Tag Archives: football shirts vintage

Silent Hill 3

Per Microsoft Windows

Silent Hill HD Collection
Per PlayStation3 / Xbox 360

Silent Hill 3 è un videogioco di genere survival horror sviluppato da Konami assieme al Team Silent, terzo capitolo della saga di Silent Hill e sequel diretto al primo capitolo del 1999. È uscito il 22 maggio 2003 per PlayStation 2, ed il 21 ottobre 2003 per Microsoft Windows. Una versione rimasterizzata intitola Silent Hill HD Collection che comprende Silent Hill 3 e Silent Hill 2 è stata pubblicata per PlayStation 3 e Xbox 360 il 20 marzo del 2012. È il primo gioco della serie ad avere un personaggio principale di sesso femminile.

La versione americana del videogioco è stata pubblicata con un CD musicale intitolato Silent Hill 3 Official Soundtrack (contenente 25 brani), il primo in tutta la serie. È anche il primo gioco a contenere brani con dei testi cantati da Mary Elizabeth McGlynn e scritti da Joe Romersa.

Silent Hill 3 è ambientato 17 anni dopo gli avvenimenti del primo capitolo, nel quale Harry Mason riuscì a sconfiggere il dio pagano di Silent Hill e a fuggire dalla città con una neonata. Silent Hill 3 si incentra su Heather, una normale ragazza che si ritrova catapultata nella realtà alternativa di Silent Hill, col tempo scoprirà che il culto della città vuole usarla per far rinascere il dio e per questo sarà costretta a fermarlo.

Silent Hill 3 è stato in gran parte ben accolto dalla critica, soprattutto nella sua presentazione per gli ambienti, la grafica, l’audio e tanti altri elementi e temi horror che hanno caratterizzato anche i capitoli precedenti.

Il gameplay di Silent Hill 3 è molto simile a quello dei suoi predecessori, i tre principali elementi che lo caratterizzano sono il combattimento, l’esplorazione e i rompicapi. Il combattimento come l’esplorazione avviene in terza persona, il giocatore avrà la possibilità di equipaggiare armi trovate durante il corso del gioco. Heather sarà in grado di bloccare gli attacchi e sfuggire ai nemici. come negli altri capitoli qui ritroviamo la torcia portatile e la radio stainless lemon squeezer, la quale emette strani suoni quando si è in prossimità di mostri .

Il giocatore può impostare le difficoltà delle battaglie e degli enigmi separatamente. Nel caso delle difficoltà degli enigmi, vi è una grande differenza tra il livello di difficoltà “medio” e quello “difficile”. Lo svolgimento di un rompicapo a livello “medio” richiede semplici conoscenze che possono essere anche dedotte dal gioco, mentre il livello di difficoltà “difficile” richiede conoscenze elevate come ad esempio la conoscenza delle opere di Shakespeare.

In Silent Hill 3 sono due tipi di armi – da mischia e da distanza. Il gioco può sbloccare nuove armi e costumi. Fra le armi troviamo il classico tubo d’acciaio arrugginito (potrà essere trovato anche d’oro e d’argento), un coltello, una mazza chiodata, una katana e una pistola elettrica. Per le armi di piccolo calibro ci sono la pistola, il fucile e il mitragliatore “Uzi”. Nel gioco troviamo diverse armi segrete, come ad esempio l’Heather Beam, il lanciafiamme, una spada laser e il mitragliatore illimitato. Dopo aver completato il gioco riceveremo un rating, che tiene conto dei livelli di complessità, il tempo passato, il numero di salvataggi e tanti altri fattori.

L’inizio della storia ha luogo nei grandi magazzini di una cittadina non distante da Silent Hill, nel quale Heather si reca per l’acquisto di un oggetto commissionatole dal padre. Dopo l’iniziale incontro/scontro con Douglas, un investigatore privato (il quale avrebbe delle importanti rivelazioni sul passato della ragazza), Heather fugge, uscendo dall’edificio. Non appena vi rientra, però, non sembra più esserci anima viva: al posto del normale brusio presente in un centro commerciale, ora si sente solo un cupo silenzio, rotto solo dai suoi passi e dai versi in lontananza di terribili creature in agguato nell’oscurità.

Dopo aver risolto i primi iniziali enigmi, indispensabili per poter continuare la sua disperata fuga da quell’assurda situazione, Heather incontra Claudia, una donna tanto enigmatica quanto sinistra che le parla della nascita del “Paradiso sulla Terra”, accennando per la ragazza una qualche sorta di ruolo in tale progetto. Heather viene intanto colta da un forte ed inspiegabile mal di testa, passato il quale la ragazza decide di scendere al piano terra tramite un ascensore per raggiungere finalmente l’uscita. Non appena si riaprono le porte, però, il centro commerciale nel quale si trovava si è trasformato nel peggiore incubo che mente umana potesse concepire.

