzlich gibt es auch hier Bonuspunkte:

Europa League

Champions League

Zusammengefasst ergibt sich für die Klub-Koeffizientenrangliste die Summe eines Vereines aus der Addition von:

Die in der Tabelle aufgeführten Klub-Koeffizienten dienen zur Auslosung der einzelnen Runden für die Qualifikation zur Champions League 2016/17 sowie zur Europa League 2016/17, zur Festlegung der Töpfe für die Auslosung der Gruppenphasen und sind letztes Kriterium zur Entscheidung über die Platzierung in der Gruppenphase.

(Stand: 1. Juni 2016)

Vereine, die in den letzten fünf Jahren keine Wertungspunkte erzielt haben, werden im Ranking nicht berücksichtigt.

Da in der UEFA Women’s Champions League ebenfalls zusätzliche Startplätze vergeben werden (die zwölf stärksten Verbände erhalten einen zweiten Startplatz), gibt es auch für die Frauen eine separate Fünf-Jahreswertung. Die ersten sieben Verbände erhalten zwei sichere Startplätze im Sechzehntelfinale, die Verbände auf den Plätzen acht bis zwölf einen sicheren Startplatz. Die zweiten Teilnehmer der Verbände auf den Plätzen acht bis zehn müssen, abhängig von der Zahl der teilnehmenden Mannschaften, eventuell in die Qualifikation. Die zweiten Teilnehmer der Verbände auf den Plätzen elf und zwölf sowie die Teilnehmer der Verbände ab Platz 13 abwärts starten sicher in der Qualifikationsrunde.

Bis zur Saison 2008/09 war immer nur eine Mannschaft pro Verband spielberechtigt (Ausnahme: Titelverteidiger). So gab es zwei Punkte für einen Sieg, einen Punkt für ein Unentschieden, null Punkte für eine Niederlage sowie je einen Bonuspunkt für das Erreichen des Viertelfinals, des Halbfinals und der Endspiele. Abweichend davon wurden die Punkte aus der 1. Qualifikationsrunde halbiert.

Ab der Saison 2009/10 wurde das Format geändert, damit wurde auch ein neues System erforderlich. Die Punkte pro Spiel blieben unverändert. Auch die Halbierung während der 1. Qualifizierungsrunde wurde nicht verändert. Aufgrund der erhöhten Anzahl der Mannschaften gibt es zwei Runden mehr (Sechzehntel- und Achtelfinale). Für das Erreichen des Achtelfinales gibt es daher ebenfalls einen Bonuspunkt. Um die Mannschaften, die direkt für das Sechzehntelfinale qualifiziert sind, nicht zu benachteiligen, erhält jede Mannschaft, die sich für diese Runde qualifiziert, drei Punkte. Mannschaften, die sich über die Qualifikationsrunde qualifiziert haben, bekommen keine Punkte aus dieser Runde (dafür erhalten sie ja die drei Punkte für das Erreichen dieser Runde!). Punkte für die Qualifizierungsrunde erhalten somit nur die Mannschaften, die in dieser Runde ausscheiden Couples Necklace.

Bei Verbänden, die mehr als einen Teilnehmer stellen, werden deren Punkte addiert und durch die Anzahl der teilnehmenden Vereine des Landesverbandes dividiert.

Aus der Wertung, die die abgelaufene Saison 2014/15 einschließt, ermittelt sich die Teilnehmeranzahl für den Wettbewerb 2016/17.

Die Verbände aus Luxemburg und Georgien haben für 2016/17 keinen Teilnehmer gemeldet. Aus Armenien und Aserbaidschan hatten schon einmal Mannschaften teilgenommen, jedoch nicht mehr in den letzten fünf Jahren. Aus Andorra, Liechtenstein, San Marino und Gibraltar hat noch keine Mannschaft teilgenommen (Stand Juni 2016). Der Kosovo nimmt in der Spielzeit 2016/17 erstmals am Wettbewerb teil.

Um entscheiden zu können, welche Mannschaften für die ersten Runden des Uefa Women’s Cup gesetzt werden bzw. welche Verbände seit Einführung der Champions League einen zweiten Teilnehmer melden können oder direkt für das Sechzehntelfinale gesetzt sind, gibt es auch eine Fünfjahreswertung für die Frauen. Die folgende Tabelle zeigt, in welchem Zeitraum sich welche Liga auf dem ersten Platz der Wertung befand.