Tag Archives: toothpaste dispenser

Michel Gaudet

Si vous disposez d’ouvrages ou d’articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l’article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (, comment ajouter mes sources ?).

Michel Gaudet est un haut-fonctionnaire français, né le à Paris et mort le . Ce conseiller d’État fut un grand juriste au service de la cause européenne dont il fut un des ardents artisans.

Né en 1915 à Paris, Michel Gaudet est nommé auditeur au Conseil d’État en 1942, maître des requêtes en 1948 toothpaste dispenser, puis conseiller d’État en 1964.

Appelé en 1952 auprès de Jean Monnet comme conseiller juridique de la Haute Autorité de la Communauté européenne du charbon et de l’acier (CECA) hydration waist pack, il a participé à la rédaction du Traité de Rome avant de devenir directeur général du service juridique des Exécutifs européens electric ball shaver, puis de la Commission des Communautés Européennes de 1958 à 1969 .

Michel Gaudet a ensuite occupé les fonctions de président de la Fédération française des sociétés d’assurances (FFSA) de 1970 à 1981, de président du Comité Européen des Assurances, de 1978 à 1982, et de président de la Cour d’Arbitrage de la Chambre de commerce internationale, de 1977 à 1988.

Il fut également président du Centre de rééducation et de réadaptation fonctionnelle de Menucourt « La Châtaigneraie » et vice-président du Centre d’action sanitaire et sociale « Le Chemin Vert ».

Commandeur de la Légion d’Honneur et de l’ordre National du Mérite et titulaire de la Croix de Guerre (1939-1945) thermos flask price, Michel Gaudet a été distingué Honorary Fellow of the American Bar Foundation (en) en 1960 et reçu Docteur honoris causa de l’Université d’Édimbourg en 1969.

Jan Różycki (inżynier)

Jan Benedykt Różycki vel Jan Rzepecki pseud.: „Busik”, „Rola” (ur. 21 marca 1901 w Klimkiewiczowie, zm. 6 września 1991 we Wrocławiu) – polski inżynier budownictwa, oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major kawalerii, cichociemny, profesor nadzw. mgr inż. związany z Politechniką Wrocławską, dyrektor Instytutu Inżynierii Lądowej tej uczelni.

Uczył się w szkole ludowej (powszechnej) do 1912 roku i Prywatnym Gimnazjum Filologicznym im. E best vacuum sealed thermos. Konopczyńskiego w Warszawie, gdzie w 1919 roku zdał maturę. W latach 1913–1919 był harcerzem w 3. Warszawskiej Drużynie Harcerzy. Już we wrześniu 1918 roku wstąpił ochotniczo do Polskiej Organizacji Wojskowej. 11 listopada 1918 roku wstąpił do wojska polskiego, w którym służył jako kanonier w 1 Pułku Artylerii Polowej. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Po maturze w czerwcu 1919 roku służył w pasie przyfrontowym w 3 szwadronie 13 Pułku Ułanów Wileńskich jako kapral. Walczył pod Zamościem z bolszewicką 1 Armią Konną. Za udział w tej wojnie dostał Krzyż Walecznych. Został zdemobilizowany 6 marca 1921 roku. W międzyczasie w styczniu 1921 roku zdał egzaminy na Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, ale już 15 maja tego roku wziął udział w III powstaniu śląskim jako kapral w załodze pociągu pancernego nr 3 „Pieron”, wrócił do Warszawy 8 lipca 1921 roku w celu kontynuacji studiów, ukończył je w 1930 roku. Jednocześnie ze studiami podjął pracę zarobkową. W okresie od 4 sierpnia 1921 roku do końca 1925 roku pracował w Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych i Budowlanych w Warszawie jako kierownik robót żelbetowych, następnie, w latach 1925–1926 przy budowie gmachów Sejmu i Senatu przy ul. Wiejskiej. W okresie od 15 września 1926 roku do końca maja 1927 roku był technikiem i kierownikiem robót przy budowie lotniska Warszawa-Okęcie. W latach 1931–1939 roku prowadził pomiary geodezyjne i projektował, a w latach 1935–1939 był kierownikiem budowy Zakopianki (wtedy drogi nr 13 z Krakowa do Zakopanego). Projektował i kierował budowami ulic w Zakopanem (do Kuźnic i do Kościeliska).