Sfuggita all’ultima minaccia, vede ricomparire intorno a sé nuovamente il centro commerciale e Douglas, che non dandosi per vinto continua ad inseguirla. Heather però non si fida di lui e scappa a casa. Dopo un altro cambio di realtà in cui si ritrova nuovamente in un mondo infernale riesce a raggiungere il suo appartamento. Qui trova suo padre, Harry Mason (il protagonista del primo capitolo della serie, Silent Hill), ucciso da un mostro, seguace della setta di Samael, di cui Claudia fa parte. La ragazza decide allora di vendicarsi e, aiutata da Douglas, raggiunge Silent Hill.

Silent Hill appare come una città deserta e popolata da mostri terrorizzanti, conigli di peluche dalla bocca grondante sangue e sedie a rotelle. Poco alla volta, anche dopo aver parlato nuovamente con Claudia e Vincent, il prete del culto eretico, Heather scopre di essere la reincarnazione di Alessa Gillespie football shirts vintage. Seppure la ragazza accetti il proprio passato non è disposta a seguire i vaneggiamenti di Claudia. La donna le rivela che dentro di lei sta crescendo Dio, e una volta nato distruggerà la terra per depurarla dal male e ricostruirla.

Heather non è disposta però a sacrificare l’umanità per il sogno utopistico di una setta, che sembra più riconducibile ad un’Apocalisse, quindi vomita il feto davanti a Claudia dopo aver ingerito l’unica sostanza in grado di fermare l’avanzata del demone (la stessa usata nel primo episodio). A questo punto Claudia, fuori di sé, raccoglie il feto e con uno sforzo disumano lo ingoia per poi trasformarsi in un mostro orrendo che infine Heather uccide, per la salvezza dell’umanità. Ricongiungendosi con Douglas, afferma che non dovendosi più nascondere, il suo nome sarà Cheryl, il nome che le diede suo padre.

Similmente ai precedenti capitoli, Silent Hill 3 presenta più finali sbloccabili in funzione del comportamento del giocatore nel corso della partita. In particolare il risultato finale è determinato dal raggiungimento di precisi obiettivi o punteggi nel ranking finale.

Questo finale rivela anche parte del futuro di Heather nella strofa della buffa canzoncina finale, che recita “Heather, Heather, divorziata e con due bambini senza padre. È dura farli crescere e continuare a lavorare, una giovane mamma che va avanti da sola.”

Silent Hill 3 è stato sviluppato dal Team Silent, un gruppo di produzione all’interno della Konami Computer Entertainment Tokyo. lo sviluppo della versione per PlayStation 2 è iniziata poco dopo l’uscita di Silent Hill 2, ed è stata condotta quasi in contemporanea con lo sviluppo di un altro titolo di Silent Hill, che aveva lo scopo di non essere canonico alla serie originale il titolo previsto era noto come room 302 (la stanza 302), ma più tardi questo gioco venne integrato nella serie principale con il titolo Silent Hill 4: The Room . il team di sviluppo per Silent Hill 3 è stato inferiore a quello per Silent Hill 2, con circa 40 persone che lavorano sul gioco, costituito dal core team dal secondo titolo e alcuni nuovi arrivati. Successivamente un piccolo gruppo di persone della Konami Computer Entertainment Tokyo sviluppò un port per Microsoft Windows.

Come in tutti i giochi di Silent Hill, una delle influenze per Silent Hill 3 è stato il film Allucinazione perversa. una delle piattaforme della metropolitana si chiama Bergen Street Station, stesso titolo appare anche all’inizio del film, quando Jacob prende la metropolitana. Gli sviluppatori citano spesso anche lo scrittore dell’orrore Stephen King.

Il Designer Daisuke Nakayama sviluppò otto diversi loghi per il gioco, ma alla fine ne venne scelto solo uno. Il primo logo non venne utilizzato poiché secondo gli sviluppatori non rispecchiava il gioco, Il secondo invece venne scartato per la troppa somiglianza col logo di Winning Eleven 6 mentre il terzo per la troppa somiglianza con il logo del precedente capitolo della saga (Silent Hill 2). Il quarto e quinto logo furono definiti troppo pieni di atmosfera e quindi vennero eliminati, il sesto che seguiva uno stile gotico venne scartato perché non dava l’effetto desiderato dagli sviluppatori e il settimo non venne preso perché troppo fugace e instabile. Il logo finale, creato il 25 maggio del 2002, viene descritto come luminoso e trasmettitore di paura profonda.

Proprio come gli episodi precedenti, Silent Hill 3 comprende riferimenti tratti dalla vita reale di vari attori e attrici. Essendo l’unica protagonista femminile della serie, i creatori originariamente chiamarono Heather “Helen”, ma successivamente le venne cambiato perché considerato troppo antiquato. Fu solo dopo che gli sviluppatori ascoltarono la doppiatrice Heather Morris prestare la voce al personaggio che decisero di chiamarla come lei. Heather è stata modellata ispirandosi ad attrici / cantanti francesi come Charlotte Gainsbourg e Vanessa Paradis.

Il nome di Douglas Cartland è dovuto all’attore americano Douglas Fairbanks. Gli sviluppatori hanno dichiarato che il suo nome “sembrava adatta a lui” e che non vi era alcuna vera connessione con il suo omonimo. Il suo personaggio è stato modellato ispirandosi agli attori Giancarlo Giannini e Ian Holm.

Il personaggio di Claudia Wolf è stato considerato il più difficile da concepire. Gli schizzi iniziali hanno rivelato che i creatori volevano vestirla come una santa donna in vesti diverse, e a un certo punto sarebbe dovuta essere rasata e completamente ricoperta di tatuaggi. Alla fine , i creatori hanno deciso di farla apparire come una donna media, la sua modellazione è stata ispirata da Julianne Moore, e quindi rimuovendo le sopracciglia, in modo che l’aspetto “normale” è stato leggermente inclinata. Inizialmente il suo nome sarebbe dovuto essere “Christie”, ma fu ritenuto troppo “carino” così il nome finale è dovuto all’attrice Claudia Cardinale.

Il nome di Vincent è dovuto all’attore Vincent Gallo per via del suo sguardo e della barba lunga. I primi modelli erano basati su l’attore Ethan Hawke e con uno sguardo di “disordine e malumore.”

La colonna sonora originale di Silent Hill 3, composta da Akira Yamaoka, è stata pubblicata in Giappone il 16 luglio 2003 e in Nord America il 6 agosto 2004. La canzone You are not Here, usata nella sequenza introduttiva del gioco, è stata inclusa in Dance Dance Revolution Extreme. È anche inclusa nell’UMD media Pack Silent Hill Experience ed è utilizzata anche durante i titoli di coda del film Silent Hill uscito nel 2006. La colonna sonora del gioco è la prima ad utilizzare brani cantati. La maggior parte delle tracce vocalizzate sono eseguite da Mary Elizabeth McGlynn (accreditata come Melissa Williamson). La canzone finale del gioco chiamata “Hometown” è doppiata da Joe Romersa. Sono state pubblicate 3 edizioni:

Silent Hill 3 Original Soundtracks

Silent Hill 3 Original Soundtrack Limited Edition

Silent Hill 3 Special Mini Sound Track

La colonna sonora del gioco è la prima a contenere canzoni vere e proprie (escludendo la traccia Esperandote, presente nel primo Silent Hill). Contiene inoltre tracce in cui la cantante recita frasi tratte dal gioco.

Silent Hill 3 ha ricevuto recensioni positive, ottenendo un rating di 83,79% per la versione PlayStation 2, e un rating di 70,42% per la versione PC. La sua valutazione di Metacritic per la versione PlayStation 2 è di 85/100, mentre la versione per PC ha un punteggio di 72/100. La versione per PC non ha avuto molto successo, alcuni recensori hanno evidenziato alcuni questioni tecniche, come il sostegno del gamepad non molto funzionante.

Le critiche positive sono state date alle atmosfere cupe e tetre che caratterizzano il gioco, definite come “sezioni veramente orribili”, che “racchiudono alcuni scandali veri e propri” e che “la sensazione di stranezza e castigo è quasi schiacciante “. Altre critiche positive sono state date alla trama, Silent Hill 3 è stato definito un sequel ” soddisfacente e coerente “, anche se la sua trama ” potrebbe essere un po’ ‘difficile da seguire per le persone che non hanno giocato il primo Silent Hill “.

La critica negativa è stata data in gran parte alla mancanza di innovazioni nel gameplay, il gioco “non ha nulla di nuovo rispetto ai capitoli precedenti”,”fa ben poco in termini di innovazione” e ” non offre molto rispetto agli altri capitoli “. è stata anche criticata la visuale del gioco e i sistemi di controllo che, pur essendo migliorati dai giochi precedenti, sono stati descritti come ” strani, disorientanti, e nauseanti “. Alcune critiche riguardavano la durata del gioco mens soccer socks, in quanto ” può essere facilmente battuto in un paio di ore. “

Silent Hill 3 ha venduto oltre 300.000 copie da novembre 2003. Il gioco inoltre è stato in cima alle classifiche di vendita del Giappone alla sua uscita.