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. 1 września zorganizował grupę 72 robotników z budowy i przyłączył się z nimi do 1 Pułku Piechoty KOP „Chabówka”. Od 3 września walczył jako dowódca plutonu w Zmotoryzowanym Batalionie Saperów w 10 Brygadzie Kawalerii Zmotoryzowanej, od 10 września – jako dowódca kompanii w tej brygadzie. 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech, skąd uciekł. W październiku dotarł do Francji, gdzie został początkowo skierowany do Camp de Coëtquidan, a następnie do 1 Dywizji Grenadierów, gdzie służył w kompanii dowodzenia 2 Pułku Grenadierów Wielkopolskich, następnie był dowódcą plutonu pionierów i zastępcą dowódcy kompanii. Po przegranej kampanii francuskiej 4 lipca 1940 roku przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Został internowany w Szwajcarii. Prowadził zajęcia dla internowanych w filii Politechniki Zuryskiej w Winterthurze: pod pretekstem zajęć z budownictwa drogowego uczył internowanych minerki, budowy przepraw, stanowisk ogniowych i obronnych. Jesienią 1942 roku opuścił Szwajcarię w celu przyłączenia się do polskiego wojska. Został zatrzymany na granicy między Andorą i Hiszpanią i osadzony w więzieniu w Modelo, z którego został zwolniony 5 stycznia 1943 roku. 24 czerwca dotarł do Gibraltaru, gdzie skierowano go do kompanii zbiorczej, w której – będąc najstarszym stopniem – został dowódcą. Spotkał tam gen. Władysława Sikorskiego. 7–8 lipca brał udział z zabezpieczaniu pękniętej trumny gen. Sikorskiego po katastrofie gibraltarskiej. 13 lipca opuścił Gibraltar i po dotarciu do Liverpoolu został przydzielony do Ośrodka Rozpoznawczego 1 kadrowej Dywizji Grenadierów. Po kilku miesiącach zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 12 kwietnia 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 16 na 17 października 1944 roku w ramach operacji „Wacek 1” dowodzonej przez kpt. naw Romana Chmiela (zrzut na placówkę odbiorczą „Newa” 19 km na południowy wschód od Piotrkowa Trybunalskiego). Dostał przydział do Podokręgu Piotrków. Od listopada 1944 roku był komendantem Rejonu Moszczenica Obwodu Piotrków Trybunalski AK stainless steel water bottles safety. Pełnił tę funkcję do 10 stycznia 1945 roku.

Ujawnił się i 26 lutego 1945 roku zgłosił się do Ministerstwa Komunikacji. Został naczelnikiem Wydziału Komunikacji przy Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Krakowie. W 1946 roku wiceministrem komunikacji został Zygmunt Balicki, z którym Różycki pracował przed wojną przy wznoszeniu gmachu Sejmu. Balicki wysłał Różyckiego na rok do Stanów Zjednoczonych, gdzie Różycki dokonywał zakupów maszyn do budowy dróg w Polsce za pieniądze z otrzymanej przez Polskę pożyczki. Po powrocie do Polski zaczął organizować w Krakowie Centralę Maszyn Drogowych.

W sierpniu 1949 roku został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Został oskarżony o łapówkarstwo straw water bottle. Sąd wojskowy skazał go na 2 lata, wyrok został podniesiony do 4 lat więzienia. 13 marca 1953 roku wyszedł z więzienia. Sąd Wojewódzki pod przewodnictwem Jerzego Bafii (późniejszego ministra sprawiedliwości) nie dopatrzył się jego winy. Po opuszczeniu więzienia wyjechał do Warszawy i w latach 1953–1956 pracował w Biurze Studiów i Projektów Drogowych i Lotniskowych na stanowisku projektanta, a od 1955 roku w Instytucie Badań Drogowych jako kierownik zakładu.