Altri progetti

Zespół von Hippla-Lindaua

Zespół von Hippla-Lindaua (choroba von Hippla-Lindaua, naczyniakowatość siatkówkowo-móżdżkowa, ang. von Hippel-Lindau syndrome, HLS, VHL, familial cerebelloretinal angiomatosis, łac. hemangioblastomatosis, angiophakomatosis retinae et cerebelli) – rzadkie schorzenie genetyczne dziedziczone autosomalnie dominująco, należące do grupy fakomatoz. Zespół opisali niezależnie od siebie Eugen von Hippel w 1894 i Arvid Lindau w 1926 roku. Przyczyną choroby jest mutacja w obydwu allelach genu VHL, z których jedna jest dziedziczna a druga następuje spontanicznie. Choroba charakteryzuje się zwiększoną predyspozycją do nowotworów nerek, ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie móżdżku, nadnerczy i siatkówki. Nie ma metody leczenia przyczynowego, ale poradnictwo i badania genetyczne pozwalają coraz częściej zdiagnozować ją, zanim pojawią się zagrażające życiu guzy nowotworowe.

Częstość występowania heterozygot w całej populacji wschodniej Anglii została oceniona na 1:53 000, a wśród żywych urodzeń na 1:36 000. Badania populacyjne w Niemczech określiły częstość choroby na 1:38 951. Szacuje się, że w Polsce żyje około 1000 pacjentów z chorobą von Hippla-Lindaua.

Choroba jest dziedziczona autosomalnie dominująco. Wiąże się z mutacją germinalną genu supresorowego kodującego białko VHL na chromosomie 3. Mutacja jednego z alleli jest wrodzona, objawy ujawniają się gdy dojdzie do somatycznej mutacji drugiego. Mechanizm ten określa się jako utratę heterozygotyczności (LOH, ang. loss of heterozygosity). Potwierdza on hipotezę Knudsona. U większości pacjentów mutacja konstytucyjna genu VHL jest dziedziczona od rodzica, mutacje de novo odpowiadają za około 15% przypadków zespołu von Hippla-Lindaua. Rzadko do mutacji dochodzi na etapie rozwoju zarodka. Obecna jest wtedy tylko w części komórek pacjenta (mozaicyzm).

Istnieją dowody, że polimorfizm genu cykliny D1 (CCND1) w locus 11q13 może modyfikować fenotyp chorych z mutacją w genie VHL.

Produkt białkowy genu VHL ma długość 213 reszt aminokwasowych i działa w kompleksie z białkami elonginą B i elonginą C. Funkcją kompleksu VHL-elongina B-elongina C (VBC) jest wiązanie specyficznych białek i ich ubikwitynacja (kompleks ma aktywność ligazy E3). Stwierdzono, że substratami kompleksu VBC są białka HIF1α i HIF2α, a także atypowa kinaza białkowa λ. Miejsce wiązania substratu stanowi domena β białka VHL; następnie białka podlegają ubikwitynacji i tak naznaczone, degradowane są w proteasomach. Białka HIF są głównymi czynnikami transkrypcyjnymi w komórce w warunkach hipoksji. Przyczyniają się między innymi do transkrypcji genów kodujących czynniki wzrostu – VEGF, PDGF czy TGFα. Gdy stężenie parcjalne tlenu w komórce jest prawidłowe, czynniki HIF są degradowane właśnie przy udziale kompleksu VBC. Mutacja w genie VHL i dysfunkcja białka, a w konsekwencji dysfunkcja kompleksu VBC, prowadzi do rozregulowania tego mechanizmu; czynniki HIF są aktywne niezależnie od stężenia parcjalnego tlenu w komórce, co prowadzi do nadprodukcji czynników wzrostu. Prawdopodobnie jest to mechanizm molekularny odpowiedzialny za nieprawidłową angiogenezę w bogato unaczynionych guzach spektrum zespołu von Hippla-Lindaua. Niedawno stwierdzono, że substratem kompleksu VBC jest atypowa kinaza białkowa λ. Akumulacja tego białka prowadzi do nadprodukcji czynnika B-jun, hamującego proces apoptozy w komórkach z grzebienia neuronalnego rdzenia nadnerczy. Przypuszcza się, że jest to jeden z mechanizmów molekularnych patogenezy guza chromochłonnego u chorych z zespołem von Hippla-Lindaua.

U chorych z zespołem von Hippla-Lindaua obserwuje się mnogie nowotwory, z których najistotniejsze, z klinicznego punktu widzenia, lokalizują się w móżdżku, rdzeniu kręgowym, siatkówce, rdzeniu nadnerczy i w nerce. Obok nich szereg mniej istotnych klinicznie zmian może występować w innych narządach. Nowotwory rozwijające się w zespole von Hippla-Lindaua są zwykle wieloogniskowe, obustronne i występują w zdecydowanie młodszym wieku niż w przeciętnej populacji.

U wielu pacjentów pierwszym objawem choroby jest wystąpienie zmian narządowych w ośrodkowym układzie nerwowym o charakterze naczyniaków zarodkowych. Najczęstsze (75%) są w móżdżku (haemangioblastoma cerebelli); poza móżdżkiem, guzy tego typu lokalizują się także w rdzeniu przedłużonym (haemangioblastoma medullae oblongatae) i rdzeniu kręgowym (haemangioblastoma medullae spinalis). Objawy wywoływane przez guza zależą od jego lokalizacji i rozmiarów. Guzy móżdżku początkowo nie dają objawów; potem pojawiają się bóle i zawroty głowy, nudności i wymioty, objawy móżdżkowe, dysmetria i porażenie nerwu IX. Naczyniak zarodkowy rdzenia przedłużonego objawia się z reguły bólami głowy, nudnościami, wymiotami, upośledzeniem czucia i motoryki, zaburzeniami połykania, oddychania. Naczyniaki zarodkowe rdzenia kręgowego dają bardzo niespecyficzny zestaw objawów obejmujący bóle, niedowłady, zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia głębokiego i/lub powierzchniowego. W obrębie rdzenia przedłużonego i rdzenia kręgowego może rozwinąć się jamistość rdzenia (syringomyelia).

Najwcześniej stwierdzaną w przebiegu choroby zmianą są naczyniaki zarodkowe siatkówki (haemangioblastoma retinae). Nieleczone guzy siatkówki prowadzą do stopniowej utraty wzroku.

W nerkach pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua rozwijają się zmiany nienowotworowe o charakterze torbieli prawdziwych (cystes renis), zmiany nowotworowe łagodne o charakterze torbielakogruczolaków (cystadenomata) i nowotwory złośliwe – rak nerkowokomórkowy (carcinoma renocellulare). Torbiele nerek są bezobjawowe. Rak nerki rozwija się w obrębie torbieli, zazwyczaj jest to rak jasnokomórkowy (clear-cell carcinoma). W zespole von Hippla-Lindaua dotyczy ponad 70% pacjentów – jest to najczęstsza przyczyna rodzinnego występowania nowotworu złośliwego nerki. Rozwija się w młodym wieku, często obustronnie i wieloogniskowo; późno daje przerzuty.

W nadnerczach lub pniu współczulnym pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua rozwija się guz chromochłonny nadnerczy (pheochromocytoma). Rzadsze są, dające podobne objawy, przyzwojaki (paraganglioma), rozwijające się z narządu Zuckerkandla. Guz chromochłonny w HLS rozwija się najczęściej w jednym albo obu nadnerczach, może też lokalizować się wzdłuż całego pnia współczulnego w obrębie jamy brzusznej, klatki piersiowej, szyi i głowy. W zespole Hippla-Lindaua pheochromocytoma rzadko złośliwieje. Objawy guza chromochłonnego to okresowe lub utrwalone nadciśnienie tętnicze, napady potów, bóle głowy, uczucie niepokoju, kołatanie serca, nudności, bóle brzucha, hipotonia ortostatyczna, hiperglikemia. Rzadko guz wydziela dopaminę mogącą dawać objaw hipotonii, albo ACTH, dając objawy hiperkortyzolemii. Około 5% pacjentów z HLS umiera w przełomie nadnerczowym.

W trzustce mogą występować pojedyncze lub mnogie torbiele prawdziwe. Rzadziej rozwijają się nowotwory tego narządu, zazwyczaj o charakterze guzów neuroendokrynnych.

Na tle zespołu von Hippla-Lindaua może rozwinąć się rzadki guz worka endolimfatycznego (endolymphatic sac tumor, ELST). Nowotwory tego typu rozwijają się u około 10% pacjentów. ELST charakteryzuje się miejscową złośliwością: rozrasta się niszcząc piramidę kości skroniowej i struktury ucha wewnętrznego, czego następstwem jest różnego stopnia upośledzenie słuchu, do całkowitej głuchoty włącznie. Guz może też naciekać nerwy czaszkowe – twarzowy i przedsionkowo-ślimakowy. ELST rośnie w kierunku móżdżku i kąta móżdżkowo-mostowego, w sposób przypominający inne nowotwory tej lokalizacji. Stwierdzenie guza tylnego dołu czaszki o takim typie wzrostu u pacjenta z rozpoznaną chorobą von Hippla-Lindaua albo z dodatnim wywiadem rodzinnym jest w zasadzie równoznaczne z rozpoznaniem ELST – doniesienia o guzach splotu naczyniówkowego, gruczolakach i gruczolakorakach u pacjentów z HLS prawdopodobnie w rzeczywistości dotyczyły guzów worka endolimfatycznego. Histologicznie ELST nie jest naczyniakiem zarodkowym, przypominając raczej torbielakogruczolaka brodawkowego najądrza.

Brodawczaki najądrza są częstymi zmianami u mężczyzn, ale niedającymi objawów i niewymagającymi leczenia. Ich ekwiwalentem u kobiet są torbiele więzadła szerokiego macicy, przypuszczalnie pochodzenia śródnerczowego. Według VHL Alliance USA zmiany te powinno się określać jako torbielakogruczolak brodawkowaty przydatków przypuszczalnie śródnerczowego pochodzenia (adnexal papillary cystadenoma of probable mesonephric origin, APMO).