Od 1954 roku prowadził wykłady na Politechnice Wrocławskiej. W roku 1956 został kierownikiem Katedry Budowy Dróg i Ulic tej uczelni, w 1957 roku – docentem, a w 1966 roku – profesorem nadzwyczajnym. W 1964 roku był inicjatorem budowy w Polsce pierwszego poligonu doświadczalnego w Fadromie, gdzie realizowano wiele prac badawczych dotyczących nawierzchni drogowych oraz prace dla przemysłu maszyn drogowych toothpaste dispenser.

Był przewodniczącym Podsekcji Dróg w Komitecie Inżynierii PAN, przez wiele lat przewodniczącym Wydziału Nauk Technicznych Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, aktywnie działał w Komitecie Zagospodarowania Ziem Górskich i w SITKom. W 1968 roku został pierwszym dyrektorem Instytutu Inżynierii Lądowej Politechniki Wrocławskiej. W 1971 roku przeszedł na emeryturę kontynuując działalność dydaktyczną. W sumie wypromował ok. 170 magistrów.

Wśród wielu publikacji napisał 2 książki:

Był synem Wincentego i Janiny z domu Grodeckiej. Miał brata Kazimierza. Ożenił się w 1927 roku z Janiną Kuźmicką, z którą miał 2 dzieci: Bohdana (1931–1950) i Ewę (ur. w 1937 roku).

Bohdan Różycki był harcerzem „Zawiszaków” Szarych Szeregów. Uczestniczył w wieku 13 lat w powstaniu warszawskim: pod pseudonimem „Polan” był łącznikiem i roznosił pocztę polową. Po wojnie zaangażował się w podziemną działalność niepodległościową. Zginął w strzelaninie z MO 23 kwietnia 1950 roku.

Jan Różycki został pochowany 10 września 1991 roku na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

17 listopada 2005 roku odsłonięto na wewnętrznym dziedzińcu gmachu głównego Politechniki Wrocławskiej pomnik prof. Jana Benedykta Różyckiego. Odsłonięcia dokonali: prof. Tadeusz Luty, prof. Jan Kmita i prof. Tadeusz Zipser. Imię profesora Jana Różyckiego otrzymał również sam dziedziniec, co również upamiętniono tablicą. Na pomniku znajduje się napis: Profesor Politechniki Wrocławskiej / Inżynier dróg i mostów / Uczestnik wojny 1920 r. / III powstania śląskiego / Żołnierz września 1939 / Kampanii francuskiej / Armii Krajowej / Cichociemny / Więzień UB.

Jego nazwisko widnieje również na tablicy wybitnie zasłużonych dla Politechniki Wrocławskiej w gmachu głównym uczelni.

Festival d’Angoulême 2006

Le 33e festival international de la bande dessinée d’Angoulême a eu lieu du 26 au 29 janvier 2006.

Le palmarès de l’édition 2006 du Festival international de la bande dessinée d’Angoulême est indiqué ci-dessous. Il se compose de 6 prix officiels et d’autres prix ne faisant pas partie du festival mais qui ont été remis durant celui-ci. Le vainqueur du prix est mentionné en gras, suivi par les albums nominés.

Le grand prix de la ville d’Angoulême a été remis à Lewis Trondheim, le créateur des séries Lapinot et Donjon et cofondateur de la maison d’édition L’Association.