Naczyniaki zarodkowe móżdżku i rdzenia niekiedy wykazują nadmierną ekspresję erytropoetyny, co objawia się klinicznie czerwienicą.

W rodzinach obciążonych mutacją genu VHL około 50% pacjentów prezentuje tylko jeden objaw charakterystyczny dla zespołu.

Czerwienica czuwaska (rodzinna erytrocytemia typu 2, ang. Chuvash polycythemia, ) jest rzadką postacią alleliczną choroby von Hippla-Lindaua, niezwiązaną z rozwojem guzów. Powoduje ją mutacja punktowa R200W w genie VHL. Choroba ta występuje ze szczególnie dużą częstością w etnicznie jednorodnej populacji Czuwaszów zamieszkujących tereny nadwołżańskie.

Rozpoznanie zespołu von Hippla-Lindaua stawiane jest na podstawie kryteriów rodowodowo-klinicznych:

Diagnostyka różnicowa rodzinnie występującego raka nerki obejmuje szereg genetycznie uwarunkowanych zespołów rzadszych niż zespół von Hippla-Lindaua (porównanie w tabeli). Badanie histopatologiczne guza i dokładne badanie pozwalają postawić właściwe rozpoznanie.

Diagnostyka różnicowa rodzinnie występującego guza chromochłonnego dotyczy, według najnowszych badań, nie 10 football uniform numbers, ale przynajmniej 25% wszystkich guzów chromochłonnych. Tak jak w przypadku raka nerki, zespół Hippla-Lindaua jest też najczęstszą przyczyną niesporadycznego pheochromocytoma. Pozostałe zespoły rodzinnego występowania tych nowotworów porównano w tabeli:

Jak dotąd, możliwości leczenia przyczynowego choroby von Hippla-Lindaua, czyli terapii genowej, są jedynie teoretyczne. Podstawą leczenia jest chirurgiczne usuwanie guzów; stąd tak wielka rola okresowych kontroli i badań obrazowych. W fazie badań klinicznych i przedklinicznych jest szereg związków, hamujących receptory dla PDGF, VEGF i TGFα. Dwa z tych leków, sunitynib i sorafenib, dały obiecujące wyniki leczenia przerzutującego jasnokomórkowego raka nerki i zostały zaaprobowane przez FDA do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego.

Rokowanie u pacjentów z choroba von Hippla i Lindaua jest ściśle powiązane z wiekiem postawienia rozpoznania i częstością wykonywania okresowych badań. Ponieważ w około 97% przypadków choroba występuje rodzinnie, istnieją możliwości odpowiednio wczesnego postawienia diagnozy. W badaniu na dużej grupie chorych zarejestrowanych w poradni w pólnocnozachodniej Anglii najczęstszą przyczyną śmierci pacjentów było powikłanie naczyniaków móżdżku (47,7%), a średni czas życia wynosił około 41 lat.

Rozwój wiedzy na temat genetyki choroby i jej leczenia był bodźcem do organizowania grup wsparcia dla pacjentów z zespołem von Hippla-Lindaua oraz ich rodzin. Pierwszym takim stowarzyszeniem było VHL Alliance USA, założone na początku lat 90.. Celem stowarzyszenia było prowadzenie rejestru chorych zamieszkałych w Stanach Zjednoczonych, upowszechnianie wiedzy o chorobie wśród pacjentów, ich rodzin oraz lekarzy. Stowarzyszenie współpracując ze specjalistami ułatwia dostęp do specjalistycznych zabiegów chorym a z drugiej strony oferuje lekarzom obszerną bazę źródłową, którą stanowią historie chorób pacjentów i próbki ich materiałów biologicznych, stanowiące podstawę prac badawczych nad chorobą. 1. Sympozjum VHL Alliance USA odbyło się w 1994 roku, gdy w rejestrze organizacji znajdowało się kilkanaście rodzin z mutacjami genu VHL. Na 4. Sympozjum w 2000 roku organizacja podała, że liczy 2000 członków. Przez ostatnie kilkanaście lat powstał szereg organizacji w innych krajach, obecnie krajowe rejestry chorych znajdują się w:

Badacze z National Institutes of Health opracowali wytyczne dla pacjentów i ich rodzin, określające częstość i rodzaj wykonywanych badań obrazowych polyester socks wholesale, pozwalających na wczesne wykrycie zmian o charakterze nowotworowym. Schemat badań w postaci zaproponowanej przez National Institutes of Health lub w niewielkich modyfikacjach obowiązuje we wszystkich ośrodkach specjalistycznych zajmujących się pacjentami z chorobą von Hippla-Lindaua.

Pierwsze dwa opisy choroby przypisuje się niemieckiemu oftalmologowi Eugenowi von Hipplowi (1867-1939) i szwedzkiemu patologowi Arvidowi Vilhelmowi Lindauowi (1892-1958). Wydaje się jednak, że pierwsze opisy powstały wcześniej; jeden z nich pochodzi z 1894 roku i jest autorstwa Edwarda Treachera Collinsa (1862-1932). Treacher Collins opisał szczegółowo histopatologiczny obraz dwóch naczyniowych guzów siatkówki u dwojga rodzeństwa, brata i siostry, zwracając uwagę na obustronne i rodzinne występowanie zmian. Von Hippel rok później opisał zmiany w dnie oka 23-letniego mężczyzny, Ottona Mayera, który dwa lata wcześniej zaczął tracić wzrok. W 1904 roku von Hippel w kolejnej pracy opisał postępujące zmiany siatkówki tego samego pacjenta oraz przypadek drugiego pacjenta, 28-letniego Ottona Moebiusa, u którego rozwinęły się podobne zmiany. W trzeciej pracy z 1911 roku von Hippel przedstawił histologiczne obserwacje preparatu z usuniętego prawego oka Mayera i określił zmianę jako angiomatosis retinae. W 1921 roku Rudolf Brandt przedstawił w swojej pracy wyniki autopsji zmarłego w 1917 roku w wieku 47 lat Ottona Mayera. W ostatnich latach życia pacjent miał różne neurologiczne objawy (porażenie nerwu okoruchowego, trójdzielnego i twarzowego, bóle kończyn i klatki piersiowej, bóle głowy, nudności, ataksję móżdżkową). Sekcja wykazała lite guzy w lewej półkuli móżdżku i stożku rdzeniowym, a także torbiele nerek, trzustki i najądrza. Brandt zasugerował Fashion Jewelry for Women, że guzy te mogły mieć wspólne, dysontogenetyczne pochodzenie.

Arvid Lindau w 1926 roku opisał występowanie guzów móżdżku, nerek, najądrza i siatkówki. Lindau określił chorobę móżdżku jako “Angiomatosis des Zentralnervensystems”. Monografia Lindaua spotkała się z dużym uznaniem; w styczniu 1927 terminu choroby Lindaua użył Wohlwill na kongresie w Hamburgu. W 1929 roku autosomalnie dominujące dziedziczenie choroby stwierdził Möller. Niemiecki fizjolog Johann Nepomuk Czermak (1828-1873) również opisał zmiany w dnie oka na podłożu naczyniaków siatkówki[potrzebny przypis]. Przez pewien czas używano zamiennie terminu zespół Hippla-Czermaka albo choroba Lindaua. Jako pierwszy terminu choroba von Hippla i Lindaua użył Charles Davison w 1936 roku. Dopiero w latach 60. Melmon i Rosen usystematyzowali doniesienia o przypadkach choroby, zaproponowali pierwsze kryteria rozpoznania choroby i upowszechnili termin choroby von Hippla-Lindaua. Gen VHL sklonował po raz pierwszy w 1992 roku zespół Faridy Latif z National Cancer Institute-Frederick Cancer Research and Development Center. Kliniczna klasyfikacja choroby z podziałem na typ 1 i typ 2 w zależności od obecności w obrazie klinicznym guza chromochłonnego, została wprowadzona w 1991 roku przez Neumanna i Wiestlera. Typy 2A i 2B wyróżnił Brauch ze współpracownikami w 1995 roku, a typ 2C dodał zespół Hoffmanna w 2001 roku.

Niedawno zasugerowano, że słynny w Stanach Zjednoczonych spór Hatfieldów i McCoyów (1878–1891) mógł być po części spowodowany zespołem von Hippla-Lindaua u rodziny McCoyów. W rodzinie badanej od 1964 roku w czterech pokoleniach zdiagnozowano 25 przypadków choroby. U członków tego klanu rodzinnie występował guz chromochłonny (obecny w 68% przypadków), który może (ale nie musi) objawiać się związanymi z produkcją katecholamin objawami podmiotowymi, takimi jak zdenerwowanie i niepokój. Objawy te nie są jednak charakterystyczne dla tej choroby i występują w bardzo wielu schorzeniach (między innymi nadczynności tarczycy i cukrzycy). Nie wiadomo czy to właśnie było przyczyną gwałtowności charakterów w rodzinie McCoyów i zaciętości sporu, który pochłonął wiele ofiar śmiertelnych football shirts vintage. Pewne jest, że rodzina “McC”, jak przez lata ją opisywano (lekarze opiekujący się McCoyami dopiero niedawno zostali zwolnieni przez rodzinę z tajemnicy lekarskiej) jest jednym z najlepiej udokumentowanych przypadków wielopokoleniowego występowania choroby von Hippla i Lindaua. W rodzinie u 11 na 14 przebadanych chorych stwierdzono mutację Ser149Ala, spowodowaną transwersją guaniny na tyminę w pozycji 658 genu VHL. Duża częstość guza chromochłonnego i rzadkość raka jasnokomórkowego nerki (8%) pozwoliła zakwalifikować chorobę McCoyów do typu 2A choroby von Hippla i Lindaua.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Camariñas

Camariñas ist eine Gemeinde an der Costa da Morte im Norden Galiciens.

Camariñas liegt im äußersten Nordwesten Galiciens in geschützter Lage im Inneren der Bucht Ría de Camariñas. Die nächstgelegene Großstadt ist Santiago de Compostela. Die zeitliche Entfernung zu den Flughäfen von Santiago de Compostela und A Coruña ist ungefähr gleich.

Zum Gemeindegebiet gehört das 5 km nordnordwestlich gelegene Cabo Vilán. Westlich davon schließt sich einer der rauesten Abschnitte der Costa da Morte an. Er reicht bis zum kleinen Fischerort Camelle; diese Parroquia und der ganze Küstenabschnitt gehören ebenfalls zum Gebiet von Camariñas.

Camariñas besteht aus den Parroquias Camelle, Puente del Puerto, Xaviña und dem Hauptort Camariñas selbst.

Der Ortsname leitet sich ab von einem autochthonen Strauch namens caramiña (Corema album), auf Spanisch auch hierba del hambre, Hungerkraut, genannt.

Die Reste der Castros von Monte Mourin und Monte Croada sowie die Mámoa Reira zeugen von megalithischen Kulturen in der Region. Aus dem Mittelalter sind die Kirche Santa María Xaviña und der Kirchturm in Ponte do Porto erhalten. Für mittelalterliche Profanarchitektur stehen die Paläste der Adelsfamilien Paxariña, Dor und Mouzo sowie die Ruinen des Castelo do Sovereign.

Während des achtzehnten Jahrhunderts wurden mehrere Kirchen gebaut. Während der Aufstandes gegen die napoleonische Besetzung von 1809 war die Ría von Camariñas Schauplatz blutiger Kämpfe, in deren Verlauf die französischen Besatzer Bauernhöfe plünderten und eine beträchtliche Menge von Einheimischen töteten. In den 1890er Jahren gab es eine Auswanderungswelle nach Amerika und in den 1960er-Jahren eine weitere in europäische Länder.

Der Fischfang ist die traditionelle Haupterwerbsquelle des Ortes. Bis zum Beginn des 20. Jahrhunderts spielte auch der Walfang eine tragende Rolle. Heute werden im Hafen Seehecht, Sardinen where can i buy glass water bottles, Aal, Tintenfisch, verschiedene Arten von Muscheln, Garnelen, Seeigel und Entenmuscheln gehandelt. In der Ría werden Miesmuscheln an hölzernen Flößen gezüchtet. Seit 2005 ist am Cabo Vilán eine industrielle Aquakultur der norwegischen Firme Stolt Sea Farm in Betrieb.

Das Gemeindeland wird hauptsächlich forstwirtschaftlich genutzt; Landwirtschaft und Viehzucht spielen eine geringereRolle. Immer wichtiger wird der Tourismus. Das traditionelle Handwerk des Spitzenklöppelns trägt als Attraktion wesentlich zur Erhöhung der Besucherzahlen bei.

Beide Strände am Ort sind relativ klein, bieten aber beide feinen hellen Sand.

Abegondo | Ames | Aranga | Ares | Arteixo | Arzúa | A Baña | Bergondo&nbsp running storage belt;| Betanzos | Boimorto | Boiro | Boqueixón | Brión | Cabana de Bergantiños | Cabanas | Camariñas | Cambre | A Capela | Carballo | Cariño | Carnota | Carral | Cedeira | Cee | Cerceda | Cerdido | Coirós | Corcubión | Coristanco | A Coruña | Culleredo | Curtis | Dodro | Dumbría | O Pino | Fene | Ferrol | Fisterra | Frades | Irixoa | A Laracha | Laxe | Lousame | Malpica de Bergantiños&nbsp football shirts vintage;| Mañón | Mazaricos | Melide | Mesía | Miño | Moeche | Monfero | Mugardos | Muros | Muxía | Narón | Neda | Negreira | Noia | Oleiros | Ordes | Oroso | Ortigueira | Outes | Oza-Cesuras | Paderne | Padrón | A Pobra do Caramiñal | Ponteceso | Pontedeume | As Pontes de García Rodríguez | Porto do Son | Rianxo | Ribeira | Rois | Sada | San Sadurniño | Santa Comba | Santiago de Compostela | Santiso | Sobrado | As Somozas | Teo | Toques | Tordoia | Touro | Trazo | Val do Dubra | Valdoviño | Vedra | Vilarmaior | Vilasantar | Vimianzo | Zas