La journée du samedi, traditionnellement très fréquentée, a connu une affluence en forte baisse (-50 %, selon le journal Le Monde) du fait de la neige.
La cérémonie de proclamation du Grand Prix de la Ville d’Angoulême a en revanche connu un grand succès puisqu’une partie du public a été refoulée, faute de place. Et parmi ce public, se trouvaient deux anciens Grands Prix, Martin Veyron et René Pétillon.
Au cours de cette cérémonie, Lewis Trondheim a fait diverses promesses sur un mode humoristique : l’entrée gratuite pour tous, l’obligation pour les dessinateurs présents de passer un test de dessin d’après modèle et pour les scénaristes, de réussir une dictée. Il a ajouté, raillant l’engagement de Michel-Édouard Leclerc dans l’organisation du festival : « nous allons créer un prix qui distingue la plus belle rencontre entre un dessinateur et un scénariste, ce sera le « Prix Carrefour ». Un prix écologique, destiné à remplacer le Prix Tournesol, sera nommé le « Prix Auchan », un prix récompensant les vieux dessinateurs qui n’ont jamais reçu de prix s’intitulera le « Prix Mammouth », enfin un prix récompensant l’auteur qui a eu la chance de vendre plein d’albums alors que sa BD est nulle recevra un « Prix Casino » ». Et enfin : « Il y a derrière ce prix la volonté de me nuire, a ajouté Lewis Trondheim. C’est le début de la fin. Je vais devenir alcoolique, drogué. Je ne sais pas si je dois être content. Je me dis que c’est comme un suppositoire, il faut que cela passe… »

Le festival a toujours été concentré au Champ-de-Mars, la place la plus importante d’Angoulême, où se situaient les deux plus importantes “bulles” (tentes) du festival. Mais en 2006, le Champ-de-Mars est en travaux d’aménagement. Les lieux du festival, y compris les stands d’éditeurs, ont donc été éclatés dans de nombreux lieux de la ville toothpaste dispenser, offrant au public une impression plus intime, moins gigantesque, mais créant une certaine confusion, certains stands ou certaines expositions se révélant difficiles à trouver.

Souvent accusé de négliger le public enfantin, le festival lui a réservé une place importante en 2006. L’éditeur Dupuis, pour la première fois depuis des années, y a été présent en nombre. Une exposition “Espace Jeunesse” était organisée par le magazine Capsule Cosmique. Enfin, une grande marque de l’agro-alimentaire suisse proposait au jeune public un parcours guidé de la ville d’Angoulême.

Le millésime 2006 est marqué par une présence asiatique extrêmement importante et visible : exposition Manga, éditeurs de mangas nombreux, notamment pour défendre les Manhwas – les bandes dessinées coréennes. Un pavillon chinois présente par ailleurs un panorama un peu désordonné de la bande dessinée chinoise, des années 1950 (Lianhuanhua) à 2000 (Manhuas).

Un nombre exceptionnel de fanzines, y compris non-francophones (États-Unis, Israël) était présent sur le salon. De leur côté, les éditions Cornélius, financièrement modestes mais dont l’influence sur le milieu de la bande dessinée est loin d’être négligeable (quatre albums nommés pour le palmarès 2006 étaient des albums Cornélius), avaient décidé de ne pas participer au festival officiel, mais de prendre part au festival «Off», organisés par les membres du collectif «Littératures Pirates», qui ont préparé un programme d’animations et de débats dédiés à secouer un peu le milieu de la bande dessinée.

Dans un courrier daté du 15 février 2006, Jean-Marc Thévenet, directeur du festival, se voit notifier une mise à pied « pour faute grave » (grief non détaillé) par Dominique Bréchoteau, président du festival.

Le résumé du festival par Didier Pasamonik : Entre Lewis Trondheim qui s’emploie à dégoûter les sponsors (voir notre article à ce sujet), une mise à pied confuse, et le combat des chefs électoral qui se profile, le Festival de la Bande Dessinée d’Angoulême est en train de vivre un cauchemar.

L’affiche est réalisée par Georges Wolinski. Elle représente une demoiselle à tête de chat qui tatoue des personnages de bande dessinée sur le dos de l’auteur (Wolinski). Derrière la planche à dessin, on reconnaît des figures d’amis de Wolinski, notamment des auteurs des éditions du Square.

Le jury, sous la présidence de Georges Wolinski, était composé de Stéphane Vacchiani-Marcuzzo, Louis Schweitzer, Marc Lambron best ball shaver, Dominique Poncet, Olin Alexis et Kirsi Kinnunen